คำเตือน: อย่าอ่านเอนทรีนี้ขณะหิว

ฉันเป็นคนชอบกิน ฉันว่าการกินคือความสุขที่คนเราจะหยิบยื่นให้กับตัวเองได้ง่ายที่สุด ความรู้สึกว่าอิ่มและอร่อยเป็นภาษาสากลของความสุข

แต่ด้วยความยึดติดในรูปปธรรมและสังขารอันไม่เที่ยง ทำให้ฉันไม่ค่อยกล้าปล่อยให้ปากเสพย์ความสุขแบบไม่มีขีดจำกัดได้ทุกมื้อทุกวันอย่างที่ใจอยาก

แต่ทุกครั้งที่ออกท่องเที่ยว ฉันก็จะยกเอาความพิเศษของโอกาสมาเป็นข้ออ้างให้ตัวเองได้กินอย่างที่ใจอยาก และไม่รีรอที่จะหาประสบการณ์ใหม่ๆ ของรสชาติอาหารในต่างแดน เพราะฉันเชื่อว่าอาหารคือสื่อทางวัฒนธรรมที่แสดงตัวตนของชนชาตินั้นๆ ได้ดีที่สุด

การกินในต่างแดน จึงไม่ใช่เพียงแค่การลิ้มลองรสชาติแปลกใหม่ แต่ยังเป็นการทำความรู้จักผู้คนและดินแดนที่เราไปเยี่ยมเยือนผ่านทางปลายลิ้น

ฉันเลยตั้งใจไว้ตั้งแต่ก่อนไปอเมริกาครั้งนี้แล้วว่า จะมาชวนกันไปกินให้อิ่มหมีพลีมัน เอาเป็นว่าถ้าพุงไม่กางก็ไม่เลิกแล้วกัน

ฉันเป็นคนแพ้ทางร้านเดลี (delicatessen)  เห็นร้านไหนหน้าตาท่าทางอร่อยเป็นต้องเข้าทุกที อาหารมื้อแรกของฉันที่นิวยอร์คเลยหนีไม่พ้นต้องมาจากร้านข้าวแกงฉบับฝรั่งนี่เอง

แพนินี่ (panini) หรือแซนด์วิชอิตาเลี่ยนย่างที่ฉันเลือกนี่เป็นเมนูพิเศษของร้านดังย่านวอลล์สตรีท เพราะแทนที่จะใส่พวกเนื้อเย็นอย่างแฮมหรือสลามี่ แต่กลับใช้นิวยอร์คสเต็ก ซึ่งต้องผัดกับหอมใหญ่และที่ขาดไม่ได้คือสวิสชีสหนืดๆ

 มานิวยอร์คทั้งทีถ้าไม่แวะ Dean & Deluca ก็ดูจะอร่อยแบบไม่ค่อยครบสูตร จริงๆ แล้ว Dean & Deluca เป็นซูเปอร์มาร์เก็ตหรูของชาวนิวยอร์เกอร์ที่ขึ้นชื่อเรื่องขนมหวานและพาสตรี้สารพัดแบบ ด้วยความที่เค้กอาจจะหนักไปสักนิดสำหรับของว่างมื้อดึก ก็เลยเลือกเอาคุ๊กกี้ไส้ราสเบอร์รี่ของโปรดมาแทน

 ฉันมีทฤษฎีส่วนตัวว่าร้านคาเฟ่ตามมิวเซียมมักจะอร่อย แล้วคราวนี้ทฤษฎีของฉันก็ยังใช้ได้อยู่ เพราะซุปถั่วขาวและสลัดปลาหมึกแบบอิตาเลียนที่ MOMA (Museum of Modern Art) นี่อร่อยชนิดที่ว่าถ้วยซุปแทบจะสะอาดเหมือนเพิ่งล้างมาเลยเชียว

 อาหารเช้าที่ฉันชอบมากๆ อย่างหนึ่ง (แต่ไม่กล้ากินบ่อย) คือเบเกิลย่างกับครีมชีซ ถ้าให้ถูกใจที่สุดต้องเป็นเบเกิลรส sun-dried tomato รูปที่เห็นเหลือแค่ครึ่งอันเพราะอารามหิว เลยหม่ำไปแล้วซีกหนึ่งแล้วเพิ่งนึกได้ว่าอยากจะถ่ายรูป 

ฉันแอบพบว่าถ้าเอาอะโวคาโดบดมาทาแทนครีมชีซก็อร่อยล้ำไม่แพ้กัน แถมยังดีต่อสุขภาพกว่าด้วย

เจ้าขนมปังขิงชิ้นยักษ์ใหญ่นี่ขายอยู่ใน Holidays Market ที่ Union Square ทั้งเจ้าขนมปังขิงและคุ๊กกี้รสขิงเป็นขนมหวานยอดนิยมของชาวอเมริกันทั้งช่วงในและนอกเทศกาล ร้านนี้เขามีแอ๊ปเปิ้ลไซเดอร์ร้อนขายคู่กันด้วย

ธรรมดาแล้วฉันก็เฉยๆ กับแอปเปิ้ลไซเดอร์ แต่พอได้กินแบบร้อนที่เขาผสมเครื่องเทศที่มีอบเชยกับเปลือกส้มแบบนี้แล้วชอบมาก รสชาติก็กลมกล่อม ไม่หวานแหลม มาคู่กับกลิ่นหอมๆ ของเครื่องเทศ แถมยังช่วยให้อุ่นทันตาเห็นเลย

 แผงขายของปิ้งย่างแบบนี้มีให้เห็นอยู่แทบจะทุกหัวมุมถนนใหญ่ๆ ในแมนฮัตตัน แต่ฉันแอบสงสัยว่าทำไมเขาไม่คิดจะขายอะไรที่มันต่างกันออกไปบ้าง เมนูหลักของแทบจะทุกแผงจะเป็นพวกเคบับ (kebab) หรือไม่ก็อาหารตะวันออกกลางประเภทอื่น แล้วก็เพรทเซล (pretzel) ตอนแรกก็กะว่าจะชิมอยู่เหมือนกัน แต่ดูไปดูมาเริ่มเซ็งกับความไม่สร้างสรรค์ เลยไม่เอาดีกว่า

 Whole  Foods Market คือสวรรค์ของนักกิน นอกจากจะเป็นซูเปอร์มาร์เก็ตที่ขายแต่ผลิตภัณฑ์ออร์แกนิคส์แล้ว อาหารทั้งคาวหวาน ไม่ว่าจะสดหรือปรุงเสร็จล้วนแต่หน้าตาดูดี ชวนน้ำลายหกไปซะทุกอย่าง ที่นี่มีชีสกว่าพันชนิดให้เลือก มีแผนกเบียร์แยกออกไปต่างหาก ไม่ว่าจะรักชอบเบียร์แบบไหนยี่ห้ออะไร รับรองหาได้ที่นี่

แต่ที่เด็ดที่สุดคืออาหารปรุงสำเร็จที่มีตั้งแต่แกงกะหรี่อินเดียไปจนถึงสลัดแบบเมดิเตอร์เรเนียน และเราสามารถใส่ทุกอย่างที่อยากกินลงไปในจานได้ในราคาแค่ 7.99 เหรียญต่อปอนด์เท่านั้น ฉันเดินอยู่หลายรอบกว่าจะตัดสินใจได้ (เพราะเกิดอาการรักพี่เสียดายน้องสุดๆ) ในที่สุดก็ได้มาอย่างที่เห็นนี่แล

ถ้าสังเกตุให้ดีภาชนะที่ใช้เกือบ 90 เปอร์เซนต์จะทำจากกระดาษรีไซเคิล จะมีก็แต่กล่องใส่ผลไม้ที่เป็นพลาสติก และที่นี่เขาไม่ใช่หนังยางกัน แต่ใช้เทปกาวกระดาษแทน นัยว่าช่วยรักษ์สิ่แวดล้อมกว่า

ก่อนที่จะชวนกันหิวไปกว่านี้ ฉันขอมาชวนกันกินต่อในตอนหน้าดีกว่า

ตอนนี้ขอตัวไปหาอะไรหม่ำก่อนแล้วกัน