จาก...ฉัน 

                   ขอบใจที่ทำให้ฉันรู้สึกดี...เธอเป็นคนแรกที่ฉันรู้จัก...เธอไม่เที่ยว ฉันก็ไม่ เธอไม่ดื่ม ฉันก็ไม่...ฉันพอใจที่เราเหมือนกัน...จำได้ไหมฉันบอกเธอตั้งแต่วันแรกที่คุยกัน...ฉันชอบเธอ...น้ำเสียงที่น่าฟัง...จำได้เสมอว่าเรารู้จักกันเมื่อไร...เธอตื่นมารับโทรศัพท์ฉัน ทั้ง ๆ ที่เธอนอนแล้ว...เราสนทนากัน 1 วัน เป็น1 เดือน...เราให้กำลังใจกัน...ฉันรู้สึกดีจริง ๆ ...เธอไปรับน้อง ในวันคล้ายวันที่เธอกำลังจะเกิด ส่วนฉันกำลังจะผ่าตัด...เธอเกิดมาเป็นลูกฉัน?...เธอส่งข้อความให้ฉัน...ฉันกำลังยิ้ม...เธอบอกจะส่งดอกไม่มาเยี่ยมฉัน...ฉันซึ้ง...ฉันขอบใจเธอด้วยความคิด...เราห่างกัน 4 ปี...มันก็มีปัญหาบ้าง...เธอเอาแต่ใจตัวเองเกินไป...ฉันเป็นผู้ใหญ่กว่าเธอ...เธอดื้อ ไม่ยอมฟังที่ฉันพูด...ฉันอยากเปลี่ยนตัวเธอ ฉันตั้งใจอย่างนั้น...เธออยากเปลี่ยนตัวเธอ แต่เธอไม่ตั้งใจ...ฉันเรียกเธอว่าลูก...ฉันใจดีเกินไป...ฉันให้อะไรเธอง่ายไป...เพียงแค่ความคิดง่าย ๆ ว่า อยากให้เธอมีอย่างที่คนอื่นมี...เธอเคยบอกฉันว่า เธอไม่ค่อยมีความสุข...เธอมักจะร้องไห้คนเดียว...ฉันสงสารเธอมากเกินไป...ฉันจึงยื่นความจริงใจกับเธอ...เธอขออะไรจากฉัน...ฉันก็ให้บ้าง ไม่ให้บ้าง...เธอขอความช่วยเหลือจากฉัน...ฉันก็ช่วยเหลือเท่าที่ทำได้...แต่เธอจำแค่วันเกิดฉันไม่ได้...เพราะเธอไม่ใส่ใจมัน...ทั้งๆ ที่ฉันพยายามใส่ใจเธอ...ฉันนอนร้องไห้คนเดียว...ฉันกำลังจะสอบ...เธอให้กำลังใจฉัน...ฉันได้กำลังใจเธอ...ฉันทำข้อสอบผ่าน...ฉันผ่านเกม แต่ตกเรื่องความรัก...ฉันไม่ได้เดินสายกลาง...ฉันไม่รู้ว่า ฉันทำอะไรอยู่...ฉันกลับบ้าน...แม่ถามฉัน...ฉันเล่าทุกอย่างให้พ่อแม่ฟัง...จนพ่อแม่ฉันรู้...ท่านร้องไห้...ตกลงฉันเลวเหรอนี่...ฉันร้องไห้...ฉันกราบพ่อ ขอโทษพ่อ...ฉันเพิ่งรู้...ฉันพลาดแล้ว...ฉันจึงตื่น...ตื่นจากความฝัน ตื่นจากความหลง...หลงรักเธอไปแล้ว...ฉันปฏิเสธทุกอย่างที่เธอขอ...ฉันไม่รู้ว่าเธอหลอกฉันหรือเปล่า...ฉันอยากรู้...ฉันยังคุยกับเธอ...แต่ฉันไม่มีอะไรให้เธออีกแล้ว...ฉันสัญญา กับพ่อแม่ว่าฉันจะไม่ให้อะไรกับผู้หญิงอีกแล้ว...ฉันยังภูมิใจเสมอที่ฉันสุจริต บริสุทธิ์ใจ...และแล้วสถานการณ์ก็บีบฉัน...ฉันต้องทำอะไรบางอย่าง...ฉันต้องช่วยเหลือเธออีกแล้ว...เธอขอร้อง...ฉันปฎิเสธ...เธอกำลังจะร้องไห้...เธอกำลังจะไม่ได้เรียน...เธออ้างกับฉัน...ฉันเลี่ยงบาลี...ฉันให้มันกับเธออีกครั้ง...สิ่งที่ให้เป็นของคนอื่น...เธอสัญญากับฉัน...เธอได้มัน...ฉันเตือนเธอก่อนวันถึงกำหนด...เธอเริ่มแสดงสัญญาณอะไรบางอย่าง...ฉันไม่ได้คิดอะไรมาก...เธอไม่ทำตามสัญญา...เธอหายไปจากฉัน...ประโยคสุดท้ายที่เธอบอกผ่านคนอื่นมา...ฉันเจ็บปวด...ฉันเสียความรู่สึก...ฉันโดนหลอกแล้ว...เธอไม่กลับมาอีกเลย...ฉันไม่เข้าใจ ฉันทำอะไรผิดต่อเธอเหรอ...ทำไมถึงทำกับฉันอย่างนี้...ฉันสับสน...เธอกำลังคิดอะไรอยู่...ทำไม...มันทำให้ฉันไม่ติดต่อเธออีกเลย...ฉันไม่ได้บอกใคร...1 เดือนที่เธอหายไป...เธอพยายามสื่อสารอะไรบางอย่างกับฉัน...เธอโทรศัพท์หาฉัน...ฉันตั้งมั่นว่าจะไม่รับโทรศัพท์เด็ดขาด...ฉันตั้งใจ...ฉันจะรอให้เธอคิดได้...รอจนวันเกิดเธอ...เธอรุกโทรศัพท์อย่างหนัก...ฉันไม่สนใจ...เธอคงอยากบอกอะไรกับฉัน ฉันคิด ...มันยังไม่ถึงเวลา...และแล้วเธอก็ส่งข้อความมาหาฉัน...เธอขอความเห็นใจ...จะไม่ให้อภัยน้องสาวคนนี้เลยเหรอ...ลูกรู้ว่าลูกผิด..ฉันส่งกลับไปหาเธอ...รู้จักคำว่าคอยไหม...ฉันให้เวลาเธออีก...แต่ก็ไม่เป็นตามคาด...ฉันตัดสินใจคุยกับเธออย่างเปิดใจ...แต่เธอจำฉันไม่ได้...ฉันแตะเรื่องที่ผ่านมา...เธอถามว่าฉันคือใครคนนั้นไหม...ฉันตอบกวนเธอไปว่า ใช่มั้ง...ทั้ง ๆ ที่ฉันคิดถึงเธอทุกคืน ทุกคืน ไม่มีวันไหนที่ฉันจะลืมคิด...แต่เธอกลับลืมฉัน...เธอเกิดกลางเดือนนั้น ฉันจำได้เสมอ ไม่เคยลืม...ฉันส่งความรู้สึกไปให้เธออีกครั้ง...เธอรับความรู้สึกฉันไป...เธอขอบใจฉัน...ฉันเป็นไงบ้าง...เธอเป็นไงบ้าง...นาน ๆ ทีเธอจะโทรหาฉัน...นาน ๆ ครั้ง ฉันจะโทรหาเธอ...ฉันยังรอคำสัญญาของเธอเสมอ...ล่าสุดที่คุยกัน...เธอโทรหาฉัน...เธอบอกไม่รู้ทำไมน้ำตาเธอไหลเวลาคุยกับฉัน...ฉันครุ่นคิด...ฉันบอกคุยกับเธอได้เสมอ...โทรมาหาฉันได้...ฉันไม่ปิดโอกาสเธอ...ทำไมฉันไม่โกรธเธอ เกลียดเธอในสิ่งที่เธอทำร้ายฉัน...เธอน่าจะกลับไปคิดบ้าง...ทั้ง ๆ ที่ฉันเจ็บปวดแทบทุกครั้งที่คิดถึงเธอ...ทุกวันนี้ฉันอธิษฐานเผื่อเธอก่อนนอนทุกคืน...ขอให้เธอสำนึกได้...คืนสิ่งที่เธอสัญญากับฉันได้ไหม...ฉันต้องการของของเพื่อนฉันคืน...

ถึง...เธอ