เผลอแผล่บเดียวก็ปาเข้าไปสามเดือนกว่าแล้ว ที่ฉันปล่อยให้บล็อกของตัวเองส่งกลิ่นเหม็นเปรี้ยวจากอาการ “ดอง” จนเกินได้ที่

จากที่เคยเทียวไล้เทียวขื่อ เข้ามาดูบล็อกและเยี่ยมเพื่อนบ้านวันละหลายรอบ ความถี่ช่วงหลังๆ นี่ กลายเป็นหลายวันหน

ถึงแม้จะวนเวียนไปเยี่ยมเยียนตามบ้านของเพื่อนๆ ที่ฉันคิดถึง แต่การฝากถ้อยคำให้ได้รับรู้ว่าแวะวนมา กลับไม่ถี่เหมือนเดิม

หลายๆ ครั้งที่นึกอยากเขียนเล่าเรื่องนู้นนี้ แต่เจ้าความขี้เกียจก็มีอันชนะความอยากเสียทุกทีไป

ความตื่นเต้น สนุกสนานที่เคยมีในสังคมบล็อกดูจะอ่อนแรงไปตามเวลา

อารมณ์คงจะใกล้กับคู่รักที่อยู่กันมาเนินนาน จนสารเคมีที่เคยหลั่งพลุ่งพล่านกลายมาเป็นเหือดแห้ง (เกือบ) สนิท

แต่แล้วเมื่อค่ำของวันศุกร์ที่แล้ว ก็มีเหตุบังเอิญที่ทำให้ฉันเชื่อว่าโลกใบนี้มันกลมเกลี้ยงไร้เหลี่ยมมุมจริงๆ และเจ้าความบังเอิญที่ทำให้ฉันอมยิ้มนี้ ก็ช่วยผลักให้ความอยากเอาชนะความขี้เกียจจนได้ และกลับมา “อัพ” บล็อกอีกครั้ง

ท่ามกลางเสียงอึกทึกของเพื่อนฝูงมากหน้าหลายตาในบรรกาศงานเลี้ยงรุ่น ที่หลายๆ คนก็ไม่ได้เจอะเจอกันมากว่าสิบปี ฉันสนุกสนานไปกับการทักทาย ถามสารทุกข์สุกดิบ กระเซ้าหยอกเอินกันเหมือนเมื่อสมัยยังเป็นนักศึกษา แสงแฟลชวูบวาบมาเป็นระยะ

บรรยากาศของการได้กลับมาสู่ที่แห่งความทรงจำ และรายล้อมด้วยเพื่อนเก่า ทำให้อะดีเนรีนในร่างกายฉันหลั่งออกมาอย่างเต็มที่

“นั่นพี่อ่อยใช่มั้ยค่ะ”

เสียงใสๆ ที่ฉันไม่คุ้นเลยสักนิดดังขึ้น ทำให้ฉันนึกสงสัยว่าเจ้าของเสียงเป็นรุ่นน้องคนไหน (ทำไมจำฉันไม่ได้ยะ)

ฉันมองหาต้นเสียง แล้วก็เหลือบไปพบกับสาวน้อยร่างบาง ผมยาวประบ่ากำลังจ้องมองมาที่ฉัน พร้อมส่ง “ยิ้ม” หวานสมตัวมาให้

เซลล์สมองของฉันทำงานอย่างหนัก ไล่เรียงรายชื่อของคนรู้จักเพื่อจับคู่กับหน้าของเจ้าของเสียงร่างบาง

ไม่ใช่รุ่นน้องที่คณะแน่ๆ

หน้าคุ้นจัง

อ้าว…

“ยิ้มใช่มั้ย”

สาวน้อยที่ยืนยิ้มอยู่ตรงหน้านี้ เป็นอีกหนึ่งเพื่อนออนไลน์ที่ฉันนึกเอ็นดูและอยากพบเจอมานานแล้ว

ใครที่เป็นขาประจำบล็อกอารมณ์ดี ที่มีเรื่องราวน่ารักๆ รวมไปถึงความอบอุ่นระหว่างเธอและคุณนายที่บ้าน เห็นหน้ากันก็คงจะคุ้นว่านี่คือ “หนูยิ้ม” หรือ delicoco แห่งโอเคเนชั่นนั่นเอง

ฉันเคยได้คุยหลังไมค์กับหนูยิ้ม และรู้ว่าเพื่อนชายของน้องเป็นรุ่นน้องอยู่ที่คณะ แต่ด้วยอายุที่ต่างกันกว่าสิบปี ฉันเละเพื่อนชายของยิ้มเลยไล่รุ่นกันแบบทิ้งระยะไม่เห็นฝุ่น

แล้วใคร่เล่าจะคิดว่า ในงานสังสรรค์ศิษย์เก่าและเป็นงานเลี้ยงรุ่นของฉัน รุ่นน้องคนนี้ซึ่งเผอิญไปประจำสำนักงานที่นครศรีธรรมราชจะเผอิญเป็นลูกน้องของเพื่อร่วมรุ่นฉัน ซึ่งตีรถมาจากนครฯ พร้อมกับแบกเอารุ่นน้องมาร่วมงานด้วย และรุ่นน้องคนนั้นก็เผอิญไปชวนเพื่อนหญิงที่ฉันอยากเจอมานาน ให้มาร่วมงานที่คณะด้วยกัน

เป็นความบังเอิญที่หากจะคำนวนด้วยหลักความน่าจะเป็นแล้ว ผลลัพธ์คงออกมาเกือบๆ ศูนย์

แต่ด้วยความที่โลกกลม

เราจึงได้เจอกัน

เสียดายที่ฉันต้องรีบไปกินข้าวกับเพื่อนฝูงใหญ่ที่รออยู่ ฉันกับยิ้มเลยได้คุยกันแค่ไม่กี่คำ แต่โชคดีที่ได้ถ่ายรูปมาเป็นหลักฐานว่า “โลกมันกลม” จริงๆ

ดีใจที่ได้เจอ

หวังว่าจะเจอกันอีกนะคะ็นหลายวันหน