เหตุการณ์เมื่อวันพฤหัสที่ผ่านมา

เพื่อน..."นี่วันเสาร์ไปหาดใหญ๋กันนะ"

ฉัน..."ไม่อะ เบื่อ ไม่อยากไปไหน"

เพื่อน..."อ๋อเหรอ เอองั้นเบื่อให้มีความสุขนะ"

เช้าวันศุกร์หน้าห้องสำนักงาน

ฉัน..."แกจะไปทำอะไรที่หาดใหญ่"

เพื่อน..."ไปเที่ยวแก้เซ็ง จะฝากซื้ออะไรรึเปล่า"

ฉัน..."ไม่หล่ะ ไม่ฝากซื้อแต่ฉันจะไปซื้อเอง"

เพื่อน..."เย่ เย่ โอเคงั้นพรุ่งนี้เจอกัน เก้าโมง"

วันเสาร์เก้าโมงฉันเตรียมพร้อม

รอเพื่อนมารับ

ในระหว่างรอเกิดอารมณ์หงอย ๆ ไม่อยากไปซะงั้น

หากแต่ความรู้สึกอย่างหนึ่งบอกว่า

จะจมจ่อมอยู่กับความเหงาไปทำไมกันเล่า

ออกไปไหนบ้างเผื่อความรู้สึกจะดีขึ้น

เคยมั๊ยเหมือนความรู้สึกในใจมันตีกันเอง

ถกเถียงกันใหญ่ว่าจะไปหรือไม่ไปดี

ก่อนจะเกิดเรื่องราวบานปลายในใจตัวเอง

เสียงโทรศัพท์เพลงโปรดดังขึ้น

เพื่อน..."ฉันรออยู่หน้ามินิมาร์ทออกมาได้แล้ว"

ฉันหยิบกระเป๋าสะพายปิดบ้าน

ก้าวเท้าออกไปพร้อมกับรอยยิ้ม

ทะเลริมถนนที่ไม่ไกลจากบ้านนัก

แต่ฉันก็ไม่ค่อยจะมีโอกาสได้มาเยือนเท่าไหร่

หลังจากเหน็ดเหนื่อยกับการเดินเที่ยวในเมืองหาดใหญ่

ฉันและเพื่อนก็เลยแวะ

ทะเลริมถนนแห่งนี้

เงียบสงบ 

ไม่มีผู้คนพลุกพล่าน

เสียงที่ได้ยินชัดเจนมีเพียงเสียงคลื่นและลมเท่านั้น

ฉันเก็บเกี่ยวความสุขซะเต็มอิ่ม

และกลับถึงบ้านพร้อมความสุขที่เต็มปรี่

เฮ้อ...แค่ก้าวเท้าออกไปจากที่เดิมซะบ้าง

ความสุขมันก็เข้ามาแทนที่ความเหงาแล้วนะเนี่ย

โชคดีนะที่ตัดสินใจไม่ผิดเลย...คริคริ