พิรฌาน : ปรัชญา สาระ บันเทิง

พิรฌาน

สาระดีๆมีในโลกออนไลน์
Permalink : http://www.oknation.net/blog/pirachan

วันอังคาร ที่ 31 กรกฎาคม 2550

เรื่องสั้น : พารานอยด์ จิตหลอน สยองลึก

Posted by พิรฌาน , ผู้อ่าน : 222 , 01:22:45 น. | หมวดหมู่ : รักวิศวะ

พิมพ์หน้านี้

1 ถ้าจะมาเที่ยวทะเลแล้วละก็ควรมาช่วงเดือนตุลาคม เพราะเป็นช่วงต่อระหว่างฤดูฝนกับฤดูหนาวหรือที่เรียกกันว่า “ปลายฝนต้นหนาว” เพราะอากาศเย็นท้องฟ้าโปร่งปราศจากเมฆฝนดำ น้ำทะเลจึงมีสีครามสดใส ยามคลื่นกระทบฝั่ง ปลายคลื่นน้ำทะเลซัดเรี่ยชายหาดเป็นระลอกอย่างนิ่มนวล เม็ดทรายสะท้อนแสงดุจเปลวทอง ที่บรรยายมานี้ไม่ได้เกินความจริง เป็นเวลา 2 ปีกว่าที่ผมคลุกคลีกับที่นี่ ได้รู้ ได้เห็น ใกล้ชิดแทบทุกวัน และวันนี้ผมก็ได้กลับมาสัมผัสที่ที่ผมเคยจากไปอย่างอาวรณ์ ณ บริเวณที่ผมยืนอยู่ติดสระว่ายน้ำ มีกำแพงคอนกรีตหรือรีเทนนิ่งวอลล์กั้นส่วนที่เป็นหน้าผาสูงและชายหาดส่วนตัว… หาดตะวันรอน “เฮ้ รีบลงมาเล่นน้ำก่อนพรรคพวก” “ขอดูพระอาทิตย์ตกดินหน่อยนะ เดี๋ยวโดดลงไป” ไพชยนต์หรือชื่อเล่นเต้ยเพื่อนผมคงไม่ทราบถึงความประทับใจเก่า ๆ ที่ผมมีต่อที่นี่เพียงใด ดวงอาทิตย์กลายเป็นทรงกลมสีชมพูขณะคล้อยจมเวิ้งน้ำมหาสมุทร ซึ่งกว้างไกลสุดสายตา ผมค่อย ๆ เดินจากขอบสระมาถึงสปริงบอร์ดเทคตัวกระโดดพุ่งลงสระว่ายน้ำ ลึกลง ลึกลงอีก มือเกือบแตะขอบสระ แต่คงเป็นภาพหลอกตาจากแว่นกันน้ำเพราะเอื้อมมือลงไปยังห่างพื้น กระเบื้องสีขาวของสระว่ายน้ำอยู่ดี แล้วผมก็ปล่อยให้ตัวลอยโผล่ขึ้นมาเหนือผิวน้ำสูดอากาศหายใจเข้าเปลี่ยนเป็นท่าฟรีสไตล์ว่ายขึ้นไปลอยคอบริเวณน้ำตื้นแค่เอว ส่วนบนของสระต่อเนื่องเป็นรูปทรงกลมเรียกว่าสระเด็กดูค่อนข้างตื้นทำบ่าที่นั่งในน้ำให้ด้วย ไฟใต้น้ำหรือดาวน์ไลท์ส่องสว่างขึ้นมา ผมถึงรู้ว่าความมืดได้ย่างกรายมาเยือน เวลาแห่งความสุขมักจะผ่านไปเร็วเสมอ เต้ยเกาะราวบันไดสเตนเลสขอบสระขึ้นไปนอนแผ่บนเก้าอี้พลาสติกสีขาว มองออกไปท่ามกลางความมืดมิดของเวิ้งน้ำ แสงไฟจากโป๊ะของชาวประมงปรากฏเป็นจุด ๆ รวมทั้งแสงไฟตะเกียงจากเรือประมงแต่ละลำลอยล่องไปตามแรงส่งของลมทะเล “ทำไมรีบขึ้นมาเร็วจัง น่าจะว่ายเป็นเพื่อนกันสักครู่”ผมกระเซ้าเต้ย “ไม่ไหว กลัวเป็นตะคริว เพราะน้ำในสระเริ่มเย็นลงน่ะ” เต้ยหยิบเอาผ้าขนหนูแล้วเดินไปอาบน้ำฝักบัว ผมผุดลุกขึ้นจากใช้เท้าตีน้ำเล่นที่สระเด็กตามไปอาบน้ำจืดที่ฝักบัวเช่นกัน “รู้มั้ยว่าผมซื้อคอนโดที่นี่ได้ในราคาถูกมาก” เต้ยพูดขณะที่ยังใช้มือสระผม “ตารางเมตรละหมื่นกว่าจากเดิมราคาตารางเมตรละสามหมื่นเก้า ยิ่งชั้นสูง ๆ ขึ้นที่จริงยิ่งแพงนะจะบอกให้ แต่ผมซื้อได้ในราคาประมูลโคตรถูก แบบไร้คู่แข่ง” เต้ยกล่าวด้วยความภูมิใจ ผมได้แต่อมยิ้ม ในใจนึกถึงตอนประชุมไซ้ต์มีตติ้งที่สำนักงานขายปากทาง ผมเคยขอโบรชัวร์อาคารชุดแห่งนี้เอาหน้าปกภาพวาดเพอร์สเป็คทีฟไปทำรายงานประจำเดือนประกอบเอกสารการเบิกเงินงวด ในโบรชัวร์มีตารางบอกจำนวนแต่ละยูนิตแต่ละฟลอร์ และราคาพื้นที่ต่อตารางเมตร เมื่อก่อนนั้นผมดูแล้วราคาค่อนข้างแพงมาก เว่อร์เกินไป แต่คิดอีกทีในเมื่อราคาที่ดินโก่งขึ้นเป็นร้อยล้านพอ ๆ กับมูลค่างานโครงสร้างคอนกรีตเสริมเหล็กตึก 32 ชั้น แล้วจะไม่ให้ปรับราคาเอากำไรกับลูกค้าอีกทอดได้ยังไงไหว เราใส่ชุดผ้าขนหนูคลุมตัวก่อนเดินกลับไปนั่งเก้าอี้ตัวเดิมริมขอบสระ พอมีเด็กๆลงจากอาคารทยอยมาเล่นน้ำกันกลุ่มใหญ่ ผมเลยชวนเต้ยไปเดินเล่นริมหน้าผาเลาะไปที่ศาลาก่อนเดินข้ามสะพานไปประภาคาร ซึ่งจะมีลิฟท์ลงไปที่ชายหาด ผมเห็นตัวลิฟท์ปิด ป้ายเขียนไว้ว่า งดใช้บริการชั่วคราว ก็เลยพาเต้ยเดินลงบันไดเวียนแทนให้เท้าเปล่าสัมผัสผืนทรายมีคลื่นน้ำทะเลซัดเข้ามาเบา ๆ สูงเพียงข้อเท้า ไม่อยากเดินลงไปลึกนัก มองขึ้นมาเห็นหน้าผาทำเป็นเนินขั้นบันไดลดหลั่นลงมาเป็นชั้น ๆ กันดินพังทะลายจากน้ำฝนเซาะ ผมเคยสั่งให้ใช้รถแบ็คโฮกดเข็มไม้เป็นแนวยาวช่วยป้องกันอีกชั้นคิดว่าได้ผล เพราะถึงเวลานี้มีต้นไม้และหญ้าขึ้นปกคลุม ดูสวยงาม “เต้ยรู้มั้ยว่า คอนโดหลังนี้สร้างเสร็จมาแล้วนานแค่ไหน” “อืมม์… คง 5-6 ปีมั้ง ได้ยินเซลส์ บอกอย่างนั้น” ขืนฝ่ายขายบอกว่าสร้างมาได้ 10 ปีมีหวังหาลูกค้ายาก ผมคิดในใจ “ตอนประมูลนี่ยกล็อตใหญ่ 50 ยูนิตสุดท้าย ราคาเริ่มต้นตั้งไว้แบบหาที่ไหนไม่ได้ เหมือนได้เปล่าผมเลยรีบซื้อ เฟอร์นิเจอร์บิลท์อินใช้ได้คุณภาพวัสดุชั้นดี เอ..ผมว่าพอ ๆ กับโรงแรมมีระดับในเมืองพัทยา แต่จะให้ได้ของดีราคาถูกมันไม่มีที่ไหนหรอก” เต้ยแค่นหัวเราะตอนท้ายประโยค แล้วเราก็เดินขึ้นมากลับเข้าไปในคอนโดตรงชั้นล็อบบี้ สังเกตเห็นเด็ก ๆ รีบขึ้นจากเล่นน้ำตามต้อย ๆ มาเป็นพรวน ผมหยุดดูภาพเขียนสีน้ำมัน ผลงานของอาจารย์ประเทือง เอมเจริญ รูปดอกบัวสี่เหล่า สะท้อนถึงระดับปัญญาของคน 4 จำพวก อย่างผมน่าจะเป็นพวกบัวเหนือน้ำ… เมื่อก่อนผมนึกอย่างนั้น ผมเดินนำเต้ยไปขึ้นลิฟท์แบบไฮสปีด คือ ไม่จอดในช่วงระหว่างชั้น 1-16 ข้ามไปที่ชั้น 17-32 และดาดฟ้าคือชั้นสุดท้ายที่เราจะขึ้นไป ผมกดปุ่มสัมผัสบอกสัญลักษณ์รู้ฟฟลอร์ ไม่กี่วินาทีหูก็เริ่มอื้อ เพราะปรับตัวไม่ทัน ดาดฟ้ามีลานจอดเฮลิคอปเตอร์ยกพื้นขึ้นสูงอีกระดับหนึ่งเท่าระดับแท็งค์น้ำ ผมเดินขึ้นบันไดเหล็กไปบริเวณที่มีรูปตัวเอชในวงกลมมหึมาสีขาว มันคือจุดสูงสุดแห่งความใฝ่ฝัน และมีความหมายในฐานะผู้มีส่วนร่วมในการก่อสร้างอาคารสูงแห่งนี้ ลมกระโชกแรงรู้สึกคล้ายตัวอาคารโงนเงนไปมา ผมอยากจะยืนอยู่ ณ จุดนี้ตราบนานเท่านาน แต่เห็นท่าทีเต้ยเริ่มอึดอัด คงอยากลงไปเปลี่ยนชุดใส่เสื้อผ้าที่ห้องมากกว่า ค่ำนี้คงได้ตะลอนเที่ยวตัวเมืองพัทยากันตามที่นัดหมายไว้ เรากลับลงมาเปลี่ยนชุดเสื้อผ้าที่ห้องพักชั้นที่ 25 ลงลิฟท์ระบบธรรมดา ตัวเลขดิจิตอลเรืองแสงบอกเลขชั้นสีแสดจาก 25..24..23..รวดเร็วราวกะพริบตา…20…15…14 แล้วอยู่ ๆ ลิฟท์ก็สะดุดกึกไฟเพดานบนตะแกรงในตู้ลิฟท์ดับมืดลง พร้อมกับพัดลมดูดอากาศหยุดทำงาน และต่อมาลิฟท์ก็หยุดนิ่งสนิทตัวเลขบอกชั้น 12B ไม่กี่วินาทีแสงไฟเหนือเพดานสว่างขึ้นอีกครั้ง ลิฟท์ค่อย ๆ รูดลงด้วยระบบฉุกเฉิน ถึงแม้เต้ยจะตื่นตระหนกไปบ้างแต่เมื่อมองเห็นผมนิ่งเฉยรู้สึกเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นจึงไม่ปริปากพูดอะไร ถึงชั้นกราวนด์ประตูลิฟท์เปิดออกปกติ เต้ยถอนหายใจเฮือกใหญ่ “เฮ้อ…นึกว่าลิฟท์ค้างซะแล้ว” 2 ลานจอดรถมีพื้นที่กว้างพอจอดรถได้พร้อมกัน 125 คัน ยังไม่รวมพื้นที่สำรองไหล่ถนนโครงการ เบ็นซ์สปอร์ตคันงามส่งสัญญาณไฟหน้ากะพริบ เมื่อรีโมทอินฟราเรดบังคับเซ็นทรัลล็อคของประตูเปิดออก จากนั้นหลังคาก็ลู่พับลงซ่อนในกระโปรงท้ายรถ เปิดประทุนรับกลิ่นอายคลื่นลมทะเล ริมถนนเลียบชายหาดเมืองพัทยา แสงไฟจากบาร์เบียร์ ป้ายโฆษณาต่าง ๆ ส่องกะพริบวูบวาบจนตาลาย พัทยาไม่เคยหลับจริง ๆ … ผู้คนนักท่องเที่ยวต่างชาติเดินไปมาขวักไขว่ริมบาทวิถี เสียงเชื้อเชิญของพนักงานต้อนรับหญิงหน้าบาร์หรือดิสโก้เธ็คเจื้อยแจ้วฟังไม่ได้ศัพย์ เต้ยหาที่จอดรถริมถนนพัทยาสาย 2 ก่อนลงไปแวะทานข้าวที่ร้านอาหาร 13 เหรียญใกล้ ๆ กัน โคมไฟสลัว ๆ เสียงเพลงป๊อปสากลดังแผ่วเบาพอได้ยิน สเต็กที่นี่ฝีมือยังคงเส้นคงวา ถ้าผมเป็นนักท่องเที่ยวมาจากยุโรปคงไม่ต้องกังวลมากนักที่จะหั่นเนื้อ แล้วใช้ช้อนส้อมจิ้มยัดเข้าปาก โรควัวบ้าแถบนั้นยังมีข่าวปรากฏอยู่ทางสื่อต่าง ๆ แม้กระแสจะเริ่มแผ่วไม่คึกโครมนักเหมือนช่วงแรก พอกับข่าวสารพัดเชื้อไวรัสร้ายแรงจากกาฬทวีปที่ระบาดมาถึงเอเชียซึ่งเป็นผลเสียทางจิตวิทยาต่อธุรกิจท่องเที่ยว ที่จะดึงเม็ดเงินตราต่างประเทศเข้ามา น้ำแข็งในแก้วเบียร์ดาวแดงไฮเนเก้นของผมค่อย ๆ ละลายเล็กลง ๆ ทีละก้อน “เอาหน่อยน่า ดื่มหมดแก้วนี้เลยนะ” เต้ยยกแก้วมาชน ผมยกเบียร์ขึ้นจิบอย่างขัดเสียไม่ได้ “พรุ่งนี้เช้าเราจะขึ้นไปชมวิวที่หอคอย พัทยาพาร์คเทาเวอร์ จากนั้นผมจะกระโดดหอคอยให้ดู คุณไปรอรับที่ปลายเชือกข้างล่างได้เลย” “อย่าดีกว่า เดี๋ยวหัวใจวาย แค่ลิฟท์รูดลงมาไม่กี่สิบชั้นก็แย่แล้ว” เราทั้งสองคนหัวเราะพร้อม ๆ กัน ขากลับเราแวะขึ้นถนนเขาพระตำหนัก จอดรถที่ลานนาฬิกาดอกไม้ 13.00 น. หรือ 01.00 น. เข็มนาฬิกายังมั่นคง ตรงเป๊ะ ไม่ผิดพลาดมาเกือบสิบปี เมื่อเทียบเวลากับนาฬิกาข้อมือสวิสเรือนทองของผม แต่เข็มวินาที นาทีและเข็มชั่วโมงของนาฬิกาผมคงเดินต่อไป เข็มนาฬิกาดอกไม้ยักษ์หยุดเดินสนิท แสงไฟยามค่ำคืนในตัวเมืองยังส่องสว่างไปแทบทุกจุด ไม่ว่าถนนหนทาง ตัวอาคาร ห้องพักในโรงแรม ราวกับผู้คนที่นี่ไม่รู้จักค่ำคืนหรือเวลาหลับนอน คุณอย่าแปลกใจที่หนังรอบสุดท้ายเริ่มตี 1 และเลิกเกือบตี 3 เป็นธรรมดาของเมืองท่องเที่ยว ผมหลับสนิทไปไม่รู้ว่าตัวเองกลับมาถึงห้องพักในคอนโดได้ยังไง คลับคล้ายจำได้ว่าบนเขาพระตำหนัก เมื่อผมหันหน้ากลับจากมองทิวทัศน์แสงไฟในตัวเมืองจากที่สูง ผมเห็นเต้ยนั่งฟุบหลับคารถเปิดประทุนอยู่ก่อนแล้ว คงเมาอ้อแอ้ขับรถต่อไม่ไหวแน่ เป็นหน้าที่ผมอยู่ดีที่ต้องขับรถกลับ เร่งความเร็วเข้าไว้ให้ลมปะทะหน้าจะได้ไม่ง่วง ไม่กี่นาทีก็มาถึงที่พักจนได้…เสียงเปิดประตูทำให้ผมหรี่ตามองไปรอบๆห้อง ไม่เห็นเต้ยบนเตียงนอน ผมรู้สึกหนักศีรษะ จะลุกขึ้นก็ไม่ไหว เผลอหลับไปอีกครั้ง มารู้สึกตัวอีกทีเมื่อถูกมือใครบางคนเขย่าที่หัวไหล่ “ตื่นได้แล้วครับคุณชาย จะนอนกินบ้านกินเมืองไปถึงไหน” ผมค่อย ๆ ขยับเปลือกตา มันช่างลำบากยากเย็นกว่าทุกวัน คงเป็นเพราะมีขี้ตาเกาะติดแน่นโดยรอบ แม้จะลืมตาขึ้นได้ก็ถึงกับแสบตามากเมื่อเผชิญแสงแดดที่สว่างจ้าลอดเข้ามาจากผ้าม่านเต็ม ๆ พอได้ลงแช่น้ำอุ่นในอ่างอาบน้ำสักพักก็พอทุเลา ไม่อยากเชื่อว่าผมจะเมาเบียร์จนออกอาการแฮ้งค์ ทั้งที่แค่จิบเข้าไปไม่กี่แก้ว รถขับลัดเลาะจากถนนสุขุมวิทมาโผล่ที่ริมหาดจอมเทียน ฝั่งตรงข้ามชายหาดปรากฏอาคารสูงเป็นคอนโดมิเนียมมหึมาราวยักษ์ปักหลั่น ไล่ประชันจากซันเซตทวินเทาเวอร์, เมโทรจอมเทียน หรือ เทาเวอร์อาเขต จากหัวหาดไปท้ายหาดผุดขึ้นเป็นสิบ ๆเทาเวอร์ไม่น่าเชื่อว่านี่คือเมืองไทย เราแวะทานอาหารทะเลสุดชายหาดที่ร้านลุงไสว โต๊ะและเก้าอี้ไม้ไผ่หลังคามุงจากดูเป็นธรรมชาติ คลื่นลมแรงที่กระโชกเข้ามาทำให้ผมสั่นแทบจับไข้ “เมื่อคืนผมรู้สึกแปลก ๆ นอนไม่หลับ ลงลิฟท์มา ก็สดุดจอดเองที่ชั้น 12B พอประตูลิฟท์เปิด ผมเดินออกมาเห็นผู้หญิงยืนตะคุ่ม ๆ ทีแรกนึกว่าเมดทำความสะอาดคอนโด แต่ดูเสื้อผ้าที่แกใส่ไม่น่าจะใช่เพราะแกนุ่งผ้าซิ่นมีผ้าโพกหัวปิดหน้าสวมหมวกฟาง ใส่ถุงมือผ้า ดูคล้าย ๆ คนงานก่อสร้างมากกว่า เห็นกำลังทำอะไรอยู่หน้าประตูลิฟท์คอร์ปีกขวา พอผมจะเดินเข้าไปดูใกล้ ๆ แกก็หายตัวแว้บไปเลย มองหารอบคอร์ริดอร์ของช่องเปิดกลางอาคารยังไงก็ไม่เจอ ผมเลยกลับขึ้นมานอน แต่ก็ไม่ค่อยหลับหรอก” “ผมว่าคุณตาฝาดมากกว่ามั้ง” “ก็อยากจะคิดอย่างนั้น…เออ..ทานข้าวผัดปูก่อนดีกว่า ประเดี๋ยวจะเย็นจืดชืดหมด” พูดจบเต้ยใช้ทัพพีตักข้าวแบ่งมาที่จานให้ผม สีหน้ายังปกปิดความสงสัยไปไม่พ้น ขืนผมโพล่งปากบอกความจริงออกไป กลัวว่าทริปนี้งานจะกร่อย แต่ความทรงจำเก่า ๆ ผุดมโนภาพขึ้นมา ร่างผู้หญิงคนงานฟุบหน้าลงกับพื้นบริเวณก้นบ่อลิฟท์หรือลิฟท์พิท เลือดไหลออกจากจมูก ปาก และรูหู ไม่ไหวติง ขณะที่ช่องเปิดข้าง ๆ ผนังประตูกำแพงคอนกรีตมีเพื่อนคนงานมาชะโงกหัวมุงดูข้างบนอยู่หลายชั้น ข้าง ๆ ร่างของเธอและรถเข็นปรากฏเศษขยะปูนและฝุ่นคลุ้งขึ้นมา สอบถามหัวหน้าคนงานบอกว่าขณะเธอเข็นขยะเศษปูนจะดั้มทิ้งลงที่ช่องลิฟท์ตามปกติ บังเอิญรถเข็นพุ่งพรวดจะหล่นช่องลิฟท์ เธอพยายามใช้มือฉุดดึงขึ้นกลับมามันเลยรั้งตัวให้หล่นลงไปทั้งรถทั้งคน จากชั้น 13 ลงถึงข้างล่างเกือบ 50 เมตร คงรอดยาก หลังจากนำร่างเธอขึ้นมาได้ ระหว่างทางนำส่งโรงพยาบาลเธอก็หมดลมหายใจไปแล้ว… ผมกินข้าวได้แค่ครึ่งจาน รู้สึกจุกในลำคอจนต้องรีบดื่มน้ำอัดลมตามลงไป ใครจะรู้ความจริงบ้างว่าในท่ามกลางความเจริญทางวัตถุมันได้คร่าชีวิตผู้คน…คนใช้แรงงานไปเท่าไหร่ บริเวณบัลโกนี่หรือพื้นระเบียงยื่นชมวิวทะเลจากตัวห้องหรืออาคารสูงที่เคยตั้งนั่งร้านให้คนงานฉาบปูนเก็บงานภายนอก มักเกิดอุบัติเหตุทำให้คนงาน ร่วงตกตึกตายอยู่เสมอ คนงานบางคนไม่ยอมคาดเข็มขัดนิรภัยขณะฉาบปูนภายนอกอาคาร อ้างว่าไม่ถนัดหรืออาจจะด้วยความประมาทเลินเล่อ จึงเป็นเหตุนำมาซึ่งความสูญเสียแก่ชีวิต ยังดีที่เต้ยไม่ตาฝาดมองเห็นคนตัวเท่ามดไต่ยั้วเยี้ยนอกอาคารสูงเสียดฟ้าเต็มไปหมดเหมือนกับที่ผมกำลังมองเห็นกลางวันแสก ๆ ตอนนี้ พอกันที ไฮ -ไรสบิลดิ้ง หมดยุคเรียลเอสเตทแล้วจริง ๆ 3 นายแพทย์ปรีชาพยายามเพ่งวิเคราะห์ลักษณะตัวอักษร เขียนด้วยปากกาหมึกซึมสีดำ ลายมือตวัดปลายตัวหนังสือดูแหลมคมซ่อนความก้าวร้าวอยู่ในที ตัวหนังสือโย้หน้าโย้หลัง ระยะช่องไฟห่างบ้างใกล้บ้างไม่พอดี ขาดระเบียบ สะท้อนความสับสนในจิตใจผู้เขียนเหลือประมาณ ประโยคตอนท้าย “พอกันทีไฮ-ไรส บิลดิ้ง หมดยุคเรียลเอสเตทแล้วจริง ๆ” น้ำหนักเส้นเบาบางคล้ายหมึกจะหมด ขาดพลัง เหมือนกับอาการคนไข้ซึ่งอยู่ต่อหน้าเขาขณะนี้ ไพชยนต์ดูเงียบเฉยคล้ายอยู่ในภาวะซึมเศร้าอย่างเห็นได้ชัด มารดาเล่าให้ฟังว่า “เป็นปีแล้วค่ะคุณหมอ ที่ลูกไม่ยอมพูดจากับใคร เมื่อก่อนพาไปรักษาตัวที่โรงพยาบาลประสาท หมอให้ยากินวันละกำมือ ฉันไปเยี่ยมลูกเห็นปากบิดเบี้ยว ตาเหลือก หัวสั่นไปมา รักษาอยู่ได้ 6 เดือน รู้สึกว่ายิ่งหนักกว่าเก่า ฉันทนดูไม่ไหวรีบพากลับมาอยู่บ้าน” พูดจบเธอถึงกับปล่อยโฮกลั้นน้ำตาไม่อยู่ “ฉันสงสารลูกจริง ๆ กลัวมันจะตายเพราะยาและหมอเฮงซวยที่รักษาผิดวิธีนี่แหละค่ะ” “ตามที่คุณป้าเล่าให้ฟัง ก่อนนั้นผู้ป่วยเคยทำงานเป็นเทคนิคเชี่ยนในโรงงานหล่อแผ่นพรีคาสท์ ต่อมาเจ้านายฝรั่งส่งไปเรียนต่อระดับปริญญาตรีเอ็นจิเนียริ่ง(วิศวกรรมศาสตร์)ที่ออสเตรเลียได้แค่หนึ่งปีก็ถูกเรียกตัวกลับ เพราะวิกฤตเศรษฐกิจส่อเค้ารุนแรงเมื่อปลายปี 40 ถูกบีบให้ลาออกหรือเลย์ออฟ แล้วโรงงานก็ปิด…เจ๊งสนิท!” หมอปรีชาสรุปทบทวน “ค่ะ เค้าตั้งความหวังไว้มาก ที่จะคว้าปริญญาตรีจากเมืองนอก ได้เป็นนายช่างทำงานก่อสร้างที่เค้ารัก” น้ำตายังคลอเบ้าผู้เป็นมารดา “แต่ทุกสิ่งมันเลวร้ายพังทลายลงไปในพริบตา ไม่มีใครทำใจได้หรอกค่ะ” “จากเรื่องที่ผู้ป่วยเขียนให้หมออ่าน ดูเหมือนเค้าสำคัญตัวผิดคิดว่าตัวเองเป็นไซ้ท์เอ็นจิเนียร์มากกว่าเทคนิคเชี่ยนในโรงงาน ที่จริงประสบการณ์เค้าแค่ทำงานโรงงานหล่อแผ่นคอนกรีตสำเร็จรูปหรือพรีคาสท์นี่อย่างเดียว ไม่เคยทำงานก่อสร้างอาคารหรือตึกสูง ไม่น่าจะรู้รายละเอียดทางเทคนิคคอนสตรั๊คชั่น” หมอปรีชาตั้งข้อสังเกต คิดในใจว่า ตั้งแต่เกิดวิกฤติเศรษฐกิจทางการเงินรุนแรงเมื่อปลายปี 40 มาถึง ปัจจุบันนี้ตุลาคม 43 หนี้สาธารณะของประเทศเพิ่มขึ้นเป็น 2.8 ล้านล้านบาทหรือ 57.6% ของจีดีพี ขณะที่เอ็นพีแอลคงอยู่ที่ 22.30% หรือพูดง่าย ๆ ว่าในจำนวนเงินปล่อยกู้ 5 ล้านบาทนี่ถูกชักดาบแน่ ๆ 1 ล้าน แล้ววิกฤติสังคมจะขนาดไหนคนไม่แห่เป็นบ้าเต็มบ้านเต็มเมืองก็บุญโขแล้ว “ฉันว่าคงถูกผีสิง” ผู้เป็นมารดาออกความเห็น “ตอนก่อนถูกวิญญาณเข้าสิง เต้ยมักจะยกมือขึ้นโบกไปมา ยิ้มทักทายเหมือนเห็นใครบางคนที่รู้จักดี จากนั้นบุคลิกจะเปลี่ยนไปเป็นคนละคนเลยค่ะ” “หมอว่าตามหลักวิชาการผู้ป่วยคงมีอาการประสาทหลอนหรือพารานอยด์มากกว่า ยิ่งผสมกับอาการซึมเศร้าต่อไปอาจจะคิดสั้นได้ง่าย” “ช่วยรักษาลูกอีชั้นให้ได้นะคะหมอ หมดเท่าไหร่เท่ากัน มีลูกชายอยู่คนเดียวจะได้สืบทอดมรดก” “คิดว่าคงต้องใช้วิธีจิตบำบัดหรือสะกดจิตแทนการใช้ยาในระยะแรกก่อน วันนี้ผมก็ได้ข้อมูลจากคนไข้มากพอสมควร ต้องขอตัวลาก่อนนะครับ” พูดจบนายแพทย์ปรีชาเก็บเอกสารใส่กระเป๋าลุกขึ้นยืน มารดาผู้ป่วยยกมือไหว้พร้อมเดินมาส่งที่รถหน้าประตูบ้าน หมอปรีชาสังเกตเห็นผู้ป่วยยกมือขึ้นโบกไปมายังเขา..แต่ไม่ใช่ สายตาผู้ป่วยจ้องมองไปที่ที่นั่งท้ายรถที่เขากำลังจะสตาร์ทเครื่องมากกว่า หมอปรีชาเหลียวมองไปเบาะหลังเห็นว่างเปล่าไม่มีอะไร ใจนึกหวาดหวั่นอยู่ในที มารดาผู้ป่วยไม่น่าพูดไซโคเรื่องผีเรื่องสางอะไรนี่ขึ้นมาเลย ถึงจะเป็นเรื่องเหลวไหล แต่ใครเลยจะไม่กลัวในสิ่งที่ตนเองสัมผัสไม่ได้ พอสตาร์ทรถได้กำลังขยับตัว เครื่องก็ดับ พลอยทำให้หมอปรีชาลนลาน สตาร์ทใหม่อีกครั้งอย่างใจเย็นขับออกไป พระอาทิตย์เพิ่งตกดิน ท้องฟ้าดูโพล้เพล้ยังไงชอบกล อาทิตย์ทอแสงสั่งลาเป็นสีแดงเพลิงสลับเหลืองทอง ขณะความมืดคืบคลานเข้ามา ราวผีตากผ้าอ้อม เป็นสำนวนเปรียบเปรยของคนรุ่นปู่รุ่นทวด ถนนจากบางปูจะเข้าตัวเมืองยังอยู่อีกไกล สภาพผิวถนนขรุขระเป็นหลุมเป็นบ่อหลายช่วง คงเนื่องจากรถบรรทุกสิบล้อบรรทุกน้ำหนักเกินถนนเลยชำรุดเร็ว ดีที่ไม่บ้าจี้เสนอกฎหมายเพิ่มน้ำหนักบรรทุกขึ้นมาอีก ข้างทางมีงานวางท่อระบายน้ำเป็นช่วง ๆ รองรับการขยายพื้นที่ มีแสงไฟสูงกะพริบขอทางจากด้านหลัง หมอปรีชาขับรถชิดซ้ายทันที รถบรรทุกสิบล้อขับแซงปาดหน้าขึ้นมาไม่ทันระวังตัว ด้วยอารมณ์ฉุนเฉียว กะว่าจะเร่งกลับไปแซงคืน พลันสายตาที่มองกระจกหลังก็เห็นแขกไม่ได้รับเชิญนั่งอยู่ เป็นชายวัยกลางคนสวมหมวกพลาสติกสีขาว เสื้อซาฟารีสีน้ำเงิน มือถือแบบพิมพ์เขียวกางอยู่ “ไอ้หมอนี่มานั่งเต๊ะจุ๊ยในรถกูตั้งแต่เมื่อไหร่วะ” หมอปรีชาคิดในใจ “ขอโทษครับที่ขึ้นมาอาศัยรถคุณโดยไม่ได้บอกล่วงหน้า ผมเป็นวิศวกรโยธาคุมงานก่อสร้างอยู่แถวนี้ ข้างหน้าระวังหน่อยนะครับ มีรถโมบายเครนยกแบบเหล็ก” พอไฟเบรคสีแดงของรถสิบล้อข้างหน้าสว่างจ้าขึ้น หมอปรีชาเหยียบเบรคทันที พลันก็มองเห็นเฟรมแผ่นเหล็กตกลงมาที่หลังคารถบรรทุกคันนั้น “เกือบไปแล้วมั้ยล่ะ” พูดพลางหมอปรีชาหันกลับมาข้างหลัง จะกล่าวขอบคุณคนแปลกหน้าที่เตือน ร่างชายที่เคยนั่งเบาะหลังก็หายลับไป “อืมม์…นายช่างคนนี้นึกจะมาจะไปก็ไม่บอกกล่าวให้รู้ตัวบ้าง หรือว่าเขาเป็น..ผะ..ผะ..ผี!! ..ไม่เอาน่าเรื่องเหลวไหล ตั้งใจขับรถกลับบ้านดีกว่า” 4. ครืนนน…เสียงของเครื่องยนต์ฝูงบินขับไล่แบบเอฟ16 ขณะวิ่งออกจากโรงเก็บปลุกเต้ยตื่นจากภวังค์ฝันลงไปแช่น้ำอุ่นในอ่างอาบน้ำ ผมเปิดผ้าม่านให้แสงแดดยามเช้าลอดผ่านเข้ามา เสียงครืนเริ่มดังแรงขึ้นต่อด้วยการจุดระเบิดของเครื่องเจ็ท ทำให้เห็นลำตัวเครื่องบิน ทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้า ปีก 2 ข้างโค้งเรียวใต้ท้องเครื่องระบายอากาศเย็นออกแบบเพรียวลมกลมป่องช่วยลดแรงเสียดทานตามหลักอากาศพลศาสตร์ แผ่นกระจกริมระเบียงสั่นสะเทือนราวกับจะปริแตกจากพลังคลื่นเสียงที่บีบอัดเข้ามา ผมยืนจ้องมองไปยังเหนือน่านฟ้าของกองบิน 1 นครราชสีมาได้สักพักก็ปิดผ้าม่านเมื่อตะวันทอแสงจ้า ข่าวภาคเช้า 7.00 น. ของวันที่ 14 กุมภาพันธ์ 2544 รายงานโดยผู้ประกาศข่าวสาวถึงการจัดตั้งคณะรัฐมนตรียังไม่ลงตัวทันรับวันวาเลนไทน์ แกนนำพรรคใครรักไทยวิ่งเต้นล็อบบี้เก้าอี้กันอุตลุต เต้ยรีบใส่เสื้อผ้าผมเผ้ายังเปียกยุ่ง “เกือบตื่นไม่ทัน ดีที่ได้ยินเสียงไอ้เครื่องไอพ่นบ้า ๆ นี่!” สายตายังคงจับจ้องที่กระจกเงา “เมื่อคืนคุณนอนละเมอและกัดฟันกรอด ๆ อยู่นะ คงพักผ่อนไม่เต็มที่” ผมได้เห็นร่างตัวเองครั้งแรกซึ่งสะท้อนภาพมาจากกระจกเงาข้างหลังเต้ย “ผมคงเครียดมากไหนจะวิ่งเต้นหาเงินค่าแรงคนงาน นี่ก็ชน 2 วีคแล้ว แถมยังต้องขับรถปุเลง ๆ บรรทุกเครื่องตบดินไวเบรเตอร์ สว่านแย็คลม ที่กระบะท้ายมาอีกกระบุง เหนื่อยว่ะ” เต้ยเก็บเสื้อผ้าชุดนอนยัดใส่กระเป๋าลวก ๆ เช็คเอ้าท์จากเบสท์โฮเต็ลขับรถขึ้นสะพานยกระดับมาลงถนนมิตรภาพ จอดรถตรงไหล่ทางข้างปีกาซัส ฝุ่นดินยังตลบคลุ้งกระจายทั่วไปตลอดแนวถนนคอนกรีตเสริมเหล็ก คนงานบางส่วนที่นั่งรอเครื่องตบดินหรือคอมแพ็คเตอร์รีบตรงรี่เข้ามายกของจากท้ายรถกระบะ แยกเครื่องจี้คอนกรีตให้ช่างปูนลองสตาร์ทเครื่อง เต้ยยืนดูการเข้าแบบบ่อพัก 2-3 ลูก “ช่างหมูวัดแนวทะแยงปากบ่อให้ได้เท่ากันนะ ระดับบ่าเหล็กที่ขอบบนด้วย บ่ายนี้จะเทคอนกรีตพร้อมพื้นไหล่ทางที่ผูกเหล็กเรียบร้อยแล้ว” เต้ยสั่งงานเฮ้ดแมนหรือหัวหน้าคนงาน “ว่าแต่ค่าแรงลูกน้องผม หัวหน้าจะว่ายังไง เลื่อนมา 2 ครั้งแล้วนา” “เออ ตอนเย็นเสร็จงานรอรับได้เลย รีบ ๆ หน่อย” เต้ยฉุนพูดขึ้นเสียง เดินกลับมาสตาร์ทเครื่องยนต์ขับรถขึ้นเนินถนนคอนกรีตตรงไปยูเทิร์นเข้าใต้ถุนอาคารศูนย์การค้าเดอะมอลล์ เดินทอดน่องรับอากาศเย็นฉ่ำพอให้คลายโมโห อะไรหลาย ๆอย่างไม่ค่อยได้ดังใจกับงานเล็ก ๆ แค่นี้ ผมเดินเข้าไปตบบ่า “เฮ้ย จะเป็นผู้รับเหมากับเขาทั้งทีก็ยังงี้แหละ” “ดีนะหมุนเงินได้ทัน ถ้าวันนี้จ่ายค่าแรงไม่ได้มีหวังถูกยำตีน” เต้ยหยุดถอนหายใจ “เมื่อก่อนทำงานรับเงินเดือนไม่เห็นต้องลำบากแบบนี้แต่ก็ดี…ดีกว่าไม่มีอะไรทำ” ร้านขายเสื้อผ้าวัยรุ่น (AIIZ BASIC) โชว์เสื้อผ้าสีฉูดฉาดโทนชมพูม่วงและเขียวอ่อน กำลังได้รับความนิยมแทน ไวท์แอนด์กากี เสียงเพลง “The Day You Went Away” จากสองสาวน้อย M2M สะกดเต้ยหยุดกึกเลี้ยวเดินเข้าไปใกล้แหล่งที่มาของเสียงจากลำโพงฝังใต้ฝ้า ผมดูกองเสื้อผ้าและกางเกงยีนส์ของ เบสิคแอ็คเซสซอรี่ ส่วนเต้ยอยู่ใกล้ราวแขวนเสื้อคอกลม เสียง แคว่ก! พร้อมกับเสื้อผ้าถูกแหวกออกจากราวปรากฏตัวสาวน้อยพนักงานขาย “ชะเอ๊ย!” เต้ยผงะตกใจ “น้องมาแอบนอนหลับซ่อนในที่แขวนเสื้อผ้าตั้งแต่เมื่อไหร่ เดี๋ยวต้องฟ้องเจ้านาย” “ขอโทษค่ะ อย่าไปบอกใครนะคะ” เสียงเธอแหบเครือ งัวเงียเดินกลับไปนั่งเคาน์เตอร์ เต้ยซื้อเสื้อยีนส์แขนยาวสีน้ำเงินกะใส่คุมงานกลางแจ้ง จ่ายเงินแล้วเดินออกมาที่ส่วนกลางอาคาร บริเวณน้ำตกและสระน้ำ แสงแดดตั้งมุมฉากส่องผ่านกระจกสีฟ้าของสกายไลท์ดูนวลตา แสงสูรย์ทาบทับลำตัวอันมาหึมาของปลาอเมซอนอะราไพม่า (ARAPAIMA GIGAS) ผิวเกล็ดดำมะเมื่อมตลอดความยาวกว่า 3 เมตร (ถ้าโตเต็มที่จะยาว 4.50 เมตร) เคลื่อนตัวเลียบน้ำตื้นเข้ามาหาผมอย่างช้า ๆ ขณะที่ปลาเทพาอีก 2 ตัวว่ายตามมาห่าง ๆ ผมก้มหน้าลงไปพูดทักทาย มันตาเหลือกรีบมุดน้ำลงไปซ่อนตัวใต้ก้อนหินยักษ์ น้ำกระเพื่อมเป็นวง ลบเงาใบหน้าผมดูบิดเบี้ยว พอคลื่นน้ำราบเรียบนิ่งสนิท ภาพลำตัวพร้อมเสื้อเชิ้ตสีขาวของผมค่อยสะท้อนเห็นชัดขึ้นแต่ไม่ปรากฏเงาศรีษะ! เกือบจะบ่ายโมงเสียงท้องร้องโครกครากเตือนว่าถึงเวลาทานข้าวเที่ยง ทำให้เต้ยหายเพลินตากับร้านรวงหรือบู๊ตแว่นตานาฬิกาสารพัดยี่ห้อ บันไดเลื่อนนำเราขึ้นมาชั้น 2 ผ่านซุ้มเสื้อผ้าเครื่องแต่งกายตรงไปยังร้านอาหารฝรั่งซิสเลอร์ (SIZZLER) การตกแต่งอินทีเรียสไตล์เดียวกับสาขาใหญ่ที่กรุงเทพ โทนสีเขียวเข้มของผนังตัดกับสีแสดของเคาน์เตอร์โต๊ะเก้าอี้ แสงไฟจากดวงโคมฝาชีสีนวลสลัวส่องลงมาบรรยากาศสุดคลาสสิคกับเพลงบรรเลงแผ่วพริ้ว ฟังแล้ววังเวงจับขั้วหัวใจ ผมเดินเข้าไปข้างในทิ้งเต้ยยืนเก้ ๆ กัง ๆ ดูเมนูอาหารที่ตั้งไว้หน้าร้าน สายตาจับจ้องไปยังใครคนหนึ่งริมในสุดของร้าน ถึงแสงจะมืดทึบมีพาร์ทิชั่นบังไว้ครึ่งตัวผมก็จำได้ว่าเขาคือนายแพทย์ปรีชานั่นเอง ผมขยับเข้าไปนั่งใกล้ ๆ สังเกตเห็นใบหน้าคุณหมอชัดเจน ขาวและซีดเผือด ดวงตาเหม่อลอยใช้ช้อนส้อมตักเนื้อปลาแซลม่อนเข้าปากโดยที่ลูกตาไม่เกลือกลงมอง คุณหมอคงมองไม่เห็นผมหรือผมไม่มีตัวตนกันแน่ แต่ความรู้สึกสังหรณ์บางอย่างบาดลึกลงไปในจิตใจ เต้ยเดินตรงเข้ามายังเราสองคนยกมือไหว้ก่อนขยับเก้าอี้นั่งลง “คุณหมอปรีชาจำผมได้มั้ยครับ” เต้ยพูดด้วยน้ำเสียงใสปนความดีใจ “ผมไพชยนต์คนไข้ที่คุณหมอเคยรักษาที่บางปูไงครับ ผม…” กำลังจะกล่าวว่ารู้สึกดีใจที่ได้พบคุณหมอโดยบังเอิญอีกครั้ง เต้ยก็สดุดชะงักคำพูด ซองยาระงับประสาทเปิดวางอยู่ใกล้แก้วน้ำ จิตแพทย์ปรีชาแบกำมือให้เม็ดยาร่วงลงในช่องปาก กลืนลงลำคอพร้อมกับดื่มน้ำจนหมดแก้ว ดวงตายังลอยคว้างสูญเสียความทรงจำได้แต่เพียงยิ้มให้กับตนเองตามลำพัง… 5 บริเวณลิฟท์ล็อบบี้ของเซ็นทรัลซิตี้เทาเวอร์ ฝั่งขวามือเป็นแบบโลว์โซน(LOW ZONE) หยุดจอดรับช่วงชั้น B1,G-20 ฝั่งซ้ายมือเป็นแบบไฮโซน (HIGH ZONE) หยุดจอดรับช่วงชั้น 20-36 โถงฝ้าชั้นล่าง (GROUND FLOOR) เป็นแผ่นยิปซั่มทำผิวเท็กเช่อร์ขรุขระพ่นสีขาวแทนที่จะใช้แผ่นฝ้าอคูสติคกันเสียงก้อง ประตูลิฟท์เป็นแผ่นสเตนเลสเงาวาวสะท้อนภาพผู้กำลังยืนรอ หนึ่งในนั้นคือวิศวกรวัยกลางคน สวมหมวกนิรภัยสีขาว เสื้อซาฟารีสีน้ำเงิน เขาก้าวเท้าตามชายรูปร่างเล็กกว่าเข้าตู้ลิฟท์กดปุ่มหยุดที่ชั้น 10 เดินออกมาแล้วเลี้ยวซ้ายป้ายบริษัทสีฟ้านูนบนแผ่นพลาสติกใสสะกดชื่ออ่านได้ว่า บอสโก ซี.อี.เทคโนโลยี เต้ยผลักประตูเข้าไปคุยกับประชาสัมพันธ์ “ผมไพชยนต์มาขอพบเฮียวิชัยครับ นัดไว้เวลา 9.30 น.” “กรุณานั่งรอที่โซฟาสักครู่นะคะ” เธอต่อโทรศัพท์ภายในพูดสักพักแล้ววางหู หันหน้ามาทางเต้ย “เชิญเลยค่ะ ท่านว่างพอดี” เมื่อเข้าไปในห้องทำงานส่วนตัวของเฮียวิชัย แกก็ล็อคประตูคุยแบบเป็นกันเองระหว่างลูกพี่เก่ากับลูกน้อง “เป็นไงวะไอ้เต้ยหมู่นี้ดวงไม่ดีเลยว่ะ ข่าวว่าถูกชักดาบเงินงวดที่โคราช” เฮียวิชัยทำสีหน้าเครียดยกเท้า 2 ข้างขึ้นพาดโต๊ะ “ค่าแรงคนงานที่เอ็งค้างอยู่เฮียเคลียร์ให้เอง แล้วโยกคนงานชุดนี้มาที่ไซ้ต์สมุทรปราการ ทำอาคารพาณิชย์ 3 ชั้น มีบ้านหลังเล็ก ๆ งอกบนดาดฟ้า วงเงิน 6 ล้านบาท พอเหลือกำไรนิดหน่อย งานใหญ่เป็นร้อยล้านกำลังตามมานะมึง อยู่ช่วยกูที่นี่ก่อน” “ขอบคุณมากเฮีย ไม่งั้นผมแย่แน่” น้ำเสียงเต้ยแผ่วเบา ถนนเทพารักษ์รถยังแน่นขนัดได้จังหวะไฟแดงเต้ยเลี้ยวข้ามมาอีกฝั่ง ตรงเข้าซอยแคบ ๆ รถสวนกันลำบาก 2 ข้างเต็มไปด้วยอาคารพาณิชย์ 3-4 ชั้นและหอพัก ใกล้สุดซอยตันเป็นบ้านเดี่ยวชั้นเดียว จอดรถแอบข้างโม่ผสมปูน งานโครงสร้างแล้วเสร็จเกือบหมดตามเฮียวิชัยว่า ช่างหมูรี่เข้ามารายงาน “เหลือเก็บงานชั้นดาดฟ้านิดเดียวครับหัวหน้าเข้าแบบพื้นบัวโค้งข้างคานยากไปหน่อย” “ดี ที่เหลือเอาให้เนี้ยบก็แล้วกัน” เต้ยเดินสำรวจตามห้องของแต่ละชั้นงานก่ออิฐฉาบปูนกำลังเร่งมือ รู้สึกฉุนกึกเอาตรงบริเวณผนังคอนกรีตแท็งค์น้ำชั้นดาดฟ้า ผิวคอนกรีตเป็นโพรง ตามด คงเนื่องจากน้ำปูนไหลออกมาข้างแบบแสดงว่าเข้าไม้แบบไม่ดี และควรใช้มอร์ต้าเทลงไปก่อนถัง 2 ถัง เทปูนแล้วจี้ด้วยไวเบรเตอร์ บนชั้นดาดฟ้าทำบ้านหลังเล็ก ๆ ซ้อนขึ้นมาโครงหลังคาเหล็กเชื่อมต่อเป็นจั่วสามเหลี่ยมทรงสูง พ่นสีอีป๊อกซี่สีเทาแลดูเรียบร้อยพร้อมมุงกระเบื้อง สายลมเย็น ๆ พัดมาจากบึงสระน้ำขนาดใหญ่ ทำให้เขาอดนึกถึงอดีตไม่ได้ 4-5 ปีที่แล้ว ที่สถานพักตากอากาศบางปูขณะทานข้าวร่วมกันในสโมสร เฮียวิชัยนั่งหัวโต๊ะในฐานะผู้จัดการโรงงาน จี.อาร์.ซี. ทำโครงผนังเบายิปซั่ม และแผ่นพรีคาสท์ นำเข้าเทคโนโลยีที่ทันสมัยที่สุด จากออสเตรเลียมาบุกเบิกที่นี่ พนักงานที่นั่งรายรอบมีเสมียนโฟร์แมน เทคนิคเชี่ยนโรงงานรวมกันไม่เกิน 8-9 คน ปีนั้นฝนตกหนักพายุนำคลื่นทะเลสีดำหม่นซัดเข้าฟากฝั่งตามมาด้วยมรสุมทางเศรษฐกิจตั้งเค้าเป็นเมฆสีดำทะมึนเคลื่อนเข้ามาปกคลุม วิกฤติคือโอกาสสำหรับบางคนที่ใจสู้ หลังออกจากตำแหน่งผู้จัดการโรงงาน เฮียวิชัยก็ได้งานรับเหมาก่อสร้างระบบประปาชุมชนที่สุราษฎร์ฯ วงเงิน 30 ล้านบาท นั่นเองทำให้แกฟื้นตัวได้ทั้งที่ไม่ได้ใช้เงินตัวเองลงทุนแม้แต่บาทเดียว กำไรที่เหลือก็คืออาณาจักรแห่งใหม่ที่ชั้น 10 เซ็นทรัลซิตี้ เทาว์เวอร์ แห่งนี้ ท้อปส์ซูเปอร์มาร์เก็ตชั้นใต้ดินเต็มไปด้วยลูกค้าเดินขวักไขว่ ซื้อข้าวของเครื่องใช้ในชีวิตประจำวัน โต๊ะนั่งทานอาหารลูกค้าเต็มเพียบในตอนพักเที่ยง เต้ยทานข้าวได้ครึ่งจานเยื่อบุกระเพาะยังป่วนด้วยพิษยาระงับประสาทตกค้างลุกขึ้นอยากจะอาเจียน พลันสายตาก็ประสานเข้ากับใครคนหนึ่งที่เขารู้จักดี เธอเบือนหน้าหนีทำแกล้งจำไม่ได้รั้งแขนชายหนุ่มที่ควงกันมาหลบไปอีกทาง ช่วงบ่ายโมงเต้ยขับรถไปจอดที่อพาร์ตเม้นต์ที่เช่าอยู่ใกล้ที่ทำงาน กุมศีรษะขณะเข้าไปตู้ลิฟท์หยุดที่ชั้น 4 เดินโซซัดโซเซตามคอร์ริดอร์ เปิดประตูห้องได้ร่างเขาเซถลาลงไปคุกเข่าอวกเอาเศษอาหารเที่ยงที่กระเพาะไม่ยอมย่อยลงโถส้วม “โอยผมเป็นอะไรไปนี่” เม็ดเหงื่อรอบผมบนศรีษะ ย้อยไหลจากหน้าผากลงมาเข้าตา ผิวหน้าเขาซีดเผือด มือไม้เริ่มสั่น “ลุกขึ้นเต้ย เอาน้ำล้างหน้า กลั้วคอก่อน” จากนั้นผมช่วยประคองตัว ความเย็นของน้ำช่วยชะล้างเหงื่อไม่ทำให้แสบตา และทำให้รู้สึกสดชื่นขึ้นมาอีกครั้ง เต้ยกลับออกมาจากห้องน้ำ นั่งคอตกกุมขมับที่ขอบเตียง ศรีษะเริ่มตึงหนักพร้อมกับอาการเจ็บปวดรุนแรงจนเส้นเลือดหน้าผากโปนเขียว ในภาพงานเลี้ยงฉลองส่งงวดงานกับกรมทางหลวง เขาเห็นผู้รับเหมางานหลักกับคณะกรรมการตรวจการจ้างกำลังเฮฮาดื่มกินกันอย่างสนุกสนาน เขาชักปืนพกตรงรี่เข้าไป “ไอ้เหี้ยกมลเดชมึงอย่าอยู่เลย มึงโกงเงินกู ในเมื่อกูไม่รอดมึงก็อย่าได้หวัง” ชายสูงอายุ กรรมการผู้จัดการบริษัทรับเหมาก่อสร้าง ขยับตัวถอยมือไม้สั่นงันงก “ผม ปะ ปะ เปล่า โกงคุณ อย่าาา” เปรี้ยง!!! กระสุนปืน .38 ระเบิดจากรังเพลิงเจาะกระโหลกสมองเหยื่อแตกกระจายพร้อมกับความปวดร้าวทวีความรุนแรงขึ้นสู่ขมับเต้ย เขาพุ่งตัวใช้หัวโขกกับผนังห้องอย่างจังจนร่างสะท้อนหงายหลังเอาท้ายทอยน็อกพื้น ความรู้สึกเจ็บชาสลับกันจู่โจม ร่างของสาวน้อยคนรักซึ่งหมั้นหมายกันไว้อย่างดีก่อนเขาไปเรียนต่อเมืองนอกผุดขึ้นท่ามกลางเลือดสีแดงฉานที่ไหลนองไปตามพื้นผสมเศษ เนื้อสมองของมนุษย์ยุ่ยกระจุยกระจาย เต้ยมองเห็นสุดาพรในชุดครุยวันรับปริญญาคณะนิเทศศาสตร์ เขาหยิบยื่นช่อดอกไม้ให้เธอพร้อมถ่ายรูปร่วมกัน โดยหวังไว้ว่าอีกไม่นานจะถึงวันของเขาบ้าง แต่แล้วภาพที่ถ่ายร่วมกันกลับกลายเป็นชายอีกคนในชุดเสื้อกาวน์สีขาวยืนเคียงข้างเธอ “อีสารเลว มึงทรยศกู ไปลงนรกเหอะ!” ว่าพลางรวบร่างของหล่อนลากออกไปริมระเบียงชั้น 4 เตรียมกระโจนถาโถมตกลงไปตายพร้อมกัน “อย่า ! เต้ยมันเป็นภาพหลอน ไม่ใช่ความจริง” ผมคว้าลำตัว กระชากคอเต้ยกลับเข้ามาในห้อง เขย่าหัวไหล่ “คุณอย่าคิดสั้น ยอมแพ้ คนอื่นเขามีชีวิตอยู่ได้ คุณก็อยู่ได้” ดวงตาของเต้ยกำลังเหม่อลอยคล้ายหมอปรีชา หน้าผากบวมเปล่ง เกล็ดเลือดจากจมูกแห้งเกรอะกรังบนริมฝีปาก ผมรวบรวมพลังจิตเป็นครั้งสุดท้ายก่อนที่ทุกอย่างจะสายเกินไป กายทิพย์เรือนร่างมนุษย์สลายเป็นพลังคลื่นแม่เหล็กความถี่สูงแผ่กระจายปกคลุมร่างของเต้ย ชะล้างความมืดดำที่เกาะกุมจิตใจให้หายไป… เสียงโทรศัพท์มือถือดังขึ้นปลุกเต้ยฟื้นจากอาการสลบไสลจากค่ำคืนมาเป็นรุ่งเช้าวันใหม่ เขาประคองตัวลุกขึ้นคว้าโทรศัพท์ “ฮัลโหล เต้ยครับ” “แม่เองจ้ะลูก เมื่อคืนฝันไม่ดี กลัวลูกจะเป็นอะไรไป” “ผมสบายดี” ใช้มืออีกข้างกุมขมับ “ไม่ต้องห่วง เท่านี้นะ” ความเจ็บปวดจากแผลที่ศีรษะปะทุขึ้นตั้งใจว่าอาบน้ำแล้วจะรีบไปโรงพยาบาล รู้สึกคลับคล้ายว่ามีอะไรบางอย่างขาดหายไป หนังสือหลายเล่มกระจายเกลื่อนห้องหนึ่งในนั้นคือ “2001 A SPACE ODYSSEY” แต่งโดย ARTHUR C. CLARKE ภาพหน้าปกคือทารกแห่งดวงดาวบังเกิดขึ้นพร้อมกับอวิชชาก่อเป็นรูปและนามสรรค์สร้างเป็นจักรวาลแห่งใหม่ไม่รู้จบ จิตวิญญาณของผมคงดับไปแล้วในท่ามกลางทางช้างเผือกของกาแลคซี จบ จากใจผู้เขียน .. ผมจบปริญญาตรีวิศวกรรมศาสตร์บัณฑิต(โยธา) เริ่มทำงาน ตุลาคม 2533 โครงการก่อสร้างคอนโดมิเนียมสูง 32 ชั้น V.I.P. condochain (Pattaya) ต่อเนื่องมาถึงโปรเจกต์สุดท้ายแฮนด์โอเว่อร์ อาคารเรียนรวม นิติ-นิเทศน์ จุฬาฯ เมื่อ ตุลาคม 2543 จากนั้นไม่หวนกลับไปยึดอาชีพวิศวกรอีกเลย .. วิกฤติค่าเงินบาทครั้งนั้นเราไม่ทราบสถานการณ์มาก่อนว่าจะเลวร้าย และ รวดเร็วไม่ทันตั้งตัว หลายคนทำใจไม่ได้ที่จู่ๆต้องสูญเสียสถานะภาพทางสังคม และความมั่งคั่งร่ำรวย ส่วนใหญ่เจ็บป่วยด้วยอาการซึมเศร้ามานับสิบปี บ้างก็ฆ่าตัวตาย มันเป็นบทเรียนที่มีค่าสำหรับผม safety first : ปลอดภัยไว้ก่อน อย่าประมาท

ถ้าจะมาเที่ยวทะเลแล้วละก็ควรมาช่วงเดือนตุลาคม เพราะเป็นช่วงต่อระหว่างฤดูฝนกับฤดูหนาวหรือที่เรียกกันว่า “ปลายฝนต้นหนาว” เพราะอากาศเย็นท้องฟ้าโปร่งปราศจากเมฆฝนดำ น้ำทะเลจึงมีสีครามสดใส ยามคลื่นกระทบฝั่ง ปลายคลื่นน้ำทะเลซัดเรี่ยชายหาดเป็นระลอกอย่างนิ่มนวล เม็ดทรายสะท้อนแสงดุจเปลวทอง ที่บรรยายมานี้ไม่ได้เกินความจริง เป็นเวลา 2 ปีกว่าที่ผมคลุกคลีกับที่นี่ ได้รู้ ได้เห็น ใกล้ชิดแทบทุกวัน และวันนี้ผมก็ได้กลับมาสัมผัสที่ที่ผมเคยจากไปอย่างอาวรณ์ ณ บริเวณที่ผมยืนอยู่ติดสระว่ายน้ำ มีกำแพงคอนกรีตหรือรีเทนนิ่งวอลล์กั้นส่วนที่เป็นหน้าผาสูงและชายหาดส่วนตัว… หาดตะวันรอน

“เฮ้ รีบลงมาเล่นน้ำก่อนพรรคพวก”

“ขอดูพระอาทิตย์ตกดินหน่อยนะ เดี๋ยวโดดลงไป”

ไพชยนต์หรือชื่อเล่นเต้ยเพื่อนผมคงไม่ทราบถึงความประทับใจเก่า ๆ ที่ผมมีต่อที่นี่เพียงใด ดวงอาทิตย์กลายเป็นทรงกลมสีชมพูขณะคล้อยจมเวิ้งน้ำมหาสมุทร ซึ่งกว้างไกลสุดสายตา ผมค่อย ๆ เดินจากขอบสระมาถึงสปริงบอร์ดเทคตัวกระโดดพุ่งลงสระว่ายน้ำ ลึกลง ลึกลงอีก มือเกือบแตะขอบสระ แต่คงเป็นภาพหลอกตาจากแว่นกันน้ำเพราะเอื้อมมือลงไปยังห่างพื้น กระเบื้องสีขาวของสระว่ายน้ำอยู่ดี แล้วผมก็ปล่อยให้ตัวลอยโผล่ขึ้นมาเหนือผิวน้ำสูดอากาศหายใจเข้าเปลี่ยนเป็นท่าฟรีสไตล์ว่ายขึ้นไปลอยคอบริเวณน้ำตื้นแค่เอว ส่วนบนของสระต่อเนื่องเป็นรูปทรงกลมเรียกว่าสระเด็กดูค่อนข้างตื้นทำบ่าที่นั่งในน้ำให้ด้วย ไฟใต้น้ำหรือดาวน์ไลท์ส่องสว่างขึ้นมา ผมถึงรู้ว่าความมืดได้ย่างกรายมาเยือน เวลาแห่งความสุขมักจะผ่านไปเร็วเสมอ เต้ยเกาะราวบันไดสเตนเลสขอบสระขึ้นไปนอนแผ่บนเก้าอี้พลาสติกสีขาว มองออกไปท่ามกลางความมืดมิดของเวิ้งน้ำ แสงไฟจากโป๊ะของชาวประมงปรากฏเป็นจุด ๆ รวมทั้งแสงไฟตะเกียงจากเรือประมงแต่ละลำลอยล่องไปตามแรงส่งของลมทะเล

“ทำไมรีบขึ้นมาเร็วจัง น่าจะว่ายเป็นเพื่อนกันสักครู่”ผมกระเซ้าเต้ย

“ไม่ไหว กลัวเป็นตะคริว เพราะน้ำในสระเริ่มเย็นลงน่ะ”

เต้ยหยิบเอาผ้าขนหนูแล้วเดินไปอาบน้ำฝักบัว ผมผุดลุกขึ้นจากใช้เท้าตีน้ำเล่นที่สระเด็กตามไปอาบน้ำจืดที่ฝักบัวเช่นกัน

“รู้มั้ยว่าผมซื้อคอนโดที่นี่ได้ในราคาถูกมาก” เต้ยพูดขณะที่ยังใช้มือสระผม “ตารางเมตรละหมื่นกว่าจากเดิมราคาตารางเมตรละสามหมื่นเก้า ยิ่งชั้นสูง ๆ ขึ้นที่จริงยิ่งแพงนะจะบอกให้ แต่ผมซื้อได้ในราคาประมูลโคตรถูก แบบไร้คู่แข่ง” เต้ยกล่าวด้วยความภูมิใจ ผมได้แต่อมยิ้ม ในใจนึกถึงตอนประชุมไซ้ต์มีตติ้งที่สำนักงานขายปากทาง ผมเคยขอโบรชัวร์อาคารชุดแห่งนี้เอาหน้าปกภาพวาดเพอร์สเป็คทีฟไปทำรายงานประจำเดือนประกอบเอกสารการเบิกเงินงวด ในโบรชัวร์มีตารางบอกจำนวนแต่ละยูนิตแต่ละฟลอร์ และราคาพื้นที่ต่อตารางเมตร เมื่อก่อนนั้นผมดูแล้วราคาค่อนข้างแพงมาก เว่อร์เกินไป แต่คิดอีกทีในเมื่อราคาที่ดินโก่งขึ้นเป็นร้อยล้านพอ ๆ กับมูลค่างานโครงสร้างคอนกรีตเสริมเหล็กตึก 32 ชั้น แล้วจะไม่ให้ปรับราคาเอากำไรกับลูกค้าอีกทอดได้ยังไงไหว

เราใส่ชุดผ้าขนหนูคลุมตัวก่อนเดินกลับไปนั่งเก้าอี้ตัวเดิมริมขอบสระ พอมีเด็กๆลงจากอาคารทยอยมาเล่นน้ำกันกลุ่มใหญ่ ผมเลยชวนเต้ยไปเดินเล่นริมหน้าผาเลาะไปที่ศาลาก่อนเดินข้ามสะพานไปประภาคาร ซึ่งจะมีลิฟท์ลงไปที่ชายหาด ผมเห็นตัวลิฟท์ปิด ป้ายเขียนไว้ว่า งดใช้บริการชั่วคราว ก็เลยพาเต้ยเดินลงบันไดเวียนแทนให้เท้าเปล่าสัมผัสผืนทรายมีคลื่นน้ำทะเลซัดเข้ามาเบา ๆ สูงเพียงข้อเท้า ไม่อยากเดินลงไปลึกนัก มองขึ้นมาเห็นหน้าผาทำเป็นเนินขั้นบันไดลดหลั่นลงมาเป็นชั้น ๆ กันดินพังทะลายจากน้ำฝนเซาะ ผมเคยสั่งให้ใช้รถแบ็คโฮกดเข็มไม้เป็นแนวยาวช่วยป้องกันอีกชั้นคิดว่าได้ผล เพราะถึงเวลานี้มีต้นไม้และหญ้าขึ้นปกคลุม ดูสวยงาม

“เต้ยรู้มั้ยว่า คอนโดหลังนี้สร้างเสร็จมาแล้วนานแค่ไหน”

“อืมม์… คง 5-6 ปีมั้ง ได้ยินเซลส์ บอกอย่างนั้น”

ขืนฝ่ายขายบอกว่าสร้างมาได้ 10 ปีมีหวังหาลูกค้ายาก ผมคิดในใจ

“ตอนประมูลนี่ยกล็อตใหญ่ 50 ยูนิตสุดท้าย ราคาเริ่มต้นตั้งไว้แบบหาที่ไหนไม่ได้ เหมือนได้เปล่าผมเลยรีบซื้อ เฟอร์นิเจอร์บิลท์อินใช้ได้คุณภาพวัสดุชั้นดี เอ..ผมว่าพอ ๆ กับโรงแรมมีระดับในเมืองพัทยา แต่จะให้ได้ของดีราคาถูกมันไม่มีที่ไหนหรอก” เต้ยแค่นหัวเราะตอนท้ายประโยค

แล้วเราก็เดินขึ้นมากลับเข้าไปในคอนโดตรงชั้นล็อบบี้ สังเกตเห็นเด็ก ๆ รีบขึ้นจากเล่นน้ำตามต้อย ๆ มาเป็นพรวน ผมหยุดดูภาพเขียนสีน้ำมัน ผลงานของอาจารย์ประเทือง เอมเจริญ รูปดอกบัวสี่เหล่า สะท้อนถึงระดับปัญญาของคน 4 จำพวก อย่างผมน่าจะเป็นพวกบัวเหนือน้ำ… เมื่อก่อนผมนึกอย่างนั้น ผมเดินนำเต้ยไปขึ้นลิฟท์แบบไฮสปีด คือ ไม่จอดในช่วงระหว่างชั้น 1-16 ข้ามไปที่ชั้น 17-32 และดาดฟ้าคือชั้นสุดท้ายที่เราจะขึ้นไป ผมกดปุ่มสัมผัสบอกสัญลักษณ์รู้ฟฟลอร์ ไม่กี่วินาทีหูก็เริ่มอื้อ เพราะปรับตัวไม่ทัน ดาดฟ้ามีลานจอดเฮลิคอปเตอร์ยกพื้นขึ้นสูงอีกระดับหนึ่งเท่าระดับแท็งค์น้ำ ผมเดินขึ้นบันไดเหล็กไปบริเวณที่มีรูปตัวเอชในวงกลมมหึมาสีขาว มันคือจุดสูงสุดแห่งความใฝ่ฝัน และมีความหมายในฐานะผู้มีส่วนร่วมในการก่อสร้างอาคารสูงแห่งนี้ ลมกระโชกแรงรู้สึกคล้ายตัวอาคารโงนเงนไปมา ผมอยากจะยืนอยู่ ณ จุดนี้ตราบนานเท่านาน แต่เห็นท่าทีเต้ยเริ่มอึดอัด คงอยากลงไปเปลี่ยนชุดใส่เสื้อผ้าที่ห้องมากกว่า ค่ำนี้คงได้ตะลอนเที่ยวตัวเมืองพัทยากันตามที่นัดหมายไว้

เรากลับลงมาเปลี่ยนชุดเสื้อผ้าที่ห้องพักชั้นที่ 25 ลงลิฟท์ระบบธรรมดา ตัวเลขดิจิตอลเรืองแสงบอกเลขชั้นสีแสดจาก 25..24..23..รวดเร็วราวกะพริบตา…20…15…14 แล้วอยู่ ๆ ลิฟท์ก็สะดุดกึกไฟเพดานบนตะแกรงในตู้ลิฟท์ดับมืดลง พร้อมกับพัดลมดูดอากาศหยุดทำงาน และต่อมาลิฟท์ก็หยุดนิ่งสนิทตัวเลขบอกชั้น 12B ไม่กี่วินาทีแสงไฟเหนือเพดานสว่างขึ้นอีกครั้ง ลิฟท์ค่อย ๆ รูดลงด้วยระบบฉุกเฉิน ถึงแม้เต้ยจะตื่นตระหนกไปบ้างแต่เมื่อมองเห็นผมนิ่งเฉยรู้สึกเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นจึงไม่ปริปากพูดอะไร ถึงชั้นกราวนด์ประตูลิฟท์เปิดออกปกติ เต้ยถอนหายใจเฮือกใหญ่

“เฮ้อ…นึกว่าลิฟท์ค้างซะแล้ว”

ลานจอดรถมีพื้นที่กว้างพอจอดรถได้พร้อมกัน 125 คัน ยังไม่รวมพื้นที่สำรองไหล่ถนนโครงการ เบ็นซ์สปอร์ตคันงามส่งสัญญาณไฟหน้ากะพริบ เมื่อรีโมทอินฟราเรดบังคับเซ็นทรัลล็อคของประตูเปิดออก จากนั้นหลังคาก็ลู่พับลงซ่อนในกระโปรงท้ายรถ เปิดประทุนรับกลิ่นอายคลื่นลมทะเล ริมถนนเลียบชายหาดเมืองพัทยา แสงไฟจากบาร์เบียร์ ป้ายโฆษณาต่าง ๆ ส่องกะพริบวูบวาบจนตาลาย พัทยาไม่เคยหลับจริง ๆ … ผู้คนนักท่องเที่ยวต่างชาติเดินไปมาขวักไขว่ริมบาทวิถี เสียงเชื้อเชิญของพนักงานต้อนรับหญิงหน้าบาร์หรือดิสโก้เธ็คเจื้อยแจ้วฟังไม่ได้ศัพย์ เต้ยหาที่จอดรถริมถนนพัทยาสาย 2 ก่อนลงไปแวะทานข้าวที่ร้านอาหาร 13 เหรียญใกล้ ๆ กัน โคมไฟสลัว ๆ เสียงเพลงป๊อปสากลดังแผ่วเบาพอได้ยิน สเต็กที่นี่ฝีมือยังคงเส้นคงวา ถ้าผมเป็นนักท่องเที่ยวมาจากยุโรปคงไม่ต้องกังวลมากนักที่จะหั่นเนื้อ แล้วใช้ช้อนส้อมจิ้มยัดเข้าปาก โรควัวบ้าแถบนั้นยังมีข่าวปรากฏอยู่ทางสื่อต่าง ๆ แม้กระแสจะเริ่มแผ่วไม่คึกโครมนักเหมือนช่วงแรก พอกับข่าวสารพัดเชื้อไวรัสร้ายแรงจากกาฬทวีปที่ระบาดมาถึงเอเชียซึ่งเป็นผลเสียทางจิตวิทยาต่อธุรกิจท่องเที่ยว ที่จะดึงเม็ดเงินตราต่างประเทศเข้ามา น้ำแข็งในแก้วเบียร์ดาวแดงไฮเนเก้นของผมค่อย ๆ ละลายเล็กลง ๆ ทีละก้อน

“เอาหน่อยน่า ดื่มหมดแก้วนี้เลยนะ” เต้ยยกแก้วมาชน ผมยกเบียร์ขึ้นจิบอย่างขัดเสียไม่ได้

“พรุ่งนี้เช้าเราจะขึ้นไปชมวิวที่หอคอย พัทยาพาร์คเทาเวอร์ จากนั้นผมจะกระโดดหอคอยให้ดู คุณไปรอรับที่ปลายเชือกข้างล่างได้เลย”

“อย่าดีกว่า เดี๋ยวหัวใจวาย แค่ลิฟท์รูดลงมาไม่กี่สิบชั้นก็แย่แล้ว”

เราทั้งสองคนหัวเราะพร้อม ๆ กัน

ขากลับเราแวะขึ้นถนนเขาพระตำหนัก จอดรถที่ลานนาฬิกาดอกไม้ 13.00 น. หรือ 01.00 น. เข็มนาฬิกายังมั่นคง ตรงเป๊ะ ไม่ผิดพลาดมาเกือบสิบปี เมื่อเทียบเวลากับนาฬิกาข้อมือสวิสเรือนทองของผม แต่เข็มวินาที นาทีและเข็มชั่วโมงของนาฬิกาผมคงเดินต่อไป เข็มนาฬิกาดอกไม้ยักษ์หยุดเดินสนิท แสงไฟยามค่ำคืนในตัวเมืองยังส่องสว่างไปแทบทุกจุด ไม่ว่าถนนหนทาง ตัวอาคาร ห้องพักในโรงแรม ราวกับผู้คนที่นี่ไม่รู้จักค่ำคืนหรือเวลาหลับนอน คุณอย่าแปลกใจที่หนังรอบสุดท้ายเริ่มตี 1 และเลิกเกือบตี 3 เป็นธรรมดาของเมืองท่องเที่ยว

ผมหลับสนิทไปไม่รู้ว่าตัวเองกลับมาถึงห้องพักในคอนโดได้ยังไง คลับคล้ายจำได้ว่าบนเขาพระตำหนัก เมื่อผมหันหน้ากลับจากมองทิวทัศน์แสงไฟในตัวเมืองจากที่สูง ผมเห็นเต้ยนั่งฟุบหลับคารถเปิดประทุนอยู่ก่อนแล้ว คงเมาอ้อแอ้ขับรถต่อไม่ไหวแน่ เป็นหน้าที่ผมอยู่ดีที่ต้องขับรถกลับ เร่งความเร็วเข้าไว้ให้ลมปะทะหน้าจะได้ไม่ง่วง ไม่กี่นาทีก็มาถึงที่พักจนได้…เสียงเปิดประตูทำให้ผมหรี่ตามองไปรอบๆห้อง ไม่เห็นเต้ยบนเตียงนอน ผมรู้สึกหนักศีรษะ จะลุกขึ้นก็ไม่ไหว เผลอหลับไปอีกครั้ง มารู้สึกตัวอีกทีเมื่อถูกมือใครบางคนเขย่าที่หัวไหล่

“ตื่นได้แล้วครับคุณชาย จะนอนกินบ้านกินเมืองไปถึงไหน”

ผมค่อย ๆ ขยับเปลือกตา มันช่างลำบากยากเย็นกว่าทุกวัน คงเป็นเพราะมีขี้ตาเกาะติดแน่นโดยรอบ แม้จะลืมตาขึ้นได้ก็ถึงกับแสบตามากเมื่อเผชิญแสงแดดที่สว่างจ้าลอดเข้ามาจากผ้าม่านเต็ม ๆ พอได้ลงแช่น้ำอุ่นในอ่างอาบน้ำสักพักก็พอทุเลา ไม่อยากเชื่อว่าผมจะเมาเบียร์จนออกอาการแฮ้งค์ ทั้งที่แค่จิบเข้าไปไม่กี่แก้ว รถขับลัดเลาะจากถนนสุขุมวิทมาโผล่ที่ริมหาดจอมเทียน ฝั่งตรงข้ามชายหาดปรากฏอาคารสูงเป็นคอนโดมิเนียมมหึมาราวยักษ์ปักหลั่น ไล่ประชันจากซันเซตทวินเทาเวอร์, เมโทรจอมเทียน หรือ เทาเวอร์อาเขต จากหัวหาดไปท้ายหาดผุดขึ้นเป็นสิบ ๆเทาเวอร์ไม่น่าเชื่อว่านี่คือเมืองไทย เราแวะทานอาหารทะเลสุดชายหาดที่ร้านลุงไสว โต๊ะและเก้าอี้ไม้ไผ่หลังคามุงจากดูเป็นธรรมชาติ คลื่นลมแรงที่กระโชกเข้ามาทำให้ผมสั่นแทบจับไข้

“เมื่อคืนผมรู้สึกแปลก ๆ นอนไม่หลับ ลงลิฟท์มา ก็สดุดจอดเองที่ชั้น 12B พอประตูลิฟท์เปิด ผมเดินออกมาเห็นผู้หญิงยืนตะคุ่ม ๆ ทีแรกนึกว่าเมดทำความสะอาดคอนโด แต่ดูเสื้อผ้าที่แกใส่ไม่น่าจะใช่เพราะแกนุ่งผ้าซิ่นมีผ้าโพกหัวปิดหน้าสวมหมวกฟาง ใส่ถุงมือผ้า ดูคล้าย ๆ คนงานก่อสร้างมากกว่า เห็นกำลังทำอะไรอยู่หน้าประตูลิฟท์คอร์ปีกขวา พอผมจะเดินเข้าไปดูใกล้ ๆ แกก็หายตัวแว้บไปเลย มองหารอบคอร์ริดอร์ของช่องเปิดกลางอาคารยังไงก็ไม่เจอ ผมเลยกลับขึ้นมานอน แต่ก็ไม่ค่อยหลับหรอก”

“ผมว่าคุณตาฝาดมากกว่ามั้ง”

“ก็อยากจะคิดอย่างนั้น…เออ..ทานข้าวผัดปูก่อนดีกว่า ประเดี๋ยวจะเย็นจืดชืดหมด” พูดจบเต้ยใช้ทัพพีตักข้าวแบ่งมาที่จานให้ผม สีหน้ายังปกปิดความสงสัยไปไม่พ้น ขืนผมโพล่งปากบอกความจริงออกไป กลัวว่าทริปนี้งานจะกร่อย แต่ความทรงจำเก่า ๆ ผุดมโนภาพขึ้นมา ร่างผู้หญิงคนงานฟุบหน้าลงกับพื้นบริเวณก้นบ่อลิฟท์หรือลิฟท์พิท เลือดไหลออกจากจมูก ปาก และรูหู ไม่ไหวติง ขณะที่ช่องเปิดข้าง ๆ ผนังประตูกำแพงคอนกรีตมีเพื่อนคนงานมาชะโงกหัวมุงดูข้างบนอยู่หลายชั้น ข้าง ๆ ร่างของเธอและรถเข็นปรากฏเศษขยะปูนและฝุ่นคลุ้งขึ้นมา สอบถามหัวหน้าคนงานบอกว่าขณะเธอเข็นขยะเศษปูนจะดั้มทิ้งลงที่ช่องลิฟท์ตามปกติ บังเอิญรถเข็นพุ่งพรวดจะหล่นช่องลิฟท์ เธอพยายามใช้มือฉุดดึงขึ้นกลับมามันเลยรั้งตัวให้หล่นลงไปทั้งรถทั้งคน จากชั้น 13 ลงถึงข้างล่างเกือบ 50 เมตร คงรอดยาก หลังจากนำร่างเธอขึ้นมาได้ ระหว่างทางนำส่งโรงพยาบาลเธอก็หมดลมหายใจไปแล้ว…

ผมกินข้าวได้แค่ครึ่งจาน รู้สึกจุกในลำคอจนต้องรีบดื่มน้ำอัดลมตามลงไป ใครจะรู้ความจริงบ้างว่าในท่ามกลางความเจริญทางวัตถุมันได้คร่าชีวิตผู้คน…คนใช้แรงงานไปเท่าไหร่ บริเวณบัลโกนี่หรือพื้นระเบียงยื่นชมวิวทะเลจากตัวห้องหรืออาคารสูงที่เคยตั้งนั่งร้านให้คนงานฉาบปูนเก็บงานภายนอก มักเกิดอุบัติเหตุทำให้คนงาน
ร่วงตกตึกตายอยู่เสมอ คนงานบางคนไม่ยอมคาดเข็มขัดนิรภัยขณะฉาบปูนภายนอกอาคาร อ้างว่าไม่ถนัดหรืออาจจะด้วยความประมาทเลินเล่อ จึงเป็นเหตุนำมาซึ่งความสูญเสียแก่ชีวิต ยังดีที่เต้ยไม่ตาฝาดมองเห็นคนตัวเท่ามดไต่ยั้วเยี้ยนอกอาคารสูงเสียดฟ้าเต็มไปหมดเหมือนกับที่ผมกำลังมองเห็นกลางวันแสก ๆ ตอนนี้ พอกันที ไฮ -ไรสบิลดิ้ง หมดยุคเรียลเอสเตทแล้วจริง ๆ

นายแพทย์ปรีชาพยายามเพ่งวิเคราะห์ลักษณะตัวอักษร เขียนด้วยปากกาหมึกซึมสีดำ ลายมือตวัดปลายตัวหนังสือดูแหลมคมซ่อนความก้าวร้าวอยู่ในที ตัวหนังสือโย้หน้าโย้หลัง ระยะช่องไฟห่างบ้างใกล้บ้างไม่พอดี ขาดระเบียบ สะท้อนความสับสนในจิตใจผู้เขียนเหลือประมาณ ประโยคตอนท้าย “พอกันทีไฮ-ไรส บิลดิ้ง หมดยุคเรียลเอสเตทแล้วจริง ๆ” น้ำหนักเส้นเบาบางคล้ายหมึกจะหมด ขาดพลัง เหมือนกับอาการคนไข้ซึ่งอยู่ต่อหน้าเขาขณะนี้ ไพชยนต์ดูเงียบเฉยคล้ายอยู่ในภาวะซึมเศร้าอย่างเห็นได้ชัด มารดาเล่าให้ฟังว่า

“เป็นปีแล้วค่ะคุณหมอ ที่ลูกไม่ยอมพูดจากับใคร เมื่อก่อนพาไปรักษาตัวที่โรงพยาบาลประสาท หมอให้ยากินวันละกำมือ ฉันไปเยี่ยมลูกเห็นปากบิดเบี้ยว ตาเหลือก หัวสั่นไปมา รักษาอยู่ได้ 6 เดือน รู้สึกว่ายิ่งหนักกว่าเก่า ฉันทนดูไม่ไหวรีบพากลับมาอยู่บ้าน” พูดจบเธอถึงกับปล่อยโฮกลั้นน้ำตาไม่อยู่ “ฉันสงสารลูกจริง ๆ กลัวมันจะตายเพราะยาและหมอเฮงซวยที่รักษาผิดวิธีนี่แหละค่ะ”

“ตามที่คุณป้าเล่าให้ฟัง ก่อนนั้นผู้ป่วยเคยทำงานเป็นเทคนิคเชี่ยนในโรงงานหล่อแผ่นพรีคาสท์ ต่อมาเจ้านายฝรั่งส่งไปเรียนต่อระดับปริญญาตรีเอ็นจิเนียริ่ง(วิศวกรรมศาสตร์)ที่ออสเตรเลียได้แค่หนึ่งปีก็ถูกเรียกตัวกลับ เพราะวิกฤตเศรษฐกิจส่อเค้ารุนแรงเมื่อปลายปี 40 ถูกบีบให้ลาออกหรือเลย์ออฟ แล้วโรงงานก็ปิด…เจ๊งสนิท!” หมอปรีชาสรุปทบทวน

“ค่ะ เค้าตั้งความหวังไว้มาก ที่จะคว้าปริญญาตรีจากเมืองนอก ได้เป็นนายช่างทำงานก่อสร้างที่เค้ารัก” น้ำตายังคลอเบ้าผู้เป็นมารดา “แต่ทุกสิ่งมันเลวร้ายพังทลายลงไปในพริบตา ไม่มีใครทำใจได้หรอกค่ะ”

“จากเรื่องที่ผู้ป่วยเขียนให้หมออ่าน ดูเหมือนเค้าสำคัญตัวผิดคิดว่าตัวเองเป็นไซ้ท์เอ็นจิเนียร์มากกว่าเทคนิคเชี่ยนในโรงงาน ที่จริงประสบการณ์เค้าแค่ทำงานโรงงานหล่อแผ่นคอนกรีตสำเร็จรูปหรือพรีคาสท์นี่อย่างเดียว ไม่เคยทำงานก่อสร้างอาคารหรือตึกสูง ไม่น่าจะรู้รายละเอียดทางเทคนิคคอนสตรั๊คชั่น” หมอปรีชาตั้งข้อสังเกต คิดในใจว่า ตั้งแต่เกิดวิกฤติเศรษฐกิจทางการเงินรุนแรงเมื่อปลายปี 40 มาถึง ปัจจุบันนี้ตุลาคม 43 หนี้สาธารณะของประเทศเพิ่มขึ้นเป็น 2.8 ล้านล้านบาทหรือ 57.6% ของจีดีพี ขณะที่เอ็นพีแอลคงอยู่ที่ 22.30% หรือพูดง่าย ๆ ว่าในจำนวนเงินปล่อยกู้ 5 ล้านบาทนี่ถูกชักดาบแน่ ๆ 1 ล้าน แล้ววิกฤติสังคมจะขนาดไหนคนไม่แห่เป็นบ้าเต็มบ้านเต็มเมืองก็บุญโขแล้ว

“ฉันว่าคงถูกผีสิง” ผู้เป็นมารดาออกความเห็น “ตอนก่อนถูกวิญญาณเข้าสิง เต้ยมักจะยกมือขึ้นโบกไปมา ยิ้มทักทายเหมือนเห็นใครบางคนที่รู้จักดี จากนั้นบุคลิกจะเปลี่ยนไปเป็นคนละคนเลยค่ะ”

“หมอว่าตามหลักวิชาการผู้ป่วยคงมีอาการประสาทหลอนหรือพารานอยด์มากกว่า ยิ่งผสมกับอาการซึมเศร้าต่อไปอาจจะคิดสั้นได้ง่าย”

“ช่วยรักษาลูกอีชั้นให้ได้นะคะหมอ หมดเท่าไหร่เท่ากัน มีลูกชายอยู่คนเดียวจะได้สืบทอดมรดก”

“คิดว่าคงต้องใช้วิธีจิตบำบัดหรือสะกดจิตแทนการใช้ยาในระยะแรกก่อน วันนี้ผมก็ได้ข้อมูลจากคนไข้มากพอสมควร ต้องขอตัวลาก่อนนะครับ”

พูดจบนายแพทย์ปรีชาเก็บเอกสารใส่กระเป๋าลุกขึ้นยืน มารดาผู้ป่วยยกมือไหว้พร้อมเดินมาส่งที่รถหน้าประตูบ้าน หมอปรีชาสังเกตเห็นผู้ป่วยยกมือขึ้นโบกไปมายังเขา..แต่ไม่ใช่ สายตาผู้ป่วยจ้องมองไปที่ที่นั่งท้ายรถที่เขากำลังจะสตาร์ทเครื่องมากกว่า หมอปรีชาเหลียวมองไปเบาะหลังเห็นว่างเปล่าไม่มีอะไร ใจนึกหวาดหวั่นอยู่ในที มารดาผู้ป่วยไม่น่าพูดไซโคเรื่องผีเรื่องสางอะไรนี่ขึ้นมาเลย ถึงจะเป็นเรื่องเหลวไหล แต่ใครเลยจะไม่กลัวในสิ่งที่ตนเองสัมผัสไม่ได้ พอสตาร์ทรถได้กำลังขยับตัว เครื่องก็ดับ พลอยทำให้หมอปรีชาลนลาน สตาร์ทใหม่อีกครั้งอย่างใจเย็นขับออกไป พระอาทิตย์เพิ่งตกดิน ท้องฟ้าดูโพล้เพล้ยังไงชอบกล อาทิตย์ทอแสงสั่งลาเป็นสีแดงเพลิงสลับเหลืองทอง ขณะความมืดคืบคลานเข้ามา ราวผีตากผ้าอ้อม เป็นสำนวนเปรียบเปรยของคนรุ่นปู่รุ่นทวด ถนนจากบางปูจะเข้าตัวเมืองยังอยู่อีกไกล สภาพผิวถนนขรุขระเป็นหลุมเป็นบ่อหลายช่วง คงเนื่องจากรถบรรทุกสิบล้อบรรทุกน้ำหนักเกินถนนเลยชำรุดเร็ว ดีที่ไม่บ้าจี้เสนอกฎหมายเพิ่มน้ำหนักบรรทุกขึ้นมาอีก ข้างทางมีงานวางท่อระบายน้ำเป็นช่วง ๆ รองรับการขยายพื้นที่ มีแสงไฟสูงกะพริบขอทางจากด้านหลัง หมอปรีชาขับรถชิดซ้ายทันที รถบรรทุกสิบล้อขับแซงปาดหน้าขึ้นมาไม่ทันระวังตัว ด้วยอารมณ์ฉุนเฉียว กะว่าจะเร่งกลับไปแซงคืน พลันสายตาที่มองกระจกหลังก็เห็นแขกไม่ได้รับเชิญนั่งอยู่ เป็นชายวัยกลางคนสวมหมวกพลาสติกสีขาว เสื้อซาฟารีสีน้ำเงิน มือถือแบบพิมพ์เขียวกางอยู่ “ไอ้หมอนี่มานั่งเต๊ะจุ๊ยในรถกูตั้งแต่เมื่อไหร่วะ” หมอปรีชาคิดในใจ

“ขอโทษครับที่ขึ้นมาอาศัยรถคุณโดยไม่ได้บอกล่วงหน้า ผมเป็นวิศวกรโยธาคุมงานก่อสร้างอยู่แถวนี้ ข้างหน้าระวังหน่อยนะครับ มีรถโมบายเครนยกแบบเหล็ก”

พอไฟเบรคสีแดงของรถสิบล้อข้างหน้าสว่างจ้าขึ้น หมอปรีชาเหยียบเบรคทันที พลันก็มองเห็นเฟรมแผ่นเหล็กตกลงมาที่หลังคารถบรรทุกคันนั้น

“เกือบไปแล้วมั้ยล่ะ” พูดพลางหมอปรีชาหันกลับมาข้างหลัง จะกล่าวขอบคุณคนแปลกหน้าที่เตือน ร่างชายที่เคยนั่งเบาะหลังก็หายลับไป

“อืมม์…นายช่างคนนี้นึกจะมาจะไปก็ไม่บอกกล่าวให้รู้ตัวบ้าง หรือว่าเขาเป็น..ผะ..ผะ..ผี!! ..ไม่เอาน่าเรื่องเหลวไหล ตั้งใจขับรถกลับบ้านดีกว่า”

4.

ครืนนน…เสียงของเครื่องยนต์ฝูงบินขับไล่แบบเอฟ16 ขณะวิ่งออกจากโรงเก็บปลุกเต้ยตื่นจากภวังค์ฝันลงไปแช่น้ำอุ่นในอ่างอาบน้ำ ผมเปิดผ้าม่านให้แสงแดดยามเช้าลอดผ่านเข้ามา เสียงครืนเริ่มดังแรงขึ้นต่อด้วยการจุดระเบิดของเครื่องเจ็ท ทำให้เห็นลำตัวเครื่องบิน ทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้า ปีก 2 ข้างโค้งเรียวใต้ท้องเครื่องระบายอากาศเย็นออกแบบเพรียวลมกลมป่องช่วยลดแรงเสียดทานตามหลักอากาศพลศาสตร์ แผ่นกระจกริมระเบียงสั่นสะเทือนราวกับจะปริแตกจากพลังคลื่นเสียงที่บีบอัดเข้ามา ผมยืนจ้องมองไปยังเหนือน่านฟ้าของกองบิน 1 นครราชสีมาได้สักพักก็ปิดผ้าม่านเมื่อตะวันทอแสงจ้า ข่าวภาคเช้า 7.00 น. ของวันที่ 14 กุมภาพันธ์ 2544 รายงานโดยผู้ประกาศข่าวสาวถึงการจัดตั้งคณะรัฐมนตรียังไม่ลงตัวทันรับวันวาเลนไทน์ แกนนำพรรคใครรักไทยวิ่งเต้นล็อบบี้เก้าอี้กันอุตลุต เต้ยรีบใส่เสื้อผ้าผมเผ้ายังเปียกยุ่ง

“เกือบตื่นไม่ทัน ดีที่ได้ยินเสียงไอ้เครื่องไอพ่นบ้า ๆ นี่!” สายตายังคงจับจ้องที่กระจกเงา

“เมื่อคืนคุณนอนละเมอและกัดฟันกรอด ๆ อยู่นะ คงพักผ่อนไม่เต็มที่” ผมได้เห็นร่างตัวเองครั้งแรกซึ่งสะท้อนภาพมาจากกระจกเงาข้างหลังเต้ย

“ผมคงเครียดมากไหนจะวิ่งเต้นหาเงินค่าแรงคนงาน นี่ก็ชน 2 วีคแล้ว แถมยังต้องขับรถปุเลง ๆ บรรทุกเครื่องตบดินไวเบรเตอร์ สว่านแย็คลม ที่กระบะท้ายมาอีกกระบุง เหนื่อยว่ะ”

เต้ยเก็บเสื้อผ้าชุดนอนยัดใส่กระเป๋าลวก ๆ เช็คเอ้าท์จากเบสท์โฮเต็ลขับรถขึ้นสะพานยกระดับมาลงถนนมิตรภาพ จอดรถตรงไหล่ทางข้างปีกาซัส ฝุ่นดินยังตลบคลุ้งกระจายทั่วไปตลอดแนวถนนคอนกรีตเสริมเหล็ก คนงานบางส่วนที่นั่งรอเครื่องตบดินหรือคอมแพ็คเตอร์รีบตรงรี่เข้ามายกของจากท้ายรถกระบะ แยกเครื่องจี้คอนกรีตให้ช่างปูนลองสตาร์ทเครื่อง เต้ยยืนดูการเข้าแบบบ่อพัก 2-3 ลูก

“ช่างหมูวัดแนวทะแยงปากบ่อให้ได้เท่ากันนะ ระดับบ่าเหล็กที่ขอบบนด้วย บ่ายนี้จะเทคอนกรีตพร้อมพื้นไหล่ทางที่ผูกเหล็กเรียบร้อยแล้ว” เต้ยสั่งงานเฮ้ดแมนหรือหัวหน้าคนงาน

“ว่าแต่ค่าแรงลูกน้องผม หัวหน้าจะว่ายังไง เลื่อนมา 2 ครั้งแล้วนา”

“เออ ตอนเย็นเสร็จงานรอรับได้เลย รีบ ๆ หน่อย” เต้ยฉุนพูดขึ้นเสียง

เดินกลับมาสตาร์ทเครื่องยนต์ขับรถขึ้นเนินถนนคอนกรีตตรงไปยูเทิร์นเข้าใต้ถุนอาคารศูนย์การค้าเดอะมอลล์ เดินทอดน่องรับอากาศเย็นฉ่ำพอให้คลายโมโห อะไรหลาย ๆอย่างไม่ค่อยได้ดังใจกับงานเล็ก ๆ แค่นี้ ผมเดินเข้าไปตบบ่า

“เฮ้ย จะเป็นผู้รับเหมากับเขาทั้งทีก็ยังงี้แหละ”

“ดีนะหมุนเงินได้ทัน ถ้าวันนี้จ่ายค่าแรงไม่ได้มีหวังถูกยำตีน” เต้ยหยุดถอนหายใจ “เมื่อก่อนทำงานรับเงินเดือนไม่เห็นต้องลำบากแบบนี้แต่ก็ดี…ดีกว่าไม่มีอะไรทำ”

ร้านขายเสื้อผ้าวัยรุ่น (AIIZ BASIC) โชว์เสื้อผ้าสีฉูดฉาดโทนชมพูม่วงและเขียวอ่อน กำลังได้รับความนิยมแทน ไวท์แอนด์กากี เสียงเพลง “The Day You Went Away” จากสองสาวน้อย M2M สะกดเต้ยหยุดกึกเลี้ยวเดินเข้าไปใกล้แหล่งที่มาของเสียงจากลำโพงฝังใต้ฝ้า ผมดูกองเสื้อผ้าและกางเกงยีนส์ของ เบสิคแอ็คเซสซอรี่ ส่วนเต้ยอยู่ใกล้ราวแขวนเสื้อคอกลม เสียง แคว่ก! พร้อมกับเสื้อผ้าถูกแหวกออกจากราวปรากฏตัวสาวน้อยพนักงานขาย

“ชะเอ๊ย!” เต้ยผงะตกใจ “น้องมาแอบนอนหลับซ่อนในที่แขวนเสื้อผ้าตั้งแต่เมื่อไหร่ เดี๋ยวต้องฟ้องเจ้านาย”

“ขอโทษค่ะ อย่าไปบอกใครนะคะ” เสียงเธอแหบเครือ งัวเงียเดินกลับไปนั่งเคาน์เตอร์

เต้ยซื้อเสื้อยีนส์แขนยาวสีน้ำเงินกะใส่คุมงานกลางแจ้ง จ่ายเงินแล้วเดินออกมาที่ส่วนกลางอาคาร บริเวณน้ำตกและสระน้ำ แสงแดดตั้งมุมฉากส่องผ่านกระจกสีฟ้าของสกายไลท์ดูนวลตา แสงสูรย์ทาบทับลำตัวอันมาหึมาของปลาอเมซอนอะราไพม่า (ARAPAIMA GIGAS) ผิวเกล็ดดำมะเมื่อมตลอดความยาวกว่า 3 เมตร (ถ้าโตเต็มที่จะยาว 4.50 เมตร) เคลื่อนตัวเลียบน้ำตื้นเข้ามาหาผมอย่างช้า ๆ ขณะที่ปลาเทพาอีก 2 ตัวว่ายตามมาห่าง ๆ ผมก้มหน้าลงไปพูดทักทาย มันตาเหลือกรีบมุดน้ำลงไปซ่อนตัวใต้ก้อนหินยักษ์ น้ำกระเพื่อมเป็นวง ลบเงาใบหน้าผมดูบิดเบี้ยว พอคลื่นน้ำราบเรียบนิ่งสนิท ภาพลำตัวพร้อมเสื้อเชิ้ตสีขาวของผมค่อยสะท้อนเห็นชัดขึ้นแต่ไม่ปรากฏเงาศรีษะ!

เกือบจะบ่ายโมงเสียงท้องร้องโครกครากเตือนว่าถึงเวลาทานข้าวเที่ยง ทำให้เต้ยหายเพลินตากับร้านรวงหรือบู๊ตแว่นตานาฬิกาสารพัดยี่ห้อ บันไดเลื่อนนำเราขึ้นมาชั้น 2 ผ่านซุ้มเสื้อผ้าเครื่องแต่งกายตรงไปยังร้านอาหารฝรั่งซิสเลอร์ (SIZZLER) การตกแต่งอินทีเรียสไตล์เดียวกับสาขาใหญ่ที่กรุงเทพ โทนสีเขียวเข้มของผนังตัดกับสีแสดของเคาน์เตอร์โต๊ะเก้าอี้ แสงไฟจากดวงโคมฝาชีสีนวลสลัวส่องลงมาบรรยากาศสุดคลาสสิคกับเพลงบรรเลงแผ่วพริ้ว ฟังแล้ววังเวงจับขั้วหัวใจ ผมเดินเข้าไปข้างในทิ้งเต้ยยืนเก้ ๆ กัง ๆ ดูเมนูอาหารที่ตั้งไว้หน้าร้าน สายตาจับจ้องไปยังใครคนหนึ่งริมในสุดของร้าน ถึงแสงจะมืดทึบมีพาร์ทิชั่นบังไว้ครึ่งตัวผมก็จำได้ว่าเขาคือนายแพทย์ปรีชานั่นเอง ผมขยับเข้าไปนั่งใกล้ ๆ สังเกตเห็นใบหน้าคุณหมอชัดเจน ขาวและซีดเผือด ดวงตาเหม่อลอยใช้ช้อนส้อมตักเนื้อปลาแซลม่อนเข้าปากโดยที่ลูกตาไม่เกลือกลงมอง คุณหมอคงมองไม่เห็นผมหรือผมไม่มีตัวตนกันแน่ แต่ความรู้สึกสังหรณ์บางอย่างบาดลึกลงไปในจิตใจ เต้ยเดินตรงเข้ามายังเราสองคนยกมือไหว้ก่อนขยับเก้าอี้นั่งลง

“คุณหมอปรีชาจำผมได้มั้ยครับ” เต้ยพูดด้วยน้ำเสียงใสปนความดีใจ “ผมไพชยนต์คนไข้ที่คุณหมอเคยรักษาที่บางปูไงครับ ผม…” กำลังจะกล่าวว่ารู้สึกดีใจที่ได้พบคุณหมอโดยบังเอิญอีกครั้ง เต้ยก็สดุดชะงักคำพูด ซองยาระงับประสาทเปิดวางอยู่ใกล้แก้วน้ำ จิตแพทย์ปรีชาแบกำมือให้เม็ดยาร่วงลงในช่องปาก กลืนลงลำคอพร้อมกับดื่มน้ำจนหมดแก้ว ดวงตายังลอยคว้างสูญเสียความทรงจำได้แต่เพียงยิ้มให้กับตนเองตามลำพัง…

บริเวณลิฟท์ล็อบบี้ของเซ็นทรัลซิตี้เทาเวอร์ ฝั่งขวามือเป็นแบบโลว์โซน(LOW ZONE) หยุดจอดรับช่วงชั้น B1,G-20 ฝั่งซ้ายมือเป็นแบบไฮโซน (HIGH ZONE) หยุดจอดรับช่วงชั้น 20-36 โถงฝ้าชั้นล่าง (GROUND FLOOR) เป็นแผ่นยิปซั่มทำผิวเท็กเช่อร์ขรุขระพ่นสีขาวแทนที่จะใช้แผ่นฝ้าอคูสติคกันเสียงก้อง ประตูลิฟท์เป็นแผ่นสเตนเลสเงาวาวสะท้อนภาพผู้กำลังยืนรอ หนึ่งในนั้นคือวิศวกรวัยกลางคน สวมหมวกนิรภัยสีขาว เสื้อซาฟารีสีน้ำเงิน เขาก้าวเท้าตามชายรูปร่างเล็กกว่าเข้าตู้ลิฟท์กดปุ่มหยุดที่ชั้น 10 เดินออกมาแล้วเลี้ยวซ้ายป้ายบริษัทสีฟ้านูนบนแผ่นพลาสติกใสสะกดชื่ออ่านได้ว่า บอสโก ซี.อี.เทคโนโลยี เต้ยผลักประตูเข้าไปคุยกับประชาสัมพันธ์

“ผมไพชยนต์มาขอพบเฮียวิชัยครับ นัดไว้เวลา 9.30 น.”

“กรุณานั่งรอที่โซฟาสักครู่นะคะ” เธอต่อโทรศัพท์ภายในพูดสักพักแล้ววางหู หันหน้ามาทางเต้ย “เชิญเลยค่ะ ท่านว่างพอดี”

เมื่อเข้าไปในห้องทำงานส่วนตัวของเฮียวิชัย แกก็ล็อคประตูคุยแบบเป็นกันเองระหว่างลูกพี่เก่ากับลูกน้อง

“เป็นไงวะไอ้เต้ยหมู่นี้ดวงไม่ดีเลยว่ะ ข่าวว่าถูกชักดาบเงินงวดที่โคราช”

เฮียวิชัยทำสีหน้าเครียดยกเท้า 2 ข้างขึ้นพาดโต๊ะ “ค่าแรงคนงานที่เอ็งค้างอยู่เฮียเคลียร์ให้เอง แล้วโยกคนงานชุดนี้มาที่ไซ้ต์สมุทรปราการ ทำอาคารพาณิชย์ 3 ชั้น มีบ้านหลังเล็ก ๆ งอกบนดาดฟ้า วงเงิน 6 ล้านบาท พอเหลือกำไรนิดหน่อย งานใหญ่เป็นร้อยล้านกำลังตามมานะมึง อยู่ช่วยกูที่นี่ก่อน”

“ขอบคุณมากเฮีย ไม่งั้นผมแย่แน่” น้ำเสียงเต้ยแผ่วเบา

ถนนเทพารักษ์รถยังแน่นขนัดได้จังหวะไฟแดงเต้ยเลี้ยวข้ามมาอีกฝั่ง ตรงเข้าซอยแคบ ๆ รถสวนกันลำบาก 2 ข้างเต็มไปด้วยอาคารพาณิชย์ 3-4 ชั้นและหอพัก ใกล้สุดซอยตันเป็นบ้านเดี่ยวชั้นเดียว จอดรถแอบข้างโม่ผสมปูน งานโครงสร้างแล้วเสร็จเกือบหมดตามเฮียวิชัยว่า ช่างหมูรี่เข้ามารายงาน

“เหลือเก็บงานชั้นดาดฟ้านิดเดียวครับหัวหน้าเข้าแบบพื้นบัวโค้งข้างคานยากไปหน่อย”

“ดี ที่เหลือเอาให้เนี้ยบก็แล้วกัน”

เต้ยเดินสำรวจตามห้องของแต่ละชั้นงานก่ออิฐฉาบปูนกำลังเร่งมือ รู้สึกฉุนกึกเอาตรงบริเวณผนังคอนกรีตแท็งค์น้ำชั้นดาดฟ้า ผิวคอนกรีตเป็นโพรง ตามด คงเนื่องจากน้ำปูนไหลออกมาข้างแบบแสดงว่าเข้าไม้แบบไม่ดี และควรใช้มอร์ต้าเทลงไปก่อนถัง 2 ถัง เทปูนแล้วจี้ด้วยไวเบรเตอร์ บนชั้นดาดฟ้าทำบ้านหลังเล็ก ๆ ซ้อนขึ้นมาโครงหลังคาเหล็กเชื่อมต่อเป็นจั่วสามเหลี่ยมทรงสูง พ่นสีอีป๊อกซี่สีเทาแลดูเรียบร้อยพร้อมมุงกระเบื้อง สายลมเย็น ๆ พัดมาจากบึงสระน้ำขนาดใหญ่ ทำให้เขาอดนึกถึงอดีตไม่ได้ 4-5 ปีที่แล้ว ที่สถานพักตากอากาศบางปูขณะทานข้าวร่วมกันในสโมสร เฮียวิชัยนั่งหัวโต๊ะในฐานะผู้จัดการโรงงาน จี.อาร์.ซี. ทำโครงผนังเบายิปซั่ม และแผ่นพรีคาสท์ นำเข้าเทคโนโลยีที่ทันสมัยที่สุด จากออสเตรเลียมาบุกเบิกที่นี่ พนักงานที่นั่งรายรอบมีเสมียนโฟร์แมน เทคนิคเชี่ยนโรงงานรวมกันไม่เกิน 8-9 คน ปีนั้นฝนตกหนักพายุนำคลื่นทะเลสีดำหม่นซัดเข้าฟากฝั่งตามมาด้วยมรสุมทางเศรษฐกิจตั้งเค้าเป็นเมฆสีดำทะมึนเคลื่อนเข้ามาปกคลุม วิกฤติคือโอกาสสำหรับบางคนที่ใจสู้ หลังออกจากตำแหน่งผู้จัดการโรงงาน เฮียวิชัยก็ได้งานรับเหมาก่อสร้างระบบประปาชุมชนที่สุราษฎร์ฯ วงเงิน 30 ล้านบาท นั่นเองทำให้แกฟื้นตัวได้ทั้งที่ไม่ได้ใช้เงินตัวเองลงทุนแม้แต่บาทเดียว กำไรที่เหลือก็คืออาณาจักรแห่งใหม่ที่ชั้น 10 เซ็นทรัลซิตี้ เทาว์เวอร์ แห่งนี้

ท้อปส์ซูเปอร์มาร์เก็ตชั้นใต้ดินเต็มไปด้วยลูกค้าเดินขวักไขว่ ซื้อข้าวของเครื่องใช้ในชีวิตประจำวัน โต๊ะนั่งทานอาหารลูกค้าเต็มเพียบในตอนพักเที่ยง เต้ยทานข้าวได้ครึ่งจานเยื่อบุกระเพาะยังป่วนด้วยพิษยาระงับประสาทตกค้างลุกขึ้นอยากจะอาเจียน พลันสายตาก็ประสานเข้ากับใครคนหนึ่งที่เขารู้จักดี เธอเบือนหน้าหนีทำแกล้งจำไม่ได้รั้งแขนชายหนุ่มที่ควงกันมาหลบไปอีกทาง

ช่วงบ่ายโมงเต้ยขับรถไปจอดที่อพาร์ตเม้นต์ที่เช่าอยู่ใกล้ที่ทำงาน กุมศีรษะขณะเข้าไปตู้ลิฟท์หยุดที่ชั้น 4 เดินโซซัดโซเซตามคอร์ริดอร์ เปิดประตูห้องได้ร่างเขาเซถลาลงไปคุกเข่าอวกเอาเศษอาหารเที่ยงที่กระเพาะไม่ยอมย่อยลงโถส้วม

“โอยผมเป็นอะไรไปนี่” เม็ดเหงื่อรอบผมบนศรีษะ ย้อยไหลจากหน้าผากลงมาเข้าตา ผิวหน้าเขาซีดเผือด มือไม้เริ่มสั่น

“ลุกขึ้นเต้ย เอาน้ำล้างหน้า กลั้วคอก่อน” จากนั้นผมช่วยประคองตัว

ความเย็นของน้ำช่วยชะล้างเหงื่อไม่ทำให้แสบตา และทำให้รู้สึกสดชื่นขึ้นมาอีกครั้ง

เต้ยกลับออกมาจากห้องน้ำ นั่งคอตกกุมขมับที่ขอบเตียง ศรีษะเริ่มตึงหนักพร้อมกับอาการเจ็บปวดรุนแรงจนเส้นเลือดหน้าผากโปนเขียว ในภาพงานเลี้ยงฉลองส่งงวดงานกับกรมทางหลวง เขาเห็นผู้รับเหมางานหลักกับคณะกรรมการตรวจการจ้างกำลังเฮฮาดื่มกินกันอย่างสนุกสนาน เขาชักปืนพกตรงรี่เข้าไป

“ไอ้เหี้ยกมลเดชมึงอย่าอยู่เลย มึงโกงเงินกู ในเมื่อกูไม่รอดมึงก็อย่าได้หวัง”

ชายสูงอายุ กรรมการผู้จัดการบริษัทรับเหมาก่อสร้าง ขยับตัวถอยมือไม้สั่นงันงก

“ผม ปะ ปะ เปล่า โกงคุณ อย่าาา”

เปรี้ยง!!! กระสุนปืน .38 ระเบิดจากรังเพลิงเจาะกระโหลกสมองเหยื่อแตกกระจายพร้อมกับความปวดร้าวทวีความรุนแรงขึ้นสู่ขมับเต้ย เขาพุ่งตัวใช้หัวโขกกับผนังห้องอย่างจังจนร่างสะท้อนหงายหลังเอาท้ายทอยน็อกพื้น ความรู้สึกเจ็บชาสลับกันจู่โจม ร่างของสาวน้อยคนรักซึ่งหมั้นหมายกันไว้อย่างดีก่อนเขาไปเรียนต่อเมืองนอกผุดขึ้นท่ามกลางเลือดสีแดงฉานที่ไหลนองไปตามพื้นผสมเศษ
เนื้อสมองของมนุษย์ยุ่ยกระจุยกระจาย เต้ยมองเห็นสุดาพรในชุดครุยวันรับปริญญาคณะนิเทศศาสตร์ เขาหยิบยื่นช่อดอกไม้ให้เธอพร้อมถ่ายรูปร่วมกัน โดยหวังไว้ว่าอีกไม่นานจะถึงวันของเขาบ้าง แต่แล้วภาพที่ถ่ายร่วมกันกลับกลายเป็นชายอีกคนในชุดเสื้อกาวน์สีขาวยืนเคียงข้างเธอ

“อีสารเลว มึงทรยศกู ไปลงนรกเหอะ!”

ว่าพลางรวบร่างของหล่อนลากออกไปริมระเบียงชั้น 4 เตรียมกระโจนถาโถมตกลงไปตายพร้อมกัน

“อย่า ! เต้ยมันเป็นภาพหลอน ไม่ใช่ความจริง”

ผมคว้าลำตัว กระชากคอเต้ยกลับเข้ามาในห้อง เขย่าหัวไหล่

“คุณอย่าคิดสั้น ยอมแพ้ คนอื่นเขามีชีวิตอยู่ได้ คุณก็อยู่ได้”

ดวงตาของเต้ยกำลังเหม่อลอยคล้ายหมอปรีชา หน้าผากบวมเปล่ง เกล็ดเลือดจากจมูกแห้งเกรอะกรังบนริมฝีปาก ผมรวบรวมพลังจิตเป็นครั้งสุดท้ายก่อนที่ทุกอย่างจะสายเกินไป กายทิพย์เรือนร่างมนุษย์สลายเป็นพลังคลื่นแม่เหล็กความถี่สูงแผ่กระจายปกคลุมร่างของเต้ย ชะล้างความมืดดำที่เกาะกุมจิตใจให้หายไป…

เสียงโทรศัพท์มือถือดังขึ้นปลุกเต้ยฟื้นจากอาการสลบไสลจากค่ำคืนมาเป็นรุ่งเช้าวันใหม่ เขาประคองตัวลุกขึ้นคว้าโทรศัพท์

“ฮัลโหล เต้ยครับ”

“แม่เองจ้ะลูก เมื่อคืนฝันไม่ดี กลัวลูกจะเป็นอะไรไป”

“ผมสบายดี” ใช้มืออีกข้างกุมขมับ “ไม่ต้องห่วง เท่านี้นะ”

     ความเจ็บปวดจากแผลที่ศีรษะปะทุขึ้นตั้งใจว่าอาบน้ำแล้วจะรีบไปโรงพยาบาล รู้สึกคลับคล้ายว่ามีอะไรบางอย่างขาดหายไป หนังสือหลายเล่มกระจายเกลื่อนห้องหนึ่งในนั้นคือ “2001 A SPACE ODYSSEY” แต่งโดย ARTHUR C. CLARKE ภาพหน้าปกคือทารกแห่งดวงดาวบังเกิดขึ้นพร้อมกับอวิชชาก่อเป็นรูปและนามสรรค์สร้างเป็นจักรวาลแห่งใหม่ไม่รู้จบ จิตวิญญาณของผมคงดับไปแล้วในท่ามกลางทางช้างเผือกของกาแลคซี

     จบ

     จากใจผู้เขียน .. ผมจบปริญญาตรีวิศวกรรมศาสตร์บัณฑิต(โยธา) เริ่มทำงาน ตุลาคม 2533 โครงการก่อสร้างคอนโดมิเนียมสูง 32 ชั้น V.I.P. condochain (Pattaya) ต่อเนื่องมาถึงโปรเจกต์สุดท้ายแฮนด์โอเว่อร์ อาคารเรียนรวม นิติ-นิเทศน์ จุฬาฯ เมื่อ ตุลาคม 2543 จากนั้นไม่หวนกลับไปยึดอาชีพวิศวกรอีกเลย
     .. วิกฤติค่าเงินบาทครั้งนั้นเราไม่ทราบสถานการณ์มาก่อนว่าจะเลวร้าย และ รวดเร็วไม่ทันตั้งตัว หลายคนทำใจไม่ได้ที่จู่ๆต้องสูญเสียสถานะภาพทางสังคม และความมั่งคั่งร่ำรวย ส่วนใหญ่เจ็บป่วยด้วยอาการซึมเศร้ามานับสิบปี บ้างก็ฆ่าตัวตาย มันเป็นบทเรียนที่มีค่าสำหรับผม
safety first : ปลอดภัยไว้ก่อน อย่าประมาท

แสดงความคิดเห็น | ส่งเรื่องนี้ให้เพื่อน

อ่านความคิดเห็น

ความคิดเห็นที่ 1
MUNYANMAI วันที่ : 31/07/2007 เวลา : 08.07 น.
http://www.oknation.net/blog/Voyager
สายลมและแสงแดดทำให้เรารู้ว่า มีความอบอุ่นซ่อนอยู่ในความหนาวเย็น

ยาวมาก เดี๋ยวจะแวะมาอ่านอีกครับ

มาชวนกันไปดูความฉลาดของเมล็ดพืชครับ

แสดงความคิดเห็น

เข้าสู่ระบบ | สมัครสมาชิก

ชื่อ:
อีเมล์:
เว็บไซต์:
ความคิดเห็น:

ถึง บล็อกเกอร์ ทุกท่าน โปรดอ่าน ด้วยทาง บริษัท จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ จำกัด (มหาชน) ได้ติดต่อขอความร่วมมือ มายังเว็บไซต์และเว็บบล็อกต่าง ๆ รวมไปถึงเว็บบล็อก OKnation ห้ามให้มีการเผยแพร่ผลงานอันมีลิขสิทธิ์ ของบริษัท จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ฯ บนเว็บ blog โดยกำหนดขอบเขตของสิ่งที่ห้ามทำ และสามารถทำได้ ดังนี้ ห้ามทำ - การใส่ผลงานเพลงต้นฉบับให้ฟัง ทั้งแบบควบคุมเพลงได้ หรือซ่อนเป็นพื้นหลัง และทั้งที่อยู่ใน server ของคุณเอง หรือ copy code คนอื่นมาใช้ - การเผยแพร่ file ให้ download ทั้งที่อยู่ใน server ของคุณเอง หรือฝากไว้ server คนอื่น สามารถทำได้ - เผยแพร่เนื้อเพลง ต้องระบุชื่อเพลงและชื่อผู้ร้องให้ชัดเจน - การใส่เพลงที่ร้องไว้เอง ต้องระบุชื่อผู้ร้องต้นฉบับให้ชัดเจน จึงเรียนมาเพื่อโปรดปฎิบัติตาม มิเช่นนั้นทางบริษัท จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ฯ จะให้ฝ่ายดูแลลิขสิทธิ์ ดำเนินการเอาผิดกับท่านตามกฎหมายละเมิดลิขสิทธิ์ OKNATION กฎกติกาการเขียนเรื่องและแสดงความคิดเห็น 1 การเขียน หรือแสดงความคิดเห็นใด ๆ ต้องไม่หมิ่นเหม่ หรือกระทบต่อสถาบันชาติ ศาสนา และพระมหากษัตริย์ หรือกระทบต่อความมั่นคงของชาติ 2. ไม่ใช้ถ้อยคำหยาบคาย ดูหมิ่น ส่อเสียด ให้ร้ายผู้อื่นในทางเสียหาย หรือสร้างความแตกแยกในสังคม กับทั้งไม่มีภาพ วิดีโอคลิป หรือถ้อยคำลามก อนาจาร 3. ความขัดแย้งส่วนตัวที่เกิดจากการเขียนเรื่อง แสดงความคิดเห็น หรือในกล่องรับส่งข้อความ (หลังไมค์) ต้องไม่นำมาโพสหรือขยายความต่อในบล็อก และการโพสเรื่องส่วนตัว และการแสดงความคิดเห็น ต้องใช้ภาษาที่สุภาพเท่านั้น 4. พิจารณาเนื้อหาที่จะโพสก่อนเผยแพร่ให้รอบคอบ ว่าจะไม่เป็นการละเมิดกฎหมายใดใด และปิดคอมเมนต์หากจำเป็นโดยเฉพาะเรื่องที่มีเนื้อหาพาดพิงสถาบัน 5.การนำเรื่อง ภาพ หรือคลิปวิดีโอ ที่มิใช่ของตนเองมาลงในบล็อก ควรอ้างอิงแหล่งที่มา และ หลีกเลี่ยงการเผยแพร่สิ่งที่ละเมิดลิขสิทธิ์ ไม่ว่าจะเป็นรูปแบบหรือวิธีการใดก็ตาม 6. เนื้อหาและความคิดเห็นในบล็อก ไม่เกี่ยวข้องกับทีมงานผู้ดำเนินการจัดทำเว็บไซต์ โดยถือเป็นความรับผิดชอบทางกฎหมายเป็นการส่วนตัวของสมาชิก คลิ้กอ่านเงื่อนไขทั้งหมดที่นี่" OKnation ขอสงวนสิทธิ์ในการปิดบล็อก ลบเนื้อหาและความคิดเห็น ที่ขัดต่อความดังกล่าวข้างต้น โดยไม่ต้องชี้แจงเหตุผลใดๆ ต่อเจ้าของบล็อกและเจ้าของความคิดเห็นนั้นๆ
		กลับไปหน้าที่แล้ว กลับด้านบน

<<	กรกฎาคม 2007					>>
อา	จ	อ	พ	พฤ	ศ	ส
1	2	3	4	5	6	7
8	9	10	11	12	13	14
15	16	17	18	19	20	21
22	23	24	25	26	27	28
29	30	31