จากจำนวนผู้ป่วยโรคมะเร็งลำไส้ใหญ่ที่เพิ่มขึ้นอย่างต่อเนื่อง  ส่งผลให้วงการแพทย์ต้องมีการศึกษาวิจัยค้นคว้าตัวยา   เพื่อรักษาโรคดังกล่าว  โดยเฉพาะการรักษาให้กับผู้ป่วยในระยะที่ 4  ซึ่งเป็นระยะสุดท้าย  หรือระยะลุกลามที่กำลังมีอัตราส่วนเพิ่มขึ้นอย่างต่อเนื่อง  เพราะการขาดความใส่ใจดูแลสุขภาพ   ทั้งนี้ก็เพื่อยืดอายุของผู้ป่วยในระยะดังกล่าวให้สามารถใช้ชีวิตต่อไปได้

            สำหรับตัวยาล่าสุดที่ได้มีการคิดค้นขึ้นมา   เพื่อรักษาโรคมะเร็งลำใส้ใหญ่คือ  ทาร์เก็ต  เธอร์ราปี (Targeted  Therapy)  หรือยารักษาตามเป้าหมายอย่างเฉพาะเจาะจง   เนื่องจากการทำงานของยาดังกล่าวจะมุ่งเป้าหมายการรักษาไปยังตัวรับสัญญาณบนพื้นผิวเซลล์มะเร็ง  EGFR  (Epidermal  Growth  Factor  Receptor )  ซึ่งเป็นโปรตีนที่ทำให้เซลล์ของมะเร็งเติบโต   

             ด้วยการนำยาดังกล่าวเข้าไปจับตัวกับ  EGFR ไม่ให้สามารถส่งสัญญาณผ่านไปได้  เพื่อปิดการกระตุ้นการเติบโตของเซลล์มะเร็ง  และกระตุ้นภูมิคุ้มกันในร่างกายให้มาทำลายเซลล์มะเร็ง   ซึ่งจะทำให้เซลล์มะเร็งตอบสนองต่อยาเคมีบำบัดและรังสี    

            นอกจากนี้ยังช่วยในการปิดกั้นการสร้างเส้นเลือดใหม่ในการนำสารอาหารที่จำเป็นต่อการเติบโตมาหล่อเลี้ยงเซลล์มะเร็ง   ซึ่งจะทำให้เซลล์มะเร็งขยายตัวได้ลดลง    โดยภายหลังได้นำมาทดลองกับคนไข้ที่เป็นโรคมะเร็งลำใล้ในระยะที่ 4   ปรากฏว่าอาการดีขึ้น  เนื่องจากไม่มีผลข้างเคียงในการรักษา   และสามารถยืดชีวิตผู้ป่วยจาก 6 เดือนถึง 1 ปีเป็น  2  ปี  และ  5  ปี  สำหรับกรณีที่ผู้ป่วยสามารถตัดชิ้นเนื้อมะเร็งออกมาได้

            ทั้งนี้ก่อนที่จะมีการรักษาในรูปแบบ ทาร์เก็ต  เธอร์ราปี  ยังมีการรักษาโรคมะเร็งลำไส้ใหญ่อีก 2  วิธีที่ได้รับความนิยมคือ  การผ่าตัด  และการใช้เคมีบำบัด  ซึ่งในส่วนของการผ่าตัดจะตัดในส่วนของลำไส้  ซึ่งเป็นจุดที่เกิดโรคร้าย  

           แต่ในกรณีที่มีการขยายตัวไปยังอวัยวะอื่นๆ เช่น ตับ  และปอด  หากสามารถผ่าตัดได้ต้องมีการผ่าตัดบริเวณนั้นด้วย   ซึ่งภายหลังจากการผ่าตัดดังกล่าวสามารถยืดอายุผู้ป่วยได้ถึง 5 ปี  ซึ่งปัจจุบันมี 70%  ที่ใช้วิธีการดังกล่าวรักษา                   

            สำหรับสาเหตุของการเป็นโรคมะเร็งในลำไส้นั้น  ส่วนใหญ่เกิดจากการบริโภคที่ไม่ถูกสุขลักษณะ  เช่น  รับประทานเนื้อมากกว่าผักและผลไม้   จึงทำให้ระบบการขับถ่ายไม่เป็นปกติ   จนทำให้คิดว่าตนเองเป็นโรคริดสีดวงทวาร  จึงไม่ยอมมาตรวจกับแพทย์  เพราะคิดว่าเป็นแล้วก็หาย   ซึ่งเป็นความเข้าใจที่ผิด   เนื่องจากโรคริดสีดวงทวารเป็นเรื่องของการขับถ่ายแข็ง  และมีเลือดออกเมื่อถ่าย   ซึ่งเป็นอาการที่คล้ายคลึงกัน

            แต่ถ้าถ่ายออกมาแล้วมีเลือดออกมาเป็นมูก  เพราะก้อนเนื้อมีขนาดใหญ่ขึ้นทำให้กีดขวางทวารเวลาขับถ่าย    จนทำให้มีเลือดผสมออกมา   

                นอกจากนี้หากเกิดอาการท้องเสียแบบไม่เคยเป็นมาก่อน   ควบคู่ไปกับท้องผูก   และเมื่อสังเกตของเสียที่ถ่ายออกมามีขนาดเล็กลงจากเดิม   สิ่งที่เกิดขึ้นดังกล่าวไม่ใช่เป็นอาการของริดสีดวงทวาร  แต่เป็นอาการเริ่มต้นของโรคมะเร็งลำใส้ใหญ่   ซึ่งส่วนใหญ่จะเกิดกับผู้ที่มีอายุตั้งแต่  50 ปีขึ้นไป

            นอกจากนี้พันธุกรรมที่เกี่ยวกับโครโมโซมและยีนที่ผิดปกติ  ก็เป็นอีกสาเหตุหนึ่งที่ทำให้เกิดโรคมะเร็งลำไส้ใหญ่   เมื่อติ่งนั้นโตขึ้นเรื่อยๆ จนกลายเป็นเนื้อร้ายที่รุกลาม  จนทำให้เกิดการเปลี่ยนแปลงโครโมโซม  และดีเอ็นเอ  

             ทุกอย่างที่เกิดขึ้นไม่ใช่เกิดจากพันธุกรรมทั้งหมด   เนื่องจาก  95%  เกิดจากมัลติแฟกโตเลียม  ซึ่งเกิดจากการเปลี่ยนแปลงโครโมโซมของยีนส์   จึงทำให้สาเหตุของการเป็นโรคมะเร็งสำใส้ใหญ่ที่เกิดจากพันธุกรรมเหลือเพียง 5%  เท่านั้น

            จากปัจจัยที่เกิดขึ้นดังกล่าวจึงทำให้พบผู้ป่วยโรคมะเร็งในลำไส้ระยะที่  2  และ 3 เป็นจำนวนมาก  หรืออยู่ในอัตราส่วนที่ประมาณ  70%  รองลงมาเป็นระยะที่ 4 มีอัตราส่วนอยู่ที่กว่า  20%  และระยะแรกมีอัตราส่วนไม่ถึง 10%   เนื่องจากการตรวจเจอเกิดจากการตรวจสุขภาพประจำปี   

            ในขณะที่ระยะอื่นๆรออาการกำเริบจึงมาตรวจ  ซึ่งรูปแบบของการตรวจก็มีทั้งการส่องกล้อง  และการใช้เทคโนโลยีคอมพิวเตอร์ เอ็กซ์เซอร์เรย์  ไปบนท้อง  ด้วยการสร้างภาพที่เรียกว่า  “เวอร์ชัวร์ โคโรโน สโคปี”

            ทั้งนี้จากจำนวนผู้ป่วยโรคมะเร็งสำใส้ใหญ่ที่เพิ่มขึ้นอย่างต่อเนื่อง  ส่งผลให้ปัจจุบันมีผู้ป่วยด้วยโรคดังกล่าวเสียชีวิตต่อปีอยู่ที่ประมาณ  5,000  คน  จากยอดผู้ป่วยโรคมะเร็งทั้งหมดที่เสียชีวิตต่อปีที่ประมาณ  50,000 คน  จาก  70,000  คนที่ป่วยด้วยโรคมะเร็ง   ซึ่งในส่วนของมะเร็งลำใล้ใหญ่สำหรับคนไทยถือเป็นโรคมะเร็งที่เกิดขึ้นกับผู้ชายเป็นอันดับ  3  และเป็นอันดับ 5 ในผู้หญิงที่ขาดการใส่ใจสุขภาพ  ดังนั้นเพื่อป้องกันการเกิดโรคมะเร็งลำไส้   จึงควรปรับเปลี่ยนพฤติกรรมการบริโภค   ด้วยการหันมารับประทานผักผลไม้ให้มากขึ้น.