ออกเดินทางจากปัตตานีคืนวันที่ 28 ถึงชุมพรตอน 6 โมงเช้า

เหน็ดเหนื่อยพอสมควรแต่ก็ไม่เห็นมีใครบ่น

โดยเฉพาะเมื่อเห็นทะเลแสนงามอยู่ตรงหน้า

แต่ละคนร่าเริงซะไม่มี

วันแรกท้องทะเลสดใส

แต่พอวันถัดไปท้องฟ้ามืดครึ้มคลื่นลมแรง

แต่ยังไงทะเลก็ยังสวยงามในความรู้สึกของเรา

ไม่มีใครสนใจว่าฝนจะตกเล่นน้ำทะเลไม่ได้

แต่ทุกคนก็ยังมีความสุขกับการได้ยินเสียงคลื่นลม

พร้อมกับเสียงพูดคุยผสมกับเสียงหัวเราะอย่างสนุกสนานของคนในครอบครัว

ฟองคลื่นสีขาวก็ยังคงความงดงามไม่เสื่อมคลาย

ตกกลางคืนมีกิจกรรมสานสัมพันธ์ครอบครัว

ทั้งรุ่นเล็กรุ่นใหญ่เล่นรอบกองไฟกันอย่างสนุกสนาน

กีฬาก็เป็นสิ่งหนึ่งที่ใครหลาย ๆ คนโปรดปราน

ที่ทำให้ทั้งเหนื่อยเพราะต้องวิ่งและขำเพราะหัวเราะกับการได้แกล้งคนอื่น

มันน่าสนุกมากมายเชียวล่ะ

คงไม่แปลกอะไรหากคนในครอบครัวของฉัน

อยากทำอะไรก็ทำโดยไม่สนว่าตอนนั้นมันจะดึกดื่นเที่ยงคืนแค่ไหน

จะนั่งว่าง ๆ ทำไมเล่นลิงชิงบอลกันต่อไปเพื่อความเมามัน

ดีนะที่หาดแห่งนี้ไม่มีใครเลยนอกจากเจ้าของที่พัก

และคนในครอบครัวของฉัน

ไม่งั้นเพวกเราคงโดนเขี้ยงหลังคาบ้าน เพราะเสียงที่ดังรบกวนชาวบ้านในยามวิกาลแน่นอน

เริงร่ากันสุดชีวิต

และก็มักจะได้ยินเสียงหัวเราะดังมากจากใครบางคน

ที่วิ่งหนีฟองคลื่นซึ่งกำลังจะซัดมาถึงตัว

เออ...แต่ก็แปลกดีนะมาทะเลแต่ไม่อยากโดนน้ำทะเล

วันสุดท้ายของการพบปะกันของคนในครอบครัว

ที่มีแต่รอยยิ้มและเสียงหัวเราะ

รวมพลทั้งหมดครบ 22 ชีวิต

ร่ำลากันในวันที่ 2 ม.ค.51

กลุ่มหนึ่งแยกกลับชลบุรี และ กทม.

ส่วนอีกกลุ่มคือฉันและครอบครัวก็เดินทางกลับปัตตานี

ถึงบ้านโดยสวัสดิภาพ

ระยะเวลาของความสุขที่ได้อยู่กับคนในครอบครัวฉันอยากจะบอกว่ามันสุขที่สุด

เราไม่ได้มีอาหารดีดีทานกันหรอกนะคะ

บางมื้อก็ยังเป็นมาม่าผัดที่ฉันเคยเบื่อแสนเบื่อ

แต่ ณ เวลานั้นมาม่าผัดกลายเป็นอาหารมื้อวิเศษที่ตักแบ่งแจกจ่ายให้ทุกคนได้ทาน

และเราก็ทานกันอย่างเอร็ดอร่อย โอ้....มันยอดจริง ๆ เลยนะ 

ที่สุขที่สุดก็คงเป็นการได้เห็นรอยยิ้มจากทุก ๆ คน

การได้อยู่ท่ามกลางบรรยากาศของเสียงหัวเราะและรอยยิ้ม

ฉันเชื่อว่ามันมีค่ามากกว่าของขวัญใดใดอีกนะ