| สัตว์โลก | ||
ภาพถ่ายที่มีคนส่งมาให้ |
||
|
View All |
||
| สึนามิ | ||
สึนามิ ที่มาเลเซีย |
||
|
View All |
||
| << | มกราคม 2008 | >> | ||||
| อา | จ | อ | พ | พฤ | ศ | ส |
| 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | ||
| 6 | 7 | 8 | 9 | 10 | 11 | 12 |
| 13 | 14 | 15 | 16 | 17 | 18 | 19 |
| 20 | 21 | 22 | 23 | 24 | 25 | 26 |
| 27 | 28 | 29 | 30 | 31 | ||
พิมพ์หน้านี้
|
. ๑.เช้าวันนี้วันที่ฟ้ายังมืดมิด มุรินเดินปิดหน้าฝ่าลมหนาว เพื่อละหมาดดังที่เป็นทุกครั้งคราว ตามรอยเท้าศาสดานำพาทาง ๒.ขออุทิศส่วนกุศลผลบุญ ให้โลกหมุนหลุดพ้นสิ่งกีดขวาง ขอ อัลเลาะห์ บันดาลแสงสว่าง ให้โลกพ้นจากหลุมพร่างเศร้าห่างไกล ๓.มุรินเดินออกจากมัสยิด มุ่งตรงไปร้านน้ำชาดั่งใจหมาย ทุกๆเช้าเขาพบปะเพื่อนมากมาย ต่างวุ่นวายซักถามความเป็นมา ๔.วันนี้ก็เป็นเช่นวันก่อน ดุจละครที่สร้างด้วยหัตถา ปณิธานของพระเจ้าก่อนเก่ามา ให้มนุษย์ได้พบพากันและกัน ๕.มุรินชอบร้านน้ำชาเป็นยิ่งนัก เขามักดื่มกาแฟพร้อมเล่าฝัน อ่านหนังสือกินยกล้อพร้อมจำนรรจ์ รอตะวันโผล่พ้นขอบนภา ๖.มุรินนั่งล้อมวงกับผองเพื่อน ตะวันเลื่อนเคลื่อนขึ้นพ้นขอบฟ้า แสงสีทองทาทาบอาบยะหา ทั้งพาราคึกคักรับตะวัน ๗.เสียงปังเปรี้ยง ดังสนั่นลั่นทั้งร้าน มุรินพล่านคลานเข้าหลบหลังเพื่อนขวัญ ที่นั่งนิ่งไม่ไหวติงอิงตู้ชั้น ระเบิดมันรุนแรงแทงกายา ๘.เขาเจ็บแปลบไปทั้งร่างร้างความคิด ไม่มีสิทธิ์ร้องเรียกพร่ำเพรียกหา รู้แต่ว่าแสงเพลิงมันแยงตา หรือเพราะว่าตะวันนั้นร้อนแรง ๙.มุรินมารู้สึกตัวอีกครั้ง แม่มานั่งข้างกายไม่หน่ายแหนง มองหน้าเขาเศร้ารันทดหมดเรี่ยวแรง แม่เข้มแข็งแต่หดหู่น่าดูเชียว ๑๐.มุรินลูบไปที่ขาทั้งสองข้าง พบแต่ความอ้างว้างช่างเจ็บเสียว เอ๊ะ! ขาผมหายไปไหนเหลือข้างเดียว เขาเที่ยวเหลียวมองหน้าแม่จ้องดวงตา ๑๑.แม่ไม่พูดว่าอะไรใดทั้งสิ้น เขาได้ยินเสียงลอดออกมาว่า พระเจ้าสร้างขาไว้ให้ลูกมา ถึงเวลาก็มารับกลับคืนไป ๑๒.ทุกสิ่งเกิดตามลิขิตของพระเจ้า เจ้าอย่าเศร้าเลยลูกน้อยค่อยๆไข มีปัญหาต้องแก้ต้องทำใจ ไม่มีใครลิขิตชีวิตตน ๑๓.มุรินฟังคำของแม่แล้วร่ำไห้ เขาหม่นใจหมองจิตคิดสับสน โลกทั้งโลกหล่นมาทับดับมืดมน เขาจะทนความพิการได้อย่างไร ๑๔.ชีวิตของมุรินสิ้นสุดแล้ว เขาเหมือนแก้วแตกยับดับความใส มุรินหมดสิ้นหวังพลังใจ จะอยู่ในโลกใบนี้อย่างไรกัน ๑๕.ชีวิตของหนุ่มน้อยมุสลิม ผู้ตั้งมั่นศรัทธาฝ่าความฝัน ต้องดับมืดเพราะฝีมือผู้โรมรัน เขาจะมั่นในพระเจ้าได้เพียงใด ๑๖.มุรินไม่นำพาสิ่งที่เกิด เขาไม่อาจเปิดใจกว้างรับมันได้ เขาอยากปลิดชีวิตจากโลกไป เพราะหัวใจที่แหลกยับดับทั้งดวง ๑๗.แต่ทุกครั้งที่เขาเหลียวมองหน้าแม่ เขามองเห็นความแน่วแน่แท้แหนหวง แม่เฝ้าปลอบกอดประทับเขากับทรวง แม่เฝ้าหวงห่วงหาและอาทร ๑๘.มุรินนั่งมองฟ้าฝ่าลมหนาว เขาปวดร้าวกับความจริงที่แม่สอน ให้ศรัทธาในพระเจ้าแม่เฝ้าวอน ก้องสะท้อนในหัวเขาทุกวี่วัน ๑๙.จะต้องมีอีกกี่ชีวิตเล่า ที่ต้องเศร้าไม่อาจตามหาความฝัน เพียงเพราะเป็นเหยื่อการเมืองเรื่องฆ่าฟัน หลายชีวันต้องบรรลัยกลายเป็นดิน ๒๐.ท่านจะบ้าการเมืองเรื่องของท่าน แต่จงอย่าท้าประจัญจนทรัพย์สิน ของคนอื่นต้องพินาศชาติพังพิน หลายคนสิ้นอนาคตกำสรดทรวง |