วาระแห่งชาติ  วาระแห่งการศึกษา วาระแห่งปัญญาชน
                                                                 
                       เขียน ณ วันที่ 4-5 มกราคม 2550

กระแสเปาบุ้นจิ้น  กระแสแห่งกระบวนการยุติธรรม  ที่นับวันกำลังเดินหน้าเพื่อเอาผิดกับกลุ่มคนที่ถูกความคิดข้างหนึ่งของสังคมที่ตอบโจทย์ของประชาธิปไตยแบบไทย ๆ (ซึ่งความจริงประเทศไทยรับมาจากผลิตผลทางความคิดเพื่อปกป้องสิทธิของชาวตะวันตก) ว่า  ไม่ใช่แค่การเลือกตั้ง  แต่ต้องมีการควบคุมตรวจสอบการใช้อำนาจถึงจะสมดุลอย่างที่เค้าว่ากันว่า  หากคนหนึ่งร้อน  คนหนึ่งต้องเย็น  จึงจะอยู่กันได้  อย่างที่เค้าว่ากันว่า  ขั้วบวกย่อมดูดขั้วลบ  แต่ก็แปลกที่ว่า  ทำไมประชากรไทย(ไม่ใช่พรรคการเมือง) ยังสวนกระแส  เปลี่ยนรสนิยมทางเพศกันจนกลายเป็นแฟชั่นกันทั่วบ้านทั่วเมือง  มีทั้งทีเล่นทีจริงอย่างพวกชอบลองของ  และทองแท้ที่ไม่กลัวไฟอย่างที่เห็นกัน  เพราะที่แน่ ๆ แค่เห็นผู้ชายเดินคู่กันมาสองต่อสอง  เป็นต้องคิดไว้ก่อน สันนิษฐานตามความรู้สึกไว้ก่อนว่า “แฮ่!!! ไอ้นี่คู่เกย์”

ว่าก็ว่าเถอะ  ผมก็ยังยอมรับชุดความคิดที่ว่า  “ความหลากหลาย คือความสมบูรณ์” และที่แน่นอนเห็นผลชัดก็คือ การระดมสมองเพื่อแก้ปัญหาวิกฤตประเทศของประชาคมตุลาการ  ซึ่งเป็นความหลากหลายทางความคิดที่นำไปสู่เป้าหมายที่ถูกต้องและเกิดประโยชน์  การระดมทุนจากประชาชนเพื่อสร้างมูลนิธิช่วยเหลือผู้ด้อยโอกาสทางสังคม อย่างคนพิการ เด็ก หรือผู้ประสบภัยพิบัติ เป็นต้น  หรือคุณคิดว่าไม่ใช่  ก็ในเมื่อกว่าจะเป็นนิสิต นักศึกษามหาวิทยาลัยได้ถึงขนาดเป็นนักศึกษาสายคณะมนุษยศาสตร์  สังคมศาสตร์  วิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี  ทุกคนก็ล้วนผ่านวิชาที่ตัวเอง Just say no มาทั้งนั้น  อย่างคนที่เก่งคำนวณ  มักจะไม่ได้เรื่องในวิชาท่องเพราะพวกนี้  ไม่ชอบอะไรที่อ่านไปแล้วต้องจำก่อนเข้าใจ  แต่ทว่าเขาต้องเข้าใจพิสูจน์สูตรได้ก่อน  แล้วค่อยจำสูตรไปใช้  นั่นแหละความต่างของวิธีคิด  แต่ไม่ว่าเขาจะเรียนสายไหนมา  วิทยาศาสตร์  หรือตรรกะ  ก็ยังเป็นโรคประจำตัวที่ติดเชื้อกันมาตั้งแต่สมัยที่วิทยาศาสตร์สามารถตอบโจทย์ของสิ่งมีชีวิตได้  

ก็ที่ต้องเรียนเหวี่ยงแหกัน  ก็เพื่อสร้างฐานทางความคิดที่มั่นคง  เมื่อโตพอที่จะเลือกทางเดินสายหลักให้กับชีวิตได้  และก็ไม่ใช่เรื่องง่ายนัก  หากพื้นฐานที่มีอยู่ไม่ดีพอ  การจะต่อยอดหรือสร้างขั้นบันไดชีวิตของตัวเองก็อาจพังครืนลงมา  คราวนี้ก็อยู่ที่ว่า  คุณยังจะสร้างบันไดขั้นต่อไป  แล้วค่อยมาอุดช่องโหว่  หรือคุณจะทำการซ่อมพื้นข้างล่างให้มั่นคงเสียก่อนแล้วสร้างบันไดต่อ  ส่วนนี้เป็นลิขสิทธิ์ทางความคิดที่ต้องชั่งน้ำหนักให้ดี  ไม่มีใครออกแบบให้คุณได้

การลงทุนที่คุ้มค่าที่สุด  จึงหนีไม่พ้นการสร้างคนที่มีฐานะเป็นมนุษย์ต้นแบบเพื่อขยายฐานทางความคิด  ไม่ใช่การนั่งมองกระดานลงทุน  อย่างคนมีปัจจัยเค้าทำกัน เพราะความเสี่ยงยังไม่เท่ากับศูนย์  อันนี้ Confirm!!!  และการจะสร้างมนุษย์ขึ้นมาสักคนหนึ่งก็เป็นเรื่องยากพอสมควร  อันนี้ต้องออกแบบไม่ใช่จะปุ๊บปั๊บแบบ one night stand  อย่างเยาวชนที่ถูกวัฒนธรรมตะวันตกครอบงำผ่านสื่อที่มากับผลกำไร  แต่ได้ทิ้งระเบิดเวลาไว้กับเยาวชนผู้เป็นแพะรับบาปโดยเฉพาะ  

เมื่อเรายอมรับว่าการศึกษา  คือการลงทุนที่คุ้มค่าที่สุดแล้วเป้าหมายที่แท้จริงของการศึกษาคืออะไร  อย่างเป้าหมายของธุรกิจนี่ต้องกำไรสูงสุด  เป้าหมายของมนุษย์คือนิพพาน  จึงจะเกิดมาคุ้มกับเวลาที่เบื้องบนให้เกิดมาเพื่อใช้ปอดหายใจ  และมีสมอง  ส่วนตัวผมเองเชื่ออย่างสนิทใจว่าเป้าหมายของการศึกษา คือ การสร้างปัญญาชนไม่ใช่การสร้างเกียรตินิยมชนหรือฉลาดชนบางจำพวกที่คิดแต่จะเอาเปรียบคนเพื่อสร้าง “ตัวกูของกู” ชนิดที่ว่า  “กูรู กูนี่แหละแน่ !!!”

เมื่อคุณทราบถึงเป้าหมายหรือธงคำตอบแล้ว หลังจากอ่านโจทย์ข้างบน  คราวนี้ถึงเวลาแล้วหรือยังที่ผู้เกี่ยวข้อง ซึ่งผมเชื่อว่า คือทุกคนที่ต้องมาร่วมกันใช้ฝีมือ ฝีมือ และฝีมือที่มีอยู่ลงมือกระทำในสิ่งที่มีค่าสูงสุดที่ประเทศชาติรออยู่  เสาะหาอัศวินขี่ม้าขาว(คนดี มีปัญญา) ซึ่งจะเป็นผู้นำที่หาญกล้าเปลี่ยนทิศทางการศึกษาบ้านเราที่ผิดมาตั้งแต่ต้นและผิดอย่างแท้จริงเสียที  แล้วก็อยากจะถามกลับผู้ที่เกี่ยวข้องว่าเป้าหมายของพวกท่านคืออะไรกันแน่  ลองคิดดูสิ  ในแต่ละปีบัณฑิตที่ดีมีปัญญาต่อบัณฑิตที่ฉลาดคิดแต่อำนาจ เงิน อยู่ในอัตราส่วนเท่าไรแล้วที่เอาเข้ามาบริหารประเทศ  มันคนพวกไหนกันแน่  และถ้าคุณเชื่อเหมือนกับผม  การนำมหาวิทยาลัยออกนอกระบบก็ไม่ใช่ปัญหา  ถ้าหากสังคมให้ความเสมอภาคแก่กัน ให้คนไทยทุกคนมีสิทธิเข้าเรียนในระดับชั้นอุดมศึกษาในมหาวิทยาลัย  แต่ก็ยังไม่พอถ้ามีแต่สิทธิที่กฎหมายเขียนไว้  จึงต้องพ่วงโอกาสทางการศึกษาให้กับเขาด้วย  และรัฐเองต้องทำหน้าที่ตรงนี้ให้ได้  ไม่ใช่ มหาวิทยาลัย คือบ่อน้ำสำหรับคนเฉพาะกลุ่ม  เฉพาะนามสกุลคนชั้นนำ  โดยลืมมองชนชั้นล่างอย่างลูกหลานตาสี ปู่สา ยายมี ย่ามา  ที่เขาก็อยากให้ลูกหลานเขาได้เรียนสูง ๆ อยากให้เป็นนาย (ตำรวจ)  อย่างที่เค้าคิดกัน  ความรู้สึกนี้ผมยังทันได้ยิน  และตัวผมเองก็มีต้นทุนทางสังคมมาจากกระดูกสันหลังของชาติและยังภูมิใจในอาชีพของบรรพบุรุษที่สร้างความคิดทั้งหมดนี้ให้กับผม  

เพราะฉะนั้น  การสร้างปัญญาชน สมควรที่จะถูกตั้งเป็นวาระแห่งชาติได้แล้ว  แต่ต้องเป็นวาระแห่งชาติที่มียืนพื้นมาจากธรรมะเท่านั้น  จึงจะสร้างคนดี  มีปัญญาได้  และคำว่าธรรมะในที่นี้คือความจริงตามธรรมชาติที่ไม่ได้แบ่งแยกตามกฎเหล็กของแต่ละศาสนา  แต่เป็นข้อความจริงที่ไม่เคยตาย เป็นสามัญ  แม้ผู้ค้นพบจะได้ชื่อว่า “ปรินิพพาน” ไปแล้วก็ตาม

เมื่อคุณเดินมาตามทางที่ผมปูไว้ด้วยพรมแดงแล้ว  ต่อไปก็ต้องมาทำความเข้าใจถึงต้นทาง-ปลายทางในการศึกษาว่า จะสร้างคนดี มีปัญญาได้นั้น จะต้องผ่านบ้านทั้ง 4 หลังคือ  ข้อมูลดิบ(Data) ข้อมูลที่จัดระบบแล้ว(Information)  ความรู้ที่วิเคราะห์จากข้อมูลที่จัดระบบแล้ว(Knowledge) และปัญญาที่เกิดจากการใช้ความรู้ที่มีอยู่อย่างเป็นระบบด้วยการบูรณาการความรู้หลายแขนง (Wisdom)  เสียก่อนและถ้าสร้างมนุษย์ต้นแบบโดยผ่านกระบวนการเหล่านี้ได้  บ้านเมืองก็จะเต็มไปด้วยคนดี มีปัญญาที่จะตัดสินปัญหาที่เกิดขึ้นบนความชอบธรรม  ด้วยการเอาธรรมะมายุติ  ด้วยเจตนาและการกระทำที่บริสุทธิ์จากความโลภ โกรธและหลง  อย่างเพลงพุทธทาสท่อนหนึ่งที่ว่า “หากธรรมะไม่กลับมา โลกาจะวินาศ  มวลมนุษย์จะลำบาก  คนบาปจะครองเมือง”  ซึ่งถ้าหวนกลับไปคิดถึงประวัติศาสตร์  อนาคตมันก็มีทีท่าว่าจะเป็นไปได้  ถ้าไม่เชื่อก็รอดูต่อไป  เอาง่าย ๆ ลองนึกดี ๆ สิว่า  5 ปีที่ผ่านมานี้  มันคืออะไร  

นึกได้อย่าอมยิ้มละ  !!!
                                                                                                                                                 
     โดย ไพรพฤกษ์  

(ลิขสิทธิ์ในงานเขียนเป็นผลงานเจ้าของ ส่วนวิธีคิดและภูมิปัญญามาจากพระสัมมาสัมพุทธเจ้า  ทุกคนสามารถเลียนแบบได้)