ฉายหนังยาวกลางแปลงแหล่งชีวิต

         ฉากสังคมม่านเศร้า เราและมิตร

         เดินทางรักหลงทิศวิกฤตกาล

         ดำเนินตัวละครอย่างร้อนเร่ง

         ท่ามอารมณ์เส็งเคร็งเพลงวิหาร

         แว่วยินเสียงระฆังกังสดาน

         มาแต่พุทธกาลสู่มโน

         สลับม่านสับสนอัมพาต

         ตายด้านนาฏกรรมอันเว้าโหว่

         บทละครแหว่งวิ่นในปิ่นโต

         มโหรีต่างชั้นวันปีเดือน

         ฉายหนังยาวเวลาชั่วชีวิต

         อิสรภาพความคิดดูกลาดเกลื่อน

         ดารดาษความฝันจนฟั่นเฟือน

         นายละครลอยเลื่อนเสมือนจริง

(บทต่อ)

            ลิงโลดใจว้าเหว่เพทุบาย

            เสียงกระวนกระวายส่ายกระดิ่ง

            ระฆังโศกโต้ลมจนสมจริง

            ความทรงจำทอดทิ้งอิงนิยาย

            หนังกำพร้าชั้นนอกของมนุษย์

            นักแสดงแต่งชุดสุดจะหน่าย

            ปิดดวงใจความฝันอันเดียวดาย

            อีกวันพรุ่งแปลงกายเป็นอะไร

            พากษ์เสียงความรู้สึกเหมือนฝึกร้อง

            เพลงน้ำตาเกี่ยวข้องทำนองไข้

            คีตาจารย์ผู้สอนตอนตอนไป

            ขับชีวิตหม่นไหม้ในความรัก

            โลกคือโรงละครจรเสเพล

            มหานครเวลาตะกุกตะกัก

            ดำเนินเรื่องจริงเท็จเขบ็จนัก

            อยู่อย่างคนอึกอักนายละคร
.....................

ยังไม่จบครับ