9 โมงกว่า ๆ ในห้องทำงานที่กรม ก่อนที่ประชาชนจะเข้ามาใช้บริการ

“ช่วยด้วย...ข้าศึกบุกประชิด กำลังจะตีเมืองแตกอยู่แล้ว...”             ผมคิดในใจ  แล้วก็รีบเดินออกจากห้องไปยังห้อง “สุขาชาย”

ก่อนที่จะวางตัวลงบนชักโครกน้อย  ผมเห็นวัตถุสี่เหลี่ยมบางอย่างสีดำ ซึ่งต่อมารู้ว่าเป็นกระเป๋าสตางค์ วางอยู่บนโถเก็บน้ำ

“โถ ใครนะ ช่างมาลืมทิ้งไว้ สงสัยจะเป็นของคนงานที่มาซ่อมสายไฟในกรมเป็นแน่เลย ดูเก่า ๆ แบบนี้”            ในเมื่อสัญญายังไม่เสื่อม ใจจึงเริ่มปรุงแต่ง หลังจากตากระทบรูปนั้น

 “เอาไงดีวะเรา เอ้า ไหน ๆ แล้วขอเข้าปลดทุกข์ก่อน เรื่องกระเป๋า เดี๋ยวหาทางออกให้”              ผมวางก้นลงบนชักโครก

“เอ๊ะ...ถ้าเราหยิบมันไป แล้วเจ้าของมาเห็น เขาจะหาว่าเราขโมยหรือเปล่าเนี้ย ยังไงเราต้อง Safe ตัวเองไว้ก่อน”                ผมคิดแบบระแวง

“ไม่แน่น่ะ  เจ้าของอาจจะนึกได้ เดี๋ยวคงขึ้นมาเอาละมั้ง”                  อีกวูบหนึ่งคิดไป นัยว่าสนับสนุนความคิดแรก

“ตุ๊บ ๆ ...จ๋อม ๆ”                 เสียงวัตถุตกจากที่สูงจมลงน้ำ

หลังจากใช้บริการห้องแห่งความสุขเสร็จ ผมก็เริ่มผ่อนคลาย ใจจึงคิดไปอีกทางว่า

 “เกิดถ้า คนอื่นมาพบเข้า แล้วสวมรอยเอาไปละ มันก็ถูกขโมยละซิ”                  ผมเดินออกมา  แล้วก็พยายามดึงประตูปิดเสมือนว่ามีคนใช้บริการห้องน้ำห้องนั้นอยู่

“เราต้องทำอะไรบางอย่างแล้วละ ปล่อยไว้เฉย ๆ มันเข้าข่ายดูดายปัญหาคนอื่น”                 ความคิดแวบสุดท้ายที่เข้าท่า ก็ผุดขึ้นมา

ผมตัดสินใจมุ่งตรงไปหาพี่โจ พี่เลี้ยงที่ห้องทำงานแล้วเอ่ยถาม

“พี่ครับ ผมเจอะกระเป๋าสตางค์ในห้องน้ำ ครับ ผมจะทำไงดี หรือว่าปล่อยไว้เผื่อเจ้าของนึกได้แล้วขึ้นมาเอา ”         

“เอาอย่างนี้ มีสองทาง เดินไปบอกพี่ตุ๊กที่ห้องธุรการ หรือไม่ก็ลงไปที่ประชาสัมพันธ์ เพื่อประกาศหาเจ้าของ แต่พี่ว่า เอาไปที่ห้องธุรการก่อนดีกว่า”                 พี่เขาให้คำแนะนำ

“...ดีกว่าปล่อยไว้แล้วไม่ทำอะไรเลย ใช่ไหม”                  ผมตอกย้ำความคิดพี่โจ

ผมเร่งกลับไปที่ห้องสุขาชายอีกครั้ง  “เฮ้อ โชคดีที่ยังไม่มีใครเข้าไปในห้องนั้น...”          ผมนึกในใจอย่างผ่อนคลาย

แล้วก็รีบหยิบกระเป่าใบสีดำใบนั้นเข้าไปในห้องธุรการ

...ในห้องธุรการ ห้องที่เป็นธุระ ให้กับทุกคน...(จะจริงหรือเปล่ามาดูกันเองนะ)

“พี่ตุ๊กครับ ผมเจอะกระเป๋าใบนี้บนชักโครก ในห้องน้ำฝั่งลิฟต์คู่ ครับ”                     ผมอธิบายความ

“เอ้อ...เปิดดูแล้วยังว่ามีอะไรบ้าง”                 พี่อายุมาก อีกคนถามแทรกขึ้นมา

“ผมไม่กล้าเปิดครับ”                ผมตอบ (เสียงชัดถ้อยชัดคำ)

“ไหนลองเปิดออกมาดูซิว่ามีบัตรอะไรบ้าง...เอ้านี่ทำงานเทศบาลนี่..ตังค์ก็ไม่มี”                 พี่คนเดิมเปิดมันออกมาดู

 “เราลงไปที่ประชาสัมพันธ์ ประกาศหาเจ้าของ ชั้น 2”                พี่ตุ๊ก หัวหน้าฝ่ายธุรการสั่งผม

“...ตึง ๆ ตึง ๆ... “               เสียงเท้ากระทบขั้นบันไดจากชั้นแปดไปชั้นสอง

“พี่ครับ ๆ  ผมเจอะกระเป๋าใบนี้ในห้องน้ำครับ”                 ผมบอกพี่ที่นั่งอยู่ที่โต๊ะประชาสัมพันธ์(คนบอกทางอีกที)

“เอ่อ เดี๋ยวน้องเดินเข้าไปในห้องนั้น แล้วก็บอกพี่เค้าแล้วกัน”                  พี่ผู้หญิงที่โต๊ะแนะนำ

“...ขอบคุณมากครับ

ขอบคุณเช่นกันค่ะ...”            

“มีขอบคุณเรากลับด้วยแฮะ แปลกจัง”                    ผมคิดในใจอีก

“น้องมาทำอะไรอะ”                 พี่ผู้หญิงน่ารัก เดินมาที่ผม

“ผมเจอะกระเป๋าสีดำวางอยู่ในห้องน้ำ ชั้น 8 ลิฟต์คู่ครับ”                    ผมกล่าวซ้ำ

“เดี๋ยวเอาไปประกาศ บอกให้คุณ...มาพบที่ห้องนี้นะ”                 พี่เจ้าหน้าที่อีกคนวานนักประชาสัมพันธ์

“ตึ่ง ตึง ตึง ตึ๊ง คุณ...ติดต่อเจ้าหน้าที่ที่ห้องประชาสัมพันธ์ชั้นสองด้วยค่ะ ๆ”                  เสียงประกาศของพี่สาวคนสวย ดังขึ้น

“นั้น น้องนั่งรอเจ้าของมาก่อนละกัน”                  พี่คนที่พบผมเอ่ย

2 นาทีผ่านไป ก็ยังไม่มีทีท่าว่าใครจะมาพบเลย สักพักพี่เค้าเลยประกาศเป็นครั้งที่ 2

“เอ้า ไม่ต้องประกาศแล้ว เค้ามาแล้ว”                 พี่ที่นั่งอยู่ด้านหน้าบอก

และแล้วก็มี ผู้ชายเสื้อเหลืองผิวเหลือง เดินตรงเข้ามาที่ห้องประชาสัมพันธ์ แล้วพูดขึ้นมาว่า

“เนี้ย ผมเองครับ เค้าประกาศอยู่”

“มาเอากระเป๋าใช่ไหมค่ะ อะ พี่มาเซ็นชื่อรับก่อน ...เนี้ยน้องคนนี้เค้าเป็นคนพบ”                 พี่คนเดิมที่ทักผมชี้มาที่โต๊ะที่ผมนั่งรอ

“ขอบคุณครับ”                เสียงดังมาจากปากชายคนนั้นหลังจากเซ็นต์ชื่อรับทราบ

...ผมยิ้มให้เค้า เค้ายิ้มให้ผม...

“พวกผู้ชายอะ ชอบลืมกระเป๋าไว้ในห้องน้ำ เนี้ยพวกบัตรถ้าหายไป ต้องเสียเวลาทำใหม่อีก”                พี่ผู้หญิงมีอายุอีกคนพูดกับผู้ชายคนนั้น (เหมือนเค้าสองคนรู้จักกัน)

“ปกติผมไม่ใส่ไว้ในกระเป๋ากางเกงหลัง...จนมาวันนี้”                พี่ผู้ชายคนนั้นคุยตอบ

“โชคดี ที่ยังไม่กลับนะครับ”                  ผมหันไปพูดกับเค้า

“ขอบคุณครับ ขอบคุณนะครับ”                 เขายิ้ม แล้วก็เดินออกไป

“ขอบคุณครับพี่”                  ผมตอบพี่เจ้าหน้าที่ที่ห้องนั้น แล้วก็รีบขึ้นบันไดจากชั้นสองไปชั้นแปดตามเดิม

ส่วนพี่ผู้ชายคนนั้นก็ยืนรอลิฟต์เพื่อไปติดต่อราชการ แต่ไม่ทราบหรอกว่าชั้นไหน

ณ ลิฟต์คู่ชั้น สองข้างห้องประชาสัมพันธ์...เราสองคนก็จากกัน...จากกันไปตามหน้าที่ของแต่ละคน

ขอบคุณภาพดีดี จาก