วัตถุ ๑๐ ประการ ที่พระองค์ทรงห้ามไว้ตามความในพระสูตรที่มีอยู่ว่า บรรดาพวกกาลามชนทั้งหลายได้พากันไปเฝ้าพระบรมศาสดา แล้วได้ทรงกราบทูลเรื่องที่ตนสงสัยว่า ในบรรดาเหล่าคณาจารย์ทั้งหลายนั้น มีสมณพราหมณาจารย์ต่างๆเป็นต้น เมื่อเดินทางมาถึงเกสปุตตนิคมนี้แล้ว ก็ได้ประกาศแต่วาทะของตนเท่านั้นว่า ถูก ส่วนวาทะของผู้อื่น ผิด เป็นอยู่ดังนี้เสมอมา จึงทำให้ข้าพระองค์เกิดความเคลือบแคลงสงสัยว่า ในสมณพราหมจารย์เหล่านั้นว่า วาทะของใครเล่าจะเป็นการถูกต้อง

   พระพุทธองค์จึงรับสั่งว่า ชาวกาลามชนทั้งหลาย ก็ควรแล้วที่พวกท่านจะมีความเคลือบแคลงสงสัย เพราะท่านเกิดความสงสัยในฐานะที่ควรสงสัย เมื่อพระพุทธองค์รับสั่งดังนั้นแล้ว จึงประกาศในสิ่งที่ไม่ควรเชื่อ ๑๐ประการ คือ

   ๑.  ไม่ควรเชื่อข่าวเล่าลือที่ได้ยินได้ฟังกันมา

   ๒.  ไม่ควรยึดถือตามถ้อยคำที่เล่าสืบๆกันมา

   ๓.  อย่าได้เชื่อถือโดยอ้างตำรา

   ๔.  อย่าเชื่อโดยเห็นว่าผู้พูดสมควรเชื่อได้

   ๕.  อย่าเชื่อโดยนึกเดาเอาเอง

   ๖.  อย่าได้ถือเอาโดยคาดคะเน

   ๗.  อย่าได้ถือเอาโดยความตรึกตามอาการ

   ๘.  อย่าได้เชื่อถือโดยชอบใจว่า ต้องกันกับทิฏฐิของตน

   ๙.  อย่าได้เชื่อตามกันมา

   ๑๐.  อย่าได้เชื่อว่าสมณะนี้ควรเชื่อถือ หรือว่าสมณะนี้เป็นอาจารย์ของเรา และที่สุดแม้ตถาคตเองก็อย่าเพิ่งเชื่อ