คุณแห่งการอยู่หลีกเร้นมี ๒๘ อย่าง

พระตถาคตแม้ทุกพระองค์ทรงอยู่หลีกเร้นแล้วจึงทรงบรรลุพระสัพพัญญุตญาณ พระตถาคตทั้งหลายเหล่านั้น เมื่อทรงหวนระลึกถึงคุณแห่งการหลีกเร้นที่พระองค์ทรงทำไว้ดีแล้วนั้น จึงยังทรงส้องเสพการหลีกเร้นอยู่...

คุณแห่งการอยู่หลีกเร้นมี ๒๘ อย่าง คือ...

การอยู่หลีกเร้นย่อมรักษาตนผู้อยู่หลีกเร้น ๑,

การอยู่หลีกเร้นย่อมทำให้เจริญอายุ ๑,

การอยู่หลีกเร้นย่อมมอบกำลังให้ ๑,

การอยู่หลีกเร้นย่อมปิดกั้นโทษได้ ๑,(โทษในอบาย)

การอยู่หลีกเร้นย่อมขจัดความเป็นคนไม่มียศ ๑.

การอยู่หลีกเร้นย่อมนำเข้าไปสู่ความเป็นคนมียศ ๑, (มรรค)

การอยู่หลีกเร้นย่อมบรรเทาความไม่ยินดี ๑, 

การอยู่หลีกเร้นย่อมทำความยินดีให้ตั้งขึ้น ๑,

การอยู่หลีกเร้นย่อมขจัดความกลัวได้ ๑,

การอยู่หลีกเร้นย่อมสร้างความกล้าหาญ ๑,

การอยู่หลีกเร้นย่อมขจัดความเกียจคร้านได้ ๑.

การอยู่หลีกเร้นย่อมทำให้เกิดความเพียร ๑,

การอยู่หลีกเร้นย่อมขจัดราคะได้ ๑,

การอยู่หลีกเร้นย่อมขจัดโทสะได้ ๑,

การอยู่หลีกเร้นย่อมขจัดโมหะได้ ๑,

การอยู่หลีกเร้นย่อมถอนมานะได้ ๑, (ความถือตน)

การอยู่หลีกเร้นย่อมทำลายวิตกได้ ๑, (ความร้อนใจ กังวล)

การอยู่หลีกเร้นย่อมทำให้เกิดลาภ ๑, (มรรค)

การอยู่หลีกเร้นย่อมทำให้เป็นที่น่านอบน้อม ๑,

การอยู่หลีกเร้นย่อมทำให้เกิดความบันเทิง ๑, (ทางธรรม)

การอยู่หลีกเร้นย่อมทำให้เป็นคนน่าเคารพ ๑,

การอยู่หลีกเร้นย่อมทำจิตให้มีอารมณ์เดียวได้ ๑,

การอยู่หลีกเร้นย่อมทำให้ผูกจิตไว้ได้ ๑,

การอยู่หลีกเร้นย่อมทำให้ได้รับปีติ ๑.

การอยู่หลีกเร้นย่อมสร้างความปราโมทย์ ๑,

การอยู่หลีกเร้นย่อมทำให้เห็นสภาวะแห่งสังขารทั้งหลาย ๑,

การอยู่หลีกเร้นย่อมทำให้เพิกถอนปฏิสนธิในภพได้ ๑,

การอยู่หลีกเร้นย่อมมอบสามัญผลให้ ๑, (ผล ๔ มีโสดาปัตติผล เป็นต้น)

พระตถาคตเจ้าทั้งหลาย ผู้ทรงมีพระดำริเสร็จแล้ว ทรงเป็นผู้ใคร่จะเสวยรสที่น่ายินดี แห่งสมาบัติซึ่งสงบเป็นสุข จึงทรงส้องเสพการอยู่หลีกเร้นด้วยเหตุ ๔ อย่างคือ...

ทรงส้องเสพการอยู่หลีกเร้นเพื่อความอยู่ผาสุข ๑,

ทรงส้องเสพการอยู่หลีกเร้น แม้เพราะความ(ที่ทรงเล็งเห็นว่า)ไม่มีโทษ และมากด้วยคุณ ๑,

ทรงส้องเสพการอยู่หลีกเร้นแม้เพราะเป็นทางดำเนินแห่งพระอริยเจ้าทั้งหลายทุกท่าน ไม่มีเหลือ ๑,

ทรงส้องเสพการอยู่หลีกเร้นแม้เพราะเป็นของประเสริฐที่พระพุทธเจ้าทั้งหลายตรัสชมเชยแซ่ซ้องสรรเสริญ ๑,

(คำว่า "การอยู่หลีกเร้น" คือการหลีกออกจากหมู่คณะไปสู่สถานที่ที่วิเวกแต่เพียงผู้เดียว แล้วเร้นคือยั้งจิตไว้ในกรรมฐานเจริญสมถะ หรือวิปัสสนา)