การลาออกของโสภาและวรรณา เป็นผลให้ฝ่ายบุคคลต้องประกาศรับสมัครพนักงานใหม่ถึง 3 ตำแหน่ง   คือ  ซุปเปอร์ไวเซอร์   เจ้าหน้าที่ฝ่ายวางแผนวัตถุดิบ  และเจ้าหน้าที่ติดต่องานศุลกากรและบีโอไอ    ศิรินัดให้ธนันท์สัมภาษณ์ชาญชัยในวันนี้

ชาญชัยนั่งรออยู่ที่ห้องประชุมเล็ก รอสัมภาษณ์  เมื่อเห็นธนันท์เดินเข้ามาก็ยกมือไหว้   ชาญชัยไม่มั่นใจในตัวเองเลย  มือไม้สั่นไปหมด  จะพูดจาอะไรก็ปากคอสั่น  ด้วยกลัวว่าจะไม่ได้รับการคัดเลือก  เหมือนดังเช่น หลายสิบบริษัทที่เขาไปสัมภาษณ์มาแล้ว

ชาญชัยเป็นคนหน้าตาดี  รูปร่างสูงโปร่ง   ผิวคล้ำอย่างคนไทยแท้  ดูลักษณะเป็นคนซื่อตรง สุภาพ  แต่ยังดูไม่คล่องแคล่วเรื่องการทำงานนัก   

"พี่ครับ    พี่ช่วยผมสักครั้งเถอะนะครับ  ผมไปสัมภาษณ์งานมาสิบกว่าแห่งแล้ว ไม่มีบริษัทไหนต้องการรับผมเข้าทำงานเลย       แม้ผมจะยังไม่มีประสบการณ์ในการทำงาน   แต่ผมก็พร้อมที่จะเรียนรู้งาน    ผมสอนไม่ยากหรอกครับพี่     พี่ให้โอกาสผมเถอะนะครับ  ผมอยากได้งานทำ"

ชาญชัยเห็นหน้าธนันท์เป็นคนอ่อนโยนใจดี  เขาคิดว่า ธนันท์คงเห็นใจเขา

ธนันท์อ่านข้อมูลเกี่ยวกับชาญชัยดูแล้ว จึงตอบไปว่า

"ก็จบครุศาสตร์มา   น่าจะไปสมัครงานสอนหนังสือนะ   คุณไม่ได้จบบริหารธุรกิจ  แล้วเอาวุฒิปริญญาโทมาสมัครงานตำแหน่งซุปเปอร์ไวเซอร์   วุฒินี้สูงเกินไปสำหรับตำแหน่งนี้"   

"พี่ครับ  ผมไม่ชอบงานสอนหนังสือ  ผมอยากทำงานบริษัท  พี่ให้โอกาสผมนะครับ   ผมสัญญากับพี่เลยว่า ผมจะตั้งใจทำงาน เรียนรู้งานจากพี่   พี่จะดุด่าผมยังไงก็ได้   ขอให้รับผมไว้ทำงานด้วยคนนะครับ  ผมสัญญาว่าจะอยู่ทำงานให้นานๆ    ไม่ใช่ว่าเรียนรู้งาน  พอเป็นงานแล้วก็ลาออกไปหางานใหม่ที่ตำแหน่งสูงกว่า......"  ชาญชัยพอจะอ่านสีหน้าของธนันท์ออก   ว่าคงจะเป็นคนใจอ่อน ชอบช่วยเหลือคน

"พอแล้ว  ไม่ต้องสัญญาอะไรทั้งนั้น    ถ้าผมตัดสินใจจะให้โอกาสคุณมาฝึกงานที่นี่ เรียนรู้งานที่นี่   เมื่อคุณเก่งแล้ว   คุณมีโอกาสได้งานใหม่ที่เงินเดือนสูงกว่า ตำแหน่งใหญ่กว่า   ผมก็จะไม่เสียใจหรอกนะ   เพราะใครๆก็หวังความก้าวหน้าด้วยกันทั้งนั้น"

ธนันท์ได้สัมภาษณ์ชาญชัยอยู่นานเกือบชั่วโมง  เพื่อหยั่งรู้ทัศนคติ  และอัธยาศัยของชาญชัย   แล้วเขาก็คิดว่า  ตำแหน่งซุปเปอร์ไวเซอร์นั้น  เหมาะสมกับชาญชัย  มากกว่าผู้สมัครรายอื่นๆ   จึงไปบอกให้สันติรับทราบถึงการตัดสินใจของเขา

"พี่ไม่เห็นด้วย   คนจบครุศาสตร์   ไม่เหมาะจะให้มาทำงานบริษัท เขาน่าจะไปเป็นครูนะ"  สันติคัดค้านเสียงดัง

"ดูหน่วยก้านแล้ว  ชาญชัยเป็นคนเอาการเอางานดี  แม้จะไม่มีประสบการณ์ในการทำงานมาก่อน  แต่ก็หัวไว  เรียนรู้อะไรได้รวดเร็ว"  ธนันท์พยายามให้เหตุผลกับสันติ

"พี่ไม่เห็นด้วยนะธนันท์   รอหน่อยได้ไหม  สัมภาษณ์คนอื่นๆต่อไปแล้วค่อยตัดสินใจ   พี่รู้สึกว่า เด็กคนนี้คงอยากจะมาเรียนรู้งาน  พอเก่งแล้วก็คงไป  แล้วเราก็ลำบากต้องฝึกงานเด็กใหม่ไปเรื่อยๆ"  สันติยืนกรานว่าไม่เห็นด้วย  เพราะคิดว่าชาญชัยคงทำงานอยู่ไม่นาน

"เขามาเป็นลูกน้องพี่สันติ  หรือลูกน้องผมครับ      ใครเป็นคนฝึกงานให้เขาครับ   พี่ หรือ ผม  แล้วถ้าเขาออก  ใครเดือดร้อน ต้องฝึกงานให้คนใหม่ครับ  พี่หรือผม  ใครต้องทำงานร่วมกับเขาครับ  พี่หรือผม....."  ธนันท์ไม่ลดราวาศอก  ยังคงยืนยันจะเอาชาญชัยให้ได้

สันติตาวาวด้วยความโมโห   ธนันท์ช่างดื้อจริงๆ  ห้ามไม่ฟังกันเลย

"ถ้าเด็กคนนี้ทำงานได้ไม่นานแล้วลาออกนะ  ธนันท์ต้องรับผิดชอบ"  สันติพูดแล้วก็โบกไม้โบกมือ เป็นเชิงไล่ธนันท์ออกจากห้องไปด้วยความรำคาญ

ฝ่ายธนันท์ก็เดินอมยิ้มด้วยความพอใจ  ออกจากห้องสันติไป

หลังจากชาญชัย  ซุปเปอร์ไวเซอร์    กรองทอง ฝ่ายติดต่องานศุลกากรและบีโอไอ รัชนี ฝ่ายวางแผน  ได้เข้ามาทำงานแล้ว  ก็มีงานที่ท้าทายความสามารถมาให้ทำอยู่เสมอๆ

วันนี้ก็อีกเช่นกัน    กำหนดส่งสินค้าในอีกสองสัปดาห์ข้างหน้า   แต่คำนวณจากกำลังการผลิตแล้ว  คงต้องยืดเวลาส่งสินค้าออกไปเป็นสี่สัปดาห์ข้างหน้าอย่างแน่นอน    จะทำให้ส่งสินค้าล่าช้าไปกว่าที่กำหนดถึงสองสัปดาห์  ชาญชัยคิดไม่ตกว่าจะทำอย่างไรดี   พยายามเจรจากับธีระ ผู้จัดการฝ่ายผลิตแล้ว    ก็ยังคงยืนยันว่า กำหนดส่งสินค้าที่เร็วที่สุด  คือในอีกสี่สัปดาห์ข้างหน้า   ชาญชัยจะทำอย่างไรดี.... 

เขาอยากแสดงฝีมือก่อน  โดยไม่ต้องนำเรื่องไปปรึกษากับธนันท์   นอกเสียจากว่า  จะแก้ปัญหาด้วยตนเองไม่ได้แล้ว  จึงจะไปขอคำปรึกษาจากลูกพี่ของเขา.....แต่จนป่านนี้   ก็ยังมองไม่เห็นหนทาง   ถ้าเก็บเรื่องนี้ไว้   ไม่รายงานให้ลูกพี่ทราบ  แล้วมีความเสียหายเกิดขึ้น   ธนันท์คงไม่ไว้ใจเขาอีกแล้ว...

-----------------------------------------

(ต่อตอนที่ 12     http://www.oknation.net/blog/pimahn2/2008/05/18/entry-2)