|
 ชีวิตในช่วงนี้ส่วนใหญ่อยู่ในเมืองนราธิวาส ยังไม่เจอเสียงระเบิด เสียงปืนให้ดวงใจหวาดหวั่น มีแต่เสียงเพลงในร้านอาหารบรรยากาศละมุน เสียงเพลงในร้านคาราโอเกะในบรรยากาศทึมๆ เสียงคนพูดภาษายาวีด้วยบรรยากาศงงๆ (เพราะผมไม่เข้าใจ) การอยู่ในเมืองนราธิวาสแบบไม่ต้องใช้ตัวแสดงแทน ผมรู้สึกสบายดี เนื่องด้วยเพราะพบเจอทั้งคนพุทธและมุสลิมที่มีไมตรีจิต มอบมิตรภาพใส่กระบุงหัวใจทุกวันๆ จนเต็มแปะ เจอคนพุทธก็สวัสดีทักทาย เจอ....
|