หากวันนี้คือวันสุดท้ายของชีวิต คุณจะเลือกทำอะไรบ้าง

นี่คงเป็นคำถามอีกหนึ่งคำถามที่ถูกหยิบยกขึ้นมาถามกันบ่อยครั้ง ไม่ว่าจะในวงสนทนา บทความ หรือการวิพากษ์ทางทัศนะ จนหลายครั้งฉันเริ่มหน่ายกับการคิดหาคำตอบให้กับคำถามที่เป็น cliché เช่นนี้

จนกระทั่งวันเสาร์ที่ผ่านมานี้ ฉันได้รับโทรศัพท์แจ้งข่าวร้าย ที่ทำให้ฉันต้องคิดทบทวนถึงความอนิจจังในชีวิต

สามีของเพื่อนรักคงไม่มีทางรู้ตัวเลยว่า การลุกขึ้นมาเปลี่ยนผ้าอ้อมให้กับลูกสาวเมื่อตอนตีห้า แล้วอุ้มเจ้าตัวเล็กไปให้กับคุณย่า จะเป็นครั้งสุดท้ายที่เขาจะได้เห็นหน้าผู้หญิงอันเป็นที่รักในชีวิต แม่ เมีย และลูก

หลังจากที่ส่งเจ้าตัวเล็กต่อให้คุณย่าแล้ว เขาก็กลับมานอนต่อ จนกระทั่งช่วงแปดโมงเช้า เพื่อนของฉันซึ่งตื่นก่อน ได้พยายามปลุกสามีให้ตื่น และพบว่าเขาได้จากโลกที่เขาเคยรู้จักไป…ตลอดกาล

คงไม่มีสิ่งใดที่จะเรียกสติในการดำเนินชีวิตกลับมาได้เท่ากับความตาย การจากไปอย่างกระทันหันของคนใกล้ตัว ทำให้ฉันหันกลับมาพินิจชีวิตของตัวเอง ว่าหากไม่มีวันพรุ่งนี้แล้ว

ฉันอยากทิ้งความทรงจำใดไว้ให้กับคนรอบข้าง เพราะฉันไม่รู้ว่า เมื่อเราละจากโลกนี้ไปแล้ว สิ่งที่มีค่าที่สุดที่เรียกว่าความทรงจำจะยังติดตามเราไปด้วยหรือไม่

แต่ความทรงจำที่เราทิ้งไว้กับคนที่เรารัก จะช่วยให้ตัวตนของเราคงอยู่ต่อไปอย่างแน่นอน

แล้วฉันก็ต้องแปลกใจที่ถึงแม้ว่าทุกวันนี้ เวลาส่วนใหญ่ของฉันจะหมดไปกับเรื่องที่เกี่ยวข้องกับงาน แต่ฉันกลับไม่อยากให้คนรอบข้างจดจำฉันในฐานะของคนทำงานที่ทุ่มเท

ฉันอยากให้เพื่อนจดจำว่า ฉันคือเพื่อนที่พร้อมจะแบ่งปันทั้งเสียงหัวเราะและน้ำตากับพวกเขา

อยากให้พี่และน้องมีภาพของน้องสาวและพี่สาวที่ได้ร่วมทุกข์ ร่วมสุขกันมาตั้งแต่ครั้งยังเยาว์จนเติบใหญ่

อยากฝากความทรงจำในฐานะลูกสาวคนดี ที่มีเวลาดูแลแม่อย่างสม่ำเสมอ

และให้พ่อเจ้าประคุณจดจำหญิงสาวของเขา ในภาพของภรรยาที่ทุ่มเทและพร้อมจะยืนเคียงข้างเขาในทุกสถานการณ์

ฉันเองคงไม่ต่างจากคนที่ทำบุญยี่สิบบาท แล้วตั้งจิตภาวนาขอให้บรรลุนิพพาน

ฉันคิดหวังอยากให้คนที่รักจดจำภาพในอุดมคติของฉัน แต่ฉันกลับให้เวลากับการทำให้ภาพเหล่านั้นเป็นจริงขึ้นมาน้อยเต็มที