ฉันนั่งอยู่หน้าคอมนานกว่าหนึ่งชั่วโมงแล้ว

ข้างนอกลมพัดแรงจนทำให้ม่านหน้าต่างประตูปลิวสะบัดจนน่ากลัว

ฉันลุกขึ้นเดินไปปิดประตูเพราะเชื่อว่าอีกไม่นานฝนก็คงตก

หากเดินมายังไม่ทันถึงประตูด้วยซ้ำสายฝนก็เทกระหน่ำลงมา

ฉันรีบดึงประตูปิดเพื่อป้องกันสายฝนที่จะสาดเข้ามาถึงห้องนอน

ฉันไม่ได้รังเกียจสายฝนหรอกนะ

กลับจะชอบความเย็นฉ่ำของสายฝนซะอีกด้วยซ้ำ

ฉันยืนมองดูสายฝนผ่านหลังประตูกระจกห้อง

ฟังเสียงฟ้าร้องคำรามดังกึกก้องจนน่ากลัว

ภาพความทรงจำในบางช่วงชีวิตผุดขึ้นมาให้ได้ระลึกถึง

ทุกครั้งที่ฝนตกและให้เผอิญเป็นวันที่แม่ไม่อยู่บ้าน

ฉันจะมีความสุขกับการได้ออกมาเริงร่ากับสายฝน

ร่ม เสื้อฝนไม่ใช่สิ่งจำเป็นสำหรับฉันนัก

เสื้อยืดกางเกงขาสั้นและเพื่อนรู้ใจหนึ่งคนต่างหาก

ที่เป็นสิ่งจำเป็นสำหรับฉันในเวลาที่ฝนตกเช่นนี้

เราสองคนจะเริ่มต้นออกเดินบ่อย ๆ ในตอนที่ฝนตก

ไม่เคยเข้าใจเหมือนกันทำไมต้องทำเช่นนี้

แต่ทุกครั้งที่เราเดินฝ่าสายฝน

พูดคุยกันด้วยเรื่องจิปาถะ

ผสมด้วยรอยยิ้มเสียงหัวเราะตลอดเวลาที่เดินกันไป

มันทำให้ฉันรู้สึกดีที่สุด

ความฉ่ำเย็นของสายฝนลบความขุ่นข้องหมองใจให้ฉันได้เสมอ

ไม่ว่าฉันจะเคยรู้สึกไม่ดีกับใคร

หากแต่ในวันที่ฝนตก

ฉันจะมีโอกาสได้ตะโกนก้องแข่งกับเสียงฟ้าและฝน

ปลดปล่อยความรู้สึกไม่ดีทั้งหมดที่มีออกมา

และเพื่อนก็มักจะลงท้ายประโยคของฉันเสมอว่า

ลืมมันไปซะ

แล้วเราก็ประสานเสียงหัวเราะที่มีแต่ความสุขไปด้วยกันเสมอ

ฉันเชื่อว่ามีหลายคนที่ใช้โอกาสในเวลาที่ฝนตก

ปลดปล่อยความรู้สึกของตนเองเหมือนอย่างฉัน

สายฝนผสมเสียงหัวเราะ

สายฝนผสมน้ำตา

สายฝนที่มาพร้อมกับความฉ่ำเย็นและความเหงา

สายฝนที่เป็นเพื่อนกับฉันได้ทุกคราวเสมอมา

เสียงฟ้าคำรามกึกก้องอีกครั้ง

เสียงสายฝนที่คงยังตกระทบหลังคาอย่างไม่ขาดสาย

ณ  เวลานี้ฉันไม่ได้ออกไปย่ำสายฝนเหมือนแต่ก่อน

หากแต่ได้แต่ยืนมองและฟังเสียง

ไม่มีโอกาสตะโกนแข่งกับฝนและฟ้า

ระบายความรู้สึกอึดอัดในใจได้อีก

ฉันทำได้แค่เพียงกระซิบบอกกับตัวเองว่า

ปล่อยมันซะ ลืมมันไปเถอะนะ

แล้วทุกอย่างจะดีขึ้นเอง