ผู้มีมิตรดี

   มิตรดี  พระผู้มีพระภาคเจ้าตรัสว่า ภิกษุใดมีมิตรดี ให้ความยำเกรง ให้ความเคารพ กระทำตามคำของมิตรดี ภิกษุนั้น ย่อมบรรลุธรรมอันเป็นที่สิ้นไปแห่งสังโยชน์ คือกิเลสเครื่องร้อยรัด ให้เวียนว่ายอยู่ในสังสารวัฏฏ อันไม่มีที่จบสิ้น

   ภิกษุผู้มีมิตรดี  ย่อมละจากอกุศล ย่อมเจริญกุศล เมื่อผู้ใดอาศัยภิกษุผู้เป็นมิตรดี ย่อมยัง กัมมสกตาญาณ (พิจารณากรรม ผลของกรรม) ให้เกิด ย่อมทำศรัทธา ที่เกิดแล้วให้คงที่ เมื่อเกิดศรัทธาแล้ว ย่อมเข้าไปหา ครั้นเข้าไปหาแล้วย่อมฟังธรรม ครั้นฟังธรรมนั้นแล้ว ย่อมได้ศรัทธาในพระตถาคต

   ตถาคตโพธิสัทธา  เชื่อในความตรัสรู้ของพระพุทธเจ้า มั่นใจในพระตถาคตว่า ทรงเป็นพระสัมมาสัมพุทธะ ผู้ทรงพระคุณทั้ง ๙ ประการ ทรงประกาศธรรม บัญญัติวินัยไว้ด้วยดี ทรงเป็นผู้นำทางที่แสดงให้เห็นว่า มนุษย์คือเราทุกคนนี้ หากฝึกตนด้วยดี ก็สามารถเข้าถึงภูมิธรรมอันสูงสุด บริสุทธิ์หลุดพ้นได้ ดังที่พระองค์ได้ทรงบำเพ็ญไว้เป็นแบบอย่าง

   เพราะการศรัทธานั้น จึงละการอยู่ครองเรือน ออกบวช กระทำปาริสุทธิศีลให้ถึงพร้อม สมาทานธรรมที่กำจัดกิเลส เป็นผู้ได้ กถาวัตถุ ๑๐ ปรารภความเพียร เข้าไปตั้งสติไว้ มีสัมปชัญญะเจริญ โพธิปักขิยธรรม (ธรรมที่จะให้ตรัสรู้) ตลอดคืนยันรุ่ง เจริญวิปัสสนาให้ตัดขาดจากอกุศลทั้งหมด ด้วยการบรรลุอริยมรรค ยังกุศลธรรมทั้งปวงให้เจริญ ถึงความบริสุทธิ์ด้วยภาวนา

         กถาวัตถุ ๑๐ ประการ ได้แก่

     ถ้อยคำที่ชักนำ   ให้มีความปรารถนาน้อย

    ถ้อยคำที่ชักนำ   ให้มีความสันโดษ

    ถ้อยคำที่ชักนำ    ให้สงัดจากกาม

     ถ้อยคำที่ชักนำ    ให้หลีกออกจากหมู่

     ถ้อยคำที่ชักนำ     ให้ปรารภความเพียร

     ถ้อยคำที่ชักนำ     ให้ตั้งอยู่ในศีล

     ถ้อยคำที่ชักนำ     ให้ทำจิตให้สงบ

     ถ้อยคำที่ชักนำ     ให้เกิดปัญญา

     ถ้อยคำที่ชักนำ     ให้พ้นจากกิเลส

     ถ้อยคำที่ชักนำ       ให้เกิดความรู้แจ้ง แทงตลอดธรรมในที่สุด