พิมพ์หน้านี้
|
หญิงโพกผ้า ๑.ตะวันเลื่อนเคลื่อนจนพ้นขอบฟ้า ท้องนภาสุกสกาวและขาวใส แสงสีทองส่องฟ้าแสนอำไพ ทาบทาไปทั่วถิ่นแผ่นดินทอง
๒.มายาซุ่มเดินดุ่มออกจากบ้าน เธอสร้างงานด้วยแรงแห่งมือสอง มีผู้ชายมากมายต่างหมายปอง มายาครองตนเป็นโสดลิงโลดใจ ๓.วันนี้มีคนมาว่าจ้าง ให้เดินทางไปที่กุฎีใหญ่ เพื่อประท้วงพวกไทยพุทธที่หยามใจ หาญทำลายมุสลิมที่ดีงาม ๔.เขาให้เงินคนละห้าร้อยบาท ให้นั่งพาดขวางถนนคนเดินข้าม ไม่ให้คนสัญจรและติดตาม คนเกรงขามเพราะเป็นอิสตรี ๕.มายาโพกหน้าด้วยผ้าดำ นั่งก้มหน้าอยู่ท่ามกลางหว่างวิถี มายาไม่เข้าใจในคดี เธอทำตามหน้าที่แลกเงินตรา ๖.เสียงคนข้างๆกระซิบซาบ ให้ตะโกนตามคำสั่งของหัวหน้า ให้ปล่อยตัวมุสลิมที่จับมา มายาตะโกนก้องร้องรำพัน ๗.เธอนึกขำงานนี้ช่างง่ายนัก แค่ป้องปากแล้วร้องกู่ก้องขัน เอาพวกกูคืนมาอย่างเร็วพลัน มิฉะนั้นกูจะนั่งทั้งวันคืน ๘.มายาเฝ้าร้องขอต่อพระเจ้า อย่าให้เขาคืนคนและขัดขืน อีกสักห้าหกวันคงเฮครืน ห้าร้อยยืนต่อวันไม่พรั่นพรึง ๙.มายาไม่รับรู้คำขอร้อง จากพี่น้องตำรวจทหารที่วางขึง หลวดหนามกั้นเป็นกำแพงแข็งแน่นตรึง ทหารดึงปืนรอจ่ออยู่เชียว ๑๐.ไม่มีใครคิดกลัวพวกทหาร เพราะรู้จักรักกันสัมพันธ์เหนียว แน่นกว่าต้นเถาวัลย์ที่ควั่นเกลียว เรื่องจะเหนี่ยวไกยิงนั้นไม่มี ๑๑.มีทหารคนหนึ่งเดินมาถาม ว่าจะนั่งอีกกี่ยามกันหละนี้ คนข้างๆตอบแบบอารมณ์ดี สักหนึ่งปีเป็นไงเล่าพ่อคุณ ๑๒.มายาช่วยตักน้ำให้ทหาร แดดร้อนๆเจือจานเป็นแรงหนุน เสียงโทรโข่งดังก้องออกชุลมุน มีคนหมุนมาเพิ่มเติมอีกครา ๑๓.พวกทหารเริ่มงงในฝูงชน มีบางคนเดินตรงเข้ามาหา ถามผู้หญิงที่นั่งโพกผ้า ว่ามาจากแห่งหนตำบลใด ๑๔.หญิงคนนั้นไม่ตอบแถมก้มหน้า มายาเองก็งงและสงสัย ไม่คุ้นหน้าเลยสักนิดสะกิดใจ ไม่ใช่คนบ้านเราแท้แน่ๆเลย ๑๕.พอตกเย็นแดดร่มลมตก มีคนยกข้าวมาให้ไข่ลูกเขย ข้าวหมกไก่ก็น่ากินกลิ่นอบเชย ผู้คนต่างเผยหน้าผ้าโพกกัน ๑๖.พวกผู้หญิงที่มาใหม่นั้นใสขาว ผิวแวววาวไม่ดำคล้ำเหมือนฉัน มายาออกจะงงๆสุดจำนรรจ์ แต่ยายจันฮาดีแกดักคอ ๑๗.ไม่เคยมาละซิท่าแม่หนูน้อย เลยไม่รู้เรื่องฉงนคนขี้ฉ้อ เขาพาพวกเรามานั่งประดับจอ แล้วค่อยต่อด้วยพม่าหน้าละห้อย ๑๘.จริงๆหรือมายาไม่อยากเชื่อ นึกว่าเพียงทวงคนแค่ให้ปล่อย กลับกลายเป็นค้ามนุษย์สุดต่ำต้อย เพื่อใช้สอยเป็นแรงงานย่านปีนัง ๑๙.จริงนะซิจะโกหกทำไมเล่า เขาเรียกร้องคนจากห้องขัง เพื่อสร้างความวุ่นวายเป็นกำบัง แต่เบื้องหลังค้าคนผ่านดินแดน ๒๐.โธ่..โธ่..มายาเอ๋ย ไม่นึกเลยจะโง่เง่าเข้ากับแผน ให้คนชั่วได้พาคนหนีข้ามแดน สู่แว่นแคว้นมลายู....อดสูใจ *จินตนาการส่วนตัวของผู้เขียนไม่มีข้อท็จจริงแต่อย่างใด |
| สัตว์โลก | ||
ภาพถ่ายที่มีคนส่งมาให้ |
||
|
View All |
||
| สึนามิ | ||
สึนามิ ที่มาเลเซีย |
||
|
View All |
||
| << | มกราคม 2008 | >> | ||||
| อา | จ | อ | พ | พฤ | ศ | ส |
| 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | ||
| 6 | 7 | 8 | 9 | 10 | 11 | 12 |
| 13 | 14 | 15 | 16 | 17 | 18 | 19 |
| 20 | 21 | 22 | 23 | 24 | 25 | 26 |
| 27 | 28 | 29 | 30 | 31 | ||