คืนที่ฟ้าฉ่ำฝน ...

ตายายคู่หนึ่งจูงมือค่อย ๆ   พากันเดิน

เข้าร้าน McDonaldsแลดูแปลกตาท่ามกลาง

เหล่าวัยรุ่นหนุ่มสาวสายตาหลายคู่จ้องมองมาอย่าง

ชื่นชมในความรักที่ยืนยาวมา กว่าครึ่งศตวรรษของสองตายาย 

   
ตาเดินตรงไปที่เคาน์เตอร์  สั่งอาหารชุดและชำระเงินอย่างคุ้นเคย

ก่อนพายายไปเลือกหาที่นั่งริมในสุดของร้าน  ตายายช่วยกัน

นำอาหารออกจากถาด ตาค่อย ๆแบ่งแฮมเบอร์เกอร์ออก

เป็น  2 ส่วน เอาเฟรนช์ไฟร์ออกมานับครึ่ง

และจัดวางไว้ดูน่ารับประทาน

ข้างตา คว้าแก้วโค้กมาจิบ

หนึ่งอึกส่งให้ยายรับไปจิบหนึ่งอึก

ก่อนจะวางไว้  ตรงกลางเบื้องหน้าทั้งคู่

 ขณะที่ตาเริ่มกินแฮมเบอร์เกอร์ ส่วนของตนอยู่

 บรรดาลูกค้าในร้าน  ที่จับตาดูคู่ตายายมาตั้งแต่ต้น

เริ่มรู้สึกกระสับกระส่ายหลายคนสะกิดกัน  พลางกระซิบ ... 

 
"น่าสงสารจัง  แกคงมีเงินพอซื้อได้แค่ชุดเดียวมาแบ่งกันมั้ง"

ชายหนุ่มโต๊ะข้าง ๆ  ถึงกับเดินเข้ามาหาพร้อมเสนอตัว

ขอเป็นเจ้ามือซื้อให้อีกชุดอย่างสุภาพ  ตายิ้มรับ

ความมีน้ำใจแต่ปฏิเสธอย่างนุ่มนวลว่า

" ไม่เป็นไรหรอกมีอะไรเราก็ต้อง

เอามาแบ่งกันอยู่แล้ว"

สังเกตว่า ยายได้แต่นั่งนิ่งจ้อง

มองตากินแฮมเบอร์เกอร์อย่างเอร็ดอร่อย

 โดยไม่ยอมแตะต้องส่วนของตน  นอกจากหยิบ

โค้กขึ้นมาจิบ  ชายหนุ่มคนเดิม  ตัดสินใจเข้ามาหา

อีกครั้ง เอ่ยขอร้อง ให้เขาได้เลี้ยง  คู่ตายายที่น่ารักนี้เถอะ

คราวนี้ยายเป็นฝ่ายปฏิเสธอย่างอ่อนหวาน  ยืนยันเหมือนเดิม

ว่ามีอะไรก็ต้องเอามาแบ่งกัน   เมื่อตารับประทานเสร็จ

ขณะหยิบกระดาษมาเช็ดปาก  ยายก็ยังคงนั่งนิ่ง

ดูสามีสุดที่รักอยู่อย่างนั้น  ราวกับ

กลัวว่าเขาจะไม่อิ่มจริงๆ

ชายหนุ่มคนเดิมก็อดรน

ทนไม่ได้อีก  เอ่ยปากอย่างจริงจัง

ขอตายาย อนุญาตให้เขาเลี้ยงสักครั้ง แต่ก็

ถูกปฏิเสธอย่างสุภาพอีก ... ชายหนุ่มนึกสงสัย

"ทำไมคุณยายไม่รับประทานบ้างเลยครับ

ก็ไหนบอกว่ามีอะไรก็ต้องเอามาแบ่ง

กันไงคุณตาก็ทานเสร็จแล้ว

ยังรออะไรอยู่หรือครับ? "

คุณยายตอบเนิบ ๆ ??