เหตุที่สัตว์จะต้องไปอุบัติเป็นสัตว์นรก เสวยทุกข์เวทนาอย่างสาหัสอยู่ในขุมนรกนั้น เพราะทำ "อกุศลกรรมบท ๑๐" มีกายทุจริต ๓ คือ

      ๑. การฆ่าสัตว์    ๒. การลักทรัพย์    ๓. การประพฤติผิดทางเพศ

      วจีทุจริต ๔ คือ ๑.การกล่าวเท็จ ๒.การกล่าวส่อเสียด ๓.การกล่าวคำหยาบ ๔.การกล่าวคำที่ไม่เป็นประโยชน์

      และมโนทุจริต๓. คือ ๑.ความโลภ ๒.ความพยาบาท ๓.ความเห็นผิด(มิจฉาทิฏฐิ)

      หากอกุศลกรรมบทนั้น ทำด้วยเจตนาอันแรงกล้า และกระทำต่อผู้มีคุณอันวิเศษแล้วย่อมต้องได้รับผลไปเกิดในนรกได้ เช่น กระทำปัญจานันตริยกรรมด้วยกาย คือ ฆ่าบิดา มารดา พระอรหันต์ ทำพระพุทธองค์ให้ห้อพระโลหิต  ด้วยทางวาจาคือ มีการยุสงฆ์ให้แตกแยกกัน และทางใจคือ มีความเห็นผิดอย่างแรงกล้า เป็นนิยตมิจฉาทิฏฐิกรรม เป็นต้น

     (นิยตมิจฉาทิฏฐิกรรม มี๓ คือ ๑.ปฏิเสธเหตุ ๒.ปฏิเสธผล ๓.ปฏิเสธทั้งเหตุและผล)

      อกุศลกรรมบทเหล่านี้ เมื่อส่งผลให้เกิดในนรกขุมใหญ่แล้ว อำนาจอกุศลกรรมยังไม่สิ้น ต้องไปบังเกิดในขุมย่อยอีก

     (ที่มา :  พระอภิธรรมมัตถสังคหะ)