ถนนสายนี้ไม่มีเธอ

ตอนที่ 28

"ไม่ทุจริต  แต่ทำงานผิดพลาด"

(ต่อจาก ตอนที่ 27 http://www.oknation.net/blog/pimahn2/2008/08/01/entry-1)

เช้าวันจันทร์ที่ 17 มกราคม  ธนันท์มาทำงานแต่เช้า  มีแฟ้มใส่เอกสารที่รอเซ็นอนุมัติมากมายตั้งอยู่บนโต๊ะทำงานของเขา   มีเอกสารชุดหนึ่งที่เขายังไม่ยอมเซ็นอนุมัติตั้งแต่วันศุกร์ที่ผ่านมาแล้ว   จึงคัดเอกสารชุดนี้แยกออกไปไว้ในถาดสำหรับพักเอกสาร   และจัดการเซ็นเอกสารที่เหลือไปก่อน  ส่วนที่เซ็นอนุมัติเรียบร้อยแล้วก็ใส่ไว้ในถาดสำหรับเอกสารอนุมัติแล้ว

ได้ยินเสียงสุดา เลขานุการของเขาเคาะประตู  แล้วเธอก็เดินหอบแฟ้มใส่เอกสารรอเซ็นเข้ามาอีกเล่มหนึ่ง  เธอวางแฟ้มไว้ในถาดสำหรับเอกสารเข้า  แล้วก็หยิบแฟ้มที่อยู่ในถาดสำหรับเอกสารอนุมัติแล้วออกไป

"สุดา..รอเดี๋ยวครับ  อย่าเพิ่งไป"  ธนันท์วางปากกาไว้บนโต๊ะทำงานแล้วนั่งเหยียดตัวตรงหลังพิงพนักเก้าอี้ เขามองหน้าสุดาแล้วบอกกับเธอว่า..

"ช่วยตามคุณสุวิทย์  จากธำรงกิจชิบปิ้งให้หน่อยครับ.... แล้วก็...  ระหว่างที่ผมมีแขก...ผมจะไม่รับโทรศัพท์ใครจนกว่าแขกจะออกจากห้องไปก่อนนะครับ"

ธนันท์นั่งทำงานต่ออีกครึ่งชั่วโมง  สุวิทย์ กรรมการผู้จัดการบริษัทธำรงชิปปิ้งวัย 45 ปี ก็เข้ามาพบเขา

"สวัสดีครับ คุณสุวิทย์   เชิญนั่งก่อนครับ"  ธนันท์เชิ้อเชิญให้สุวิทย์นั่งที่โต๊ะประชุม  พร้อมกับนำแฟ้มเอกสารที่มีปัญหามาวางไว้ที่โต๊ะ  แล้วนั่งตรงกันข้ามกับสุวิทย์

"ที่ผมเชิญคุณสุวิทย์มาวันนี้ก็เพราะเรื่องเงินค่าภาษีนำเข้าลิฟท์ของโครงการสุขสบายนิเวศน์" 

"ครับ  มีปัญหาอะไรหรือครับ"  สุวิทย์มองหน้าธนันท์อย่างสงสัย

"เงินค่าภาษีนำเข้างวดนี้ เป็นเงินเพียง สามแสนบาท   เมื่อเปรียบเทียบกับการนำเข้าอุปกรณ์ลิฟท์ในงวดที่แล้วเป็นเงินถึงสามล้านบาท  ทั้งๆที่ดูจากใบแพ็คกิ้งลิสต์แล้ว    แทบจะเป็นรายการสินค้าที่เหมือนกัน เกือบทุกอย่าง   และมีจำนวนพอๆกัน"   ธนันท์นำใบแพ็คกิ้งลิสต์สองใบมาเปรียบเทียบให้สุวิทย์ดู

"โอ...แย่จริง     ต้องมีอะไรผิดพลาดแน่ๆ   ขอผมสอบสวนกับเด็กชิปปิ้งของผมก่อนครับ" สุวิทย์มีสีหน้าตื่นเล็กน้อย  เขาขมวดคิ้วนิ่วหน้า

"อยากให้คุณสุวิทย์ดูที่อินวอยซ์   ทำไมราคาในอินวอยซ์สองใบนี้  ต่างกันสิบเท่าเลย "   ธนันท์นำอินวอยซ์สองใบมาให้สุวิทย์ดูเพื่อเปรียบเทียบราคา

"ขอเวลาผมหน่อยครับ   ขอผมคุยกับเด็กชิปปิ้งก่อน  แล้วผมจะให้คำตอบเร่ืองนี้อีกที" สุวิทย์มีสีหน้าวิตกกังวลอย่างเห็นได้ชัด  เขารีบผลุนผลันออกจากห้องไป

จนกระทั่งถึงเวลาบ่ายสามโมง  ธำรงเรียกธนันท์เข้าไปคุยในห้องเขา

"คุณสุวิทย์จะเลิกจ้างนิวัติ พนักงานชิปปิ้งโดยมีความผิด  ทำความเสียหายให้บริษัท  และจะต้องชดใช้หนี้สองล้านเจ็ดแสนบาทให้บริษัทด้วย"  ธำรงบอกธนันท์ด้วยสีหน้าที่เป็นปกติ  ทำให้ธนันท์ดูไม่ออกว่าเขารู้สึกอย่างไรกับเหตุการณ์ครั้งนี้

"นิวัติทำผิดอะไรร้ายแรงหรือครับ"  ธนันท์ยังไม่รู้รายละเอียดมากนักเกี่ยวกับการกระทำของนิวัติ

"ก็เรื่องที่คุณธนันท์ตรวจสอบเจอเมื่อเช้านี้   ค่าภาษีนำเข้า  สามแสน  กับ  สามล้านน่ะ  ยอดมันต่างกันเยอะนะ   นิวัติทำงานผิดพลาด  ทำให้เราต้องจ่ายภาษีสองล้านเจ็ดแสนบาทเกินไปจากความเป็นจริง   เรื่องนี้เกิดขึ้นเมื่อปลายปีที่แล้ว  ช่วงก่อนสิ้นปี  งานคงเยอะ   ก็เลยทำงานผิดพลาด"  ธำรงตอบด้วยน้ำเสียงที่เป็นปกติ   ราวกับว่าตัวเขาเอง ไม่ได้รู้สึกอะไรกับเหตุการณ์นี้

"ผมไม่อยากให้ไล่นิวัติออกนะครับ   ขอผมดูก่อนว่าจะแก้ปัญหานี้อย่างไร"  ธนันท์เพียงแต่ไม่อยากให้นิวัติเดือดร้อน    เพราะเขาเป็นต้นเหตุที่ตรวจสอบเจอความผิดพลาดนั้น

"เรื่องนี้อยู่ที่ฝ่ายบุคคลจะพิจารณา  คุณธนันท์คงไม่เกี่ยว"    ธำรงบอกด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

"มิได้ครับท่าน    ผมไม่ได้ต้องการจะก้าวก่ายงานของฝ่ายบุคคล   แต่เพราะเหตุที่เกี่ยวกับเรื่องเงินค่าภาษีสามล้านบาทนั่นต่างหากครับท่าน ที่ผมต้องการคุยในรายละเอียดกับนิวัติ  บางที  อาจจะมีหนทางแก้ไข   ถ้าเราไม่ต้องสูญเงินสองล้านเจ็ดแสนไปเปล่าๆ    นิวัติก็คงไม่ถูกไล่ออก  และ ไม่ต้องหาเงินมาใช้หนี้ให้บริษัทด้วย"

ธำรงมองหน้าธนันท์   ในใจนั้นนึกชื่นชมในความละเอียดละออในการทำงาน    และความมีเมตตาของเขา   ทำให้ธำรงคิดว่า  เขามองธนันท์ไม่ผิดเลย     เขารู้สึกวางใจในตัวธนันท์มากยิ่งขึ้น  แต่ไม่อยากเอ่ยปากชมใดๆ

"งั้นก็รายงานผมด้วยก็แล้วกัน  ว่าผลเป็นอย่างไร"  ธำรงตอบสั้นๆ

ธนันท์เดินออกจากห้องไปแล้ว     ธำรงลุกขึ้นเดินไปยืนดูภาพของลูกสาวที่ตั้งอยู่ด้านบนของตู้เก็บเอกสารที่สูงระดับเอว     คิดอยากให้ลูกสาวเรียนจบแล้วกลับมารับช่วงกิจการ    เขารู้สึกเหนื่อยอ่อน    เนื่องจากสุขภาพไม่สู้ดีนัก  นี่ถ้าเขาเป็นอะไรไปตอนนี้      ธุรกิจที่ทำอยู่จะเป็นอย่างไร

คิดแล้วก็เป็นกังวล   หลายครั้งที่ธำรงรู้สึกเหงาและว้าเหว่      ยังดีที่เขามีธุรกิจที่ต้องทำ  ยังพอจะทำให้เขารู้สึกว่าชีวิตมีคุณค่า    ถ้าปราศจากการทำงานเสียแล้ว  เขาจะเหงาและว้าเหว่สักเพียงใดหนอ

ทางฝ่ายธนันท์ก็ให้สุดาตามตัวนิวัติมาพบเขา

นิวัติ พนักงานฝ่ายชิปปิ้ง วัย 28 ปี  เดินตัวลีบเข้ามาพบธนันท์ที่ห้องทำงานของเขา    ดูท่าทางนิวัติหวาดกลัวอยู่ไม่น้อยเลย  

"ช่วยบอกผมหน่อยสิครับ ว่าทำไมถึงผิดพลาดเรื่องยอดเงินภาษีนำเข้าในล็อตแรกของการนำเข้าลิฟท์"   ธนันท์ถามอย่างใจเย็น

"ตอนนั้นผู้รับเหมาเร่งให้ส่งมอบลิฟท์ให้เร็วๆ     เอกสารใบส่งสินค้าจากเมืองนอกยังมาไม่ถึง    แต่สินค้ามาถึงแล้ว    ผมก็อยากจะให้ออกของได้เร็วๆ  ก็เลยเอาอินวอยซ์ที่ส่งมาทางแฟกซ์ไปใช้ในการออกของก่อน    แต่ตัวเลขราคาสินค้าที่ปรากฏบนแฟกซ์ที่ส่งมานั้น   ไม่ชัดเจน   ผมก็เอาน้ำยาลบคำผิด แก้ไขราคา   แล้วไปถ่ายเอกสารซ้ำอีกที   เพื่อให้ไม่เห็นว่ามีรอยลบ   แต่ผมพิมพ์เลขศูนย์เกินไปตัวหนึ่ง  ก็เลยทำให้ยอดคำนวณภาษี   ออกมาสูงกว่าความเป็นจริงสิบเท่า....."     นิวัติเริ่มเสียงสั่น   มือไม้สั่นด้วยความกลัวจะถูกไล่ออก   และต้องหาเงินสองล้านเจ็ดแสนบาทมาชดใช้ให้กับบริษัท

"คุณธนันท์ครับ   ถ้าผมต้องตกงาน  ผมจะเอาเงินที่ไหนมาใช้หนี้ได้   เงินตั้งสองล้านเจ็ดแสนบาท  ผมไม่มีปัญญาหามาใช้หนี้บริษัทหรอกครับ...."   นิวัติเร่ิมเสียงสั่น   ปากคอสั่นด้วยความกลัว  เขาทั้งกลัวถูกไล่ออก  และ กลัวจะต้องหาเงินมาใช้หนี้

"ผมศึกษาข้อมูลนี้ดูแล้วนะ   เรายังพอมีทาง...  คงต้องส่งแฟกซ์ให้ทางผู้ผลิตอุปกรณ์ลิฟท์ทราบถึงปัญหาก่อน     และขอความร่วมมือจากเขา   ให้เขาส่งเอกสารยืนยันมาว่า   อินวอยซ์ใบที่เราชำระภาษีไปสามล้านบาทแล้วนั้น  คือยอดเงินค่าอุปกรณ์ทั้งโครงการ     ไม่ใช่ราคาลิฟท์เฉพาะล็อตนั้นล็อดเดียว     ยังจะต้องมีการส่งอุปกรณ์ลิฟท์อีกหลาย ครั้ง  จนกว่าจะครบจำนวนทั้งโครงการ    ฉะนั้น...ในล็อตต่อๆไปที่จะมา   เราก็ไม่ต้องเสียภาษี    เพราะได้จ่ายค่าภาษีล่วงหน้า  รวมไปหมดทั้งโครงการแล้ว   อินวอยซ์ใบต่่อไป  ก็ต้องทำเป็น แบบ    ไม่เรียกเก็บเงินค่าสินค้า"  ธนันท์ให้คำแนะนำเป็นทางออกให้กับนิวัติ

แล้วธนันท์ก็รายงานให้ธำรงทราบ

"แล้วทางเมืองนอกเขาจะยอมเหรอ"  ธำรงถามเพื่อความแน่ใจ

"ยอมครับ  เพราะเป็นเพียงเอกสาร ที่เขาแค่พิมพ์ขึ้นมา  แล้วส่งมาให้เราเพื่อแก้ปัญหากับศุลกากร    โดยที่ผู้ขายไม่ได้มีผลกระทบอะไรกับสัญญาซื้อขายที่เราทำไว้กับเขา  เรายังคงชำระเงินให้เขาตามข้อตกลงเดิม   พอสินค้าส่งมาครบตามมูลค่าในอินวอยซ์ใบแรกนั้นแล้ว    ต่อไปทุกอย่างก็ทำไปตามปกติครับ    นี่เพียงแต่จะแก้ปัญหาว่าเราไม่ต้องเสียภาษีซ้ำซ้อน    แต่เราไม่สามารถบอกกับศุลกากรได้ว่า  พนักงานของเราพิมพ์แก้ไขราคา     เพราะจะกลายเป็นว่า   มีความผิดฐานปลอมแปลงเอกสาร"     

ธำรงได้ฟังธนันท์อธิบาย   ทำให้เขาเข้าใจหลักการนี้   นิวัติไม่ได้มีเจตนาจะทุจริต  เขาเพียงแต่ทำงานผิดพลาดไป    บริษัทเองก็ไม่ได้คิดจะหลีกเลี่ยงภาษี    หากแต่ชำระเงินภาษีเกินมูลค่าไว้ก่อนแล้ว เท่ากับเป็นการชำระภาษีล่วงหน้า     ก็ต้องรอให้สินค้าทยอยส่งมาจนครบโดยไม่ต้องชำระภาษีซ้ำซ้อนอีก   เขาได้แต่หวังว่า นิวัติคงจะได้บทเรียน  และ ระมัดระวังในการทำงานมากขึ้น

จากที่เคยนิยมชมชอบในตัวธนันท์อยู่แล้ว   ธำรงก็ยิ่งไว้วางใจและชื่นชมในตัวธนันท์มากยิ่งขึ้น   เป็นการตัดสินใจที่ดี   ที่เลือกธนันท์มาเป็นรองประธานกรรมการบริษัท    และมอบหมายให้เขาเป็นผู้ดูแลรับผิดชอบด้านการเงินและการบัญชี    ส่วนธำรงเองยังคงดูแลรับผิดชอบด้านการขาย   การบุคคลและการบริหาร 

ธำรงหวังว่า  สักวันหนึ่ง   ธนันท์อาจจะสามารถดูแลทุกอย่างแทนเขาได้  ถ้าสุขภาพของเขาแย่ลงไปกว่านี้  เขาคงต้องทำงานให้น้อยลง  และมอบหมายให้ธนันท์ดูแลแทน

--------------------------------------

(ต่อ ตอนที่ 29 http://www.oknation.net/blog/pimahn2/2008/09/30/entry-1)