- เจ้าอารมณ์
- ranking : สมาชิกทั่วไป
- วันที่สร้าง : 2007-04-23
- จำนวนเรื่อง : 133
- จำนวนผู้ชม : 36847
- จำนวนผู้โหวต : 311
- ส่ง msg :
- ลืมตามาดูเช้า ( ปากกาศรีบูรพา )
- ขอลาบล็อคไปล้อมทำเนียบวันนี้ครับ...อยู่ไม่ได้แล้ว !! ( Canไทเมือง )
- สมพงษ์ ไม่ยื่นคัดค้าน แม้ว-เมีย ลี้ภัย - อ้างเฉยเป็นสิทธิ ( ศรีลำดวน )
- ทดลองลิ้งค์ภาพจาก multiply ( เอ้ )
- วัชระ เพชรทอง บอกลาพันธมิตรไปลง ส.ส. ( ศรีลำดวน )
- Single-Page Portfolio Sites เรื่องน่าสนใจ ว่าง ๆ ปะไว้ก่อนค่อยศึกษาอีกที ( เอ้ )
- ผู้หญิงวัตถุดิบ ( ค่ำหนึ่ง_เก้าจันทร์ฉาย )
- เพลง ทานตะวัน ( Somewhere )
- พาขึ้นเขาคอหงส์ ชมเมืองหาดใหญ่ ( i-koh )
- ติดตามหวานใจไปเดินแบบ ( เอ้ )
Permalink : http://www.oknation.net/blog/pimeiei
พิมพ์หน้านี้
|
เช้าวันที่ 19 ธ.ค.50 เป็นเช้าของวันทำงานที่แสนสดใส พูดคุยทักทายปราศัยกับเพื่อน ๆ พี่ ๆ พอหอมปากหอมคอ ฉันเดินไปห้องทำงานของตนเองเหมือนปกติทุกวัน ไขกุญแจเปิดประตูห้อง ก้าวข้ามผ่านประตูไม่ทันได้วางกระเป๋าและสัมภาระ บรึ้มส์ หลังสิ้นเสียง ทุกอย่างเงียบสงบ ในระหว่างนั้นฉันถามตัวเองว่าเสียงอะไร และตอบคำถามให้ตัวเองทันทีว่ามันคงเป็นเสียงยางรถระเบิด เหมือนที่เราได้ยินบ่อย ๆ ยังไง ฉันเดินกลับไปกลับมาคิดอะไรไม่ออกว่าควรจะทำยังไง เมื่อตั้งสติได้ฉันเดินออกมาจากห้อง ทุกอย่างนอกห้องทำงานดูวุ่นวายไปหมด บนถนนฉันเห็นตำรวจทหารพร้อมอาวุธตะโกนโหวกเหวง เด็กนักเรียนวิ่งกันชุลมุ่นวุ่นวายด้วยความอยากรู้อยากเห็น ผู้ปกครองรีบนำลูกเข้ามา "หลบ" ฉันใช้คำว่าหลบเพราะอาการกิริยาท่าทางของผู้ปกครอง ไม่ใช่การนำเด็กมาส่งโรงเรียนเหมือนทุก ๆ วัน ฉันถามผู้ปกครองท่านหนึ่งว่ามันเกิดอะไรขึ้น สิ่งที่ท่านตอบกลับมาทำให้ฉันเกิดอาการ ที่เรียกว่าเข่าอ่อน ขาสั่น หวาดหวั่น และความกลัว ระเบิดครับครู วางระเบิดที่ร้านข้าวแกง ร้านข้าวแกงที่อยู่ห่างจากห้องทำงานของฉัน ไม่เกิน 100 เมตร ร้านข้างแกงที่ฉันและพวกครูในโรงเรียนมักมาฝากท้องเอาไว้ ทั้งในมื้อเช้าและมื้อเที่ยง โต๊ะตัวแรกตรงหน้าร้านที่มักเป็นที่นั่งประจำของครู หากวันนี้ไม่ทราบด้วยเหตุผลอะไร ทำให้ครูพากันซื้อข้าวใส่กล่องมาทานในโรงเรียน ผู้โชคร้ายในวันนี้จึงเป็นเจ้าหน้าที่ตำรวจที่ได้รับบาดเจ็บ พวกครูหลายคนวิ่งไล่ต้อนให้นักเรียนไปให้ห่างจากบริเวณนั้น แต่เด็กก็คือเด็กเค้าก็คงอยากรู้อยากเห็น ว่ามันเกิดอะไรขึ้นมากกว่าความกลัว แต่หากสีหน้าและแววตาของครูทุกคน ฉันเชื่อว่าทุกคนหวาดหวั่น ทุกคนตกใจ ทุกคนกลัว ทุก ๆ วันกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น แค่เพียงรับฟังข่าว ก็ทำให้เราหวาดหวั่นพอสมควรอยู่แล้ว แต่หาก ณ วันนี้ เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นมันเกิดขึ้นใกล้เกินไป ใกล้จนทำให้เรารู้สึกถึงความกลัวที่เพิ่มขึ้นเป็นทวีคูณ ใกล้จนทำให้เรารู้สึกหวาดหวั่นอีกมากมาย ใกล้จนทำให้เรารู้สึกหวาดระแวง ใกล้จนทำให้เรารู้สึกท้อ หาก ณ เวลานี้ ฉันจะบอกว่าว่าเสียงระเบิดกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น ทำให้ฉันกลายเป็นคนหวาดระแวง จนแทบจะเป็นโรคจิต...มันน่าขำรึป่าวเนี่ย แต่ยังไงฉันก็ขำไม่ออกหรอกนะ เพราะอารมณ์ตอนนี้ มันยังคงรู้สึกว่า ตัวเองหายใจได้ไม่ทั่วท้องเลย...เฮ้ออออออออ
ปล.เหตุการณ์ระเบิดครั้งนี้คนทำคงหวังผลเพียงแค่ข่มขู่ แต่ก็ทำเอาใครหลาย ๆ คนขวัญหนีดีฝ่อเลยเชียว และนั่นก็รวมทั้งฉันด้วย โชคดีที่สุดที่ไม่มีใครเสียชีวิต โชคดีที่สุดที่มีเพียงเจ้าที่บาดเจ็บเพียงเล็กน้อย โชคดีที่สุดที่ครูและเด็กปลอดภัยกันทุกคน แต่ก็ไม่รู้ว่าเราจะโชคดีแบบนี้ตลอดไปรึเปล่านะ . |
by....pim