คืนวันที่ 11 กย. ที่เกิดเหตุ เวลาในเมืองไทย ราว ๆ 3 ทุ่ม (ชักงง ๆ เสียแล้วสิ ว่าคืนนั้นคือวันที่เท่าไหร่ของประเทศไทย 10 หรือ 11)

คืนนั้น ผมไม่รู้เรื่องรู้ราวอะไรกับเขาเลย เพราะอยู่บนรถทัวร์ กำลังจะเดินทางเข้ากรุงเทพฯ
ลงรถทัวร์ ขึ้นแท็กซี่ตอนเช้า ค่อยพอรู้เรื่องราวแบบปะติดปะต่อบ้าง

ตอนนั้น ผมยังไม่ได้มาอยู่กรุงเทพฯ ยังอยู่บ้านที่ต่างจังหวัด มากรุงเทพฯที ก็มักจะไปอาศัยขอนอนที่บ้านของคุณทินกร หุตางกูร เพื่อนนักเขียน แถวประชาชื่น

เช้านั้น ผมนั่งแท็กซี่มาบ้านทินกร ก็เห็นเจ้าของบ้าน นั่ง ๆ นอน ๆ เฝ้าจอทีวี อยู่แล้ว
และที่คาดไม่ถึงคือ คุณมหรรณพ โฉมเฉลา เพื่อนนักเขียนอีกคน ก็เผอิญลงมาจากเชียงใหม่ มาพักที่บ้านทินกรอีกคน
เขามาพร้อม "หญิงสาวของเขา" ตั้งแต่เย็นวาน และก็ได้ทราบข่าวทางทีวี
แล้วหลังจากนั้น ก็คงไม่ได้หลับได้นอนกัน หลับ ๆ ตื่น ๆ เฝ้าอยู่หน้าจอทีวี นั่นแหละ

การมาของผม ทำให้เพื่อนสองสามคน ดีใจ พลอยไม่ได้นอนต่อไป
(ผมก็ไม่ได้นอนเหมือนกัน นั่งรถกลางคืน หลับกับเขาไม่เป็นเสียด้วย)
เราก็เลย สั่งอาหารเช้า อันประกอบไปด้วย เบียร์ไฮเนเก้น 6 ขวด (อย่างเดียวพอ 555) มากินแกล้มข่าว พลางวิพากษ์วิจารณ์ เรื่องนี้กันไป จนสาย จนเที่ยง จนบ่าย
อาหาร (ไฮเนเก้น) หมดไปกี่ขวด จำไม่ได้เหมือนกัน

บ่าย ๆ หน่อย คุณอธิคม คุณาวุฒิ ซึ่งตอนนั้น เป็น บก.เสาร์สวัสดี - แท็บลอยด์ของกรุงเทพธุรกิจ
โทร.มาทวงต้นฉบับคุณทินกร ที่ตอนนั้น เขียนประจำให้เสาร์สวัสดีอยู่
(ถ้าจำไม่ผิด ช่วงนั้น คอลัมน์คุณทินกร น่าจะเป็น "โลกของจอม" - ไม่รู้ใช่หรือเปล่า ไม่แน่ใจเหมือนกัน)
โดยก็อยากให้เขียนถึง "เรื่องร้อน" ที่เพิ่งเกิดขึ้นนี่แหละ (ถึงไม่บอก คาดว่าคุณทินกรก็ต้องเขียนเรื่องนี้อยู่แล้วแหละ)

พอดีกับที่เรากำลังคุยกันเรื่องนี้ และผมปล่อย "วลี" สองสามคำ อันคมกริ๊บ (555) ออกมา ตามประสาปราชญ์ เอ๊ย ตามประสาคนเมา
คุณทินกร ชอบใจ ก็เลยบอกว่า อาทิตย์นี้ ขอนำคำพูดสั้น ๆ ประโยคนั้นของผม ไปลงในคอลัมน์เลยละกัน
ใส่ชื่อ ให้เครดิตผม (แต่ไม่ให้เงิน - ฮา)
แล้วก็ใส่ภาพ ขณะเครื่องบินกำลังจะบินชนตึก เต็มคอลัมน์ ก็พอ
ไม่ต้องมีอะไรอีก

วลีสั้น ๆ (ที่บางคนจะเรียกว่า ไฮกุ หรือ กลอนเปล่า กวี 3 บรรทัด อะไรก็ว่ากันไป) ประโยคนั้นของผม
ก็คือ

เครื่องบิน

บินหายไปในตึก

ตึกหาย