ความในใจที่หลงเหลือไว้เพียงความทรงจำ

ถึง...พี่ ๆ ทุกคนในสถานที่แห่งนี้

“ขอบคุณเก้าอี้และโต๊ะตัวนั้นจริง ๆ ถ้าไม่มีมัน ถ้าที่มันไม่ว่าง ผมก็ไม่มีโอกาสพบเจอะสิ่งดีงามในที่แห่งนี้  ขอบคุณ...ก่อนเลยครับ”  พี่ ๆ ครับ นี่คงเป็นสิ่งสุดท้ายที่เป็นการสื่อสารกันผ่านทางตัวอักษรระหว่างเด็กฝึกงานธรรมดาคนหนึ่งกับพี่ ๆ ทุกคนในสถานที่แห่งนี้ ผมอยากบอกให้รู้ว่า ผมมีความสุขที่ได้เข้ามาฝึกงานที่นี่ ที่ที่มีทั้งปัญหาและปัญญา ที่นี่สอนให้ผมยิ้มเป็น ไม่ใช่อย่างที่ผมเคยยิ้มได้ก่อนหน้านี้ ผมอยากเล่ามันให้เห็นภาพสักนิดครับ เรียนรู้มันผ่านบทสนทนาแล้วกัน

11 โมงกว่า ๆ ณ ส่วนราชการแห่งหนึ่งใจกลางกรุงเทพมหานคร

“สวัสดีครับ ติดต่อคุณ...”   ผมถามพร้อมยกมือไหว้ ผู้ชายคนหนึ่ง เขาใส่เสื้อสีขาว กางเกงสีเทา ผมสีดอกเลาและเกล้ามันไว้เป็นจุก

“เค้าคงเป็นกวีนิพนธ์ คนเพื่อชีวิต จัดเจนในชีวิต อะไรประมาณนั้น” ผมคิดในใจ

“...ดีใจ มีรอยยิ้ม...คุณสุธิดา...ครับ”   เขาพูดพลางยิ้มให้กับผมพลาง  ดูเหมือนว่าเขาจะมีความสุข ลักษณะจะชอบรอยยิ้มของใครบางคนมาก ๆ

“ในห้องใหญ่เลยครับ...”    ผมตอบไปพร้อมกับยืดแขนขวาไปทางห้องนั้น

หลังจากเขาเดินเข้าไปในห้องนั้น  ผมก็รู้สึกปลื้มและยิ้มสุขใจไปอีกพักหนึ่ง

“ผมเองเป็นคนยิ้มไม่เป็นเอาเสียเลยกับคนแปลกหน้า  ทำไมผู้ชายคนนั้นจึงดีใจที่ได้เห็นมัน”

“หรือว่าเขามาจากที่ที่ไม่มีรอยยิ้ม ไร้กำลังใจ จึงอิ่มใจกับรอยยิ้มน้อย ๆ รอยนี้”             ผมคิดในใจอีกเป็นครั้งที่สอง

...

...

...

...   จนผู้ชายคนนั้นเสร็จกิจธุระ  เขาเดินออกมาจากห้องที่ได้เข้าไป  ผ่านมาแล้วหยุดตรงหน้าผมอีกครั้งก่อนจะออกจากห้องนี้ไป  และก็ได้ส่งคำทักทายกับผมเป็นครั้งสุดท้ายว่า “ขอบคุณครับ...สำหรับรอยยิ้ม”  แล้วก็จากไป

ผมไม่รู้หรอกนะว่า เรา ๆจะได้อะไรจากความรู้สึกที่ผ่านข้อความเหล่านี้บ้าง แต่ก็หวังเล็กว่าเรา ๆ จะได้รอยยิ้มจากข้อความธรรมดาตรงหน้านี้

...ขอสันติภาพ ความรัก ความเมตตาและการให้อภัย จงบังเกิดแก่โลกมนุษย์

ขอรอยยิ้ม จงบังเกิดแก่คนทุกคนบนโลกใบนี้…

นอกจากรอยยิ้มผมยังได้รู้จักวัฒนธรรมขององค์กร นั่นก็คือ ความเป็นกันเอง ความเป็นพี่ ๆ น้อง ๆ ซึ่งสิ่งสิ่งนี้แหละทำให้ผมรู้สึกว่า ผมอบอุ่น ไม่รู้สึกเคอะเขินเวลาช่วยพี่ๆ ทำงาน แม้ว่าผมไม่ค่อยเป็นงานอะไรเท่าไรนัก ผมคิดว่าก็พอได้ช่วยเหลืองานพี่ ๆ ได้บ้าง อาจจะสำเร็จบ้าง พอใช้บ้าง ควรปรับปรุงบ้าง ก็ขออภัยครับ ความจริงผมหวังที่จะได้ฝึกมันมากกว่านี้ ได้ใช้ความรู้ที่พอมีอยู่บ้างมาลองทำงานจริง ๆ แต่ไม่เป็นไรหรอกครับ เท่าที่ได้ทำก็ได้ฝึกอะไรอะไรหลายอย่างแล้วขอบคุณพี่ ๆ ทุกคนครับ  ผมจำได้ว่าอาจารย์ท่านหนึ่งบอกก่อนมาฝึกงานว่า “อย่าเกี่ยงงาน เวลาเขาใช้ให้ทำอะไรก็ต้องทำให้ได้ ให้สำเร็จ แม้ว่าเราจะรู้สึกไม่พอใจกับพี่ ๆ ที่ไปติดต่อบ้าง แม้ว่าเขาจะนินทา ก็ต้องอดทน ยอมให้เขาด่า เขาว่า แต่งานที่ถูกมอบหมายให้ไปทำ มันต้องสำเร็จ” ผมว่าผมขอบคุณอาจารย์มาก ๆ ที่สอนให้ผมรู้จักการอดทนในการทำงาน อย่างที่พุทธทาสท่านสอนให้เรารู้ว่า “การทำงานคือการปฏิบัติธรรม”  และที่นี่ทำให้ผมมีโอกาสได้ปฏิบัติธรรม อย่างน้อยก็พอลดความเห็นแก่ตัวที่ผมมีออกไปได้บ้าง ครับ ขอบคุณที่นี่จริง ๆ 

เอาละตัวหนังสือใกล้หมดแล้ว ผมขอฝากข้อความดีดีที่ผมได้พบเจอ อ่านแล้วมีความสุขและน่าที่จะเปลี่ยนวิธีคิดของพี่ ๆ ได้เป็นอย่างดีครับ

“เราทำเลวกับเขา 1 อย่าง แต่เขากลับได้โอกาสในการทำความดีถึง 2 อย่างด้วยกัน หนึ่งคือขันติ(ความอดทน)  อีกหนึ่งคืออภัยทาน(การไม่ถือโทษโกรธเคือง)  ”

ส่วนหนังสือที่แนบมาในถุง ๆ นี้ ผมเต็มใจยกมันให้กับสถานที่แห่งนี้ ให้เป็นกรรมสิทธิ์ร่วมระหว่างพี่ ๆ ทุกคน ให้ทุกคนมีสิทธิได้ทำความรู้จักกับมัน เผื่อจะได้ทำงานร่วมกันได้อย่างมีความสุขทั้งสองฝ่าย ผมขอได้ไหมครับขอให้ทั้งสองฝ่ายเปลี่ยนวิธีคิดที่มีอคติต่อกันมาปรองดองกัน เปิดอกพูดคุยกัน พูดต่อหน้ากันตรง ๆ ไม่พอใจอะไร ระหว่างกันก็หันมาทำความเห็นให้ตรงกันเสีย การพัฒนางานบริหารของสถานที่แห่งนี้  จะได้มีประสิทธิภาพมากกว่าที่เป็นอยู่และน่าอยู่ยิ่งขึ้นสุดท้ายจริง ๆ อยากให้เพื่อนร่วมทุกข์เกิด แก่ เจ็บ ตายในสถานที่แห่งนี้ อ่านมันแล้วก็ใช้มันเพื่อทำงาน แล้วเราจะเห็นอะไรดีดีจากมัน

“ลูกค้า คือ บุคคลสำคัญที่สุด ที่มาเยือนเรา ณ สถานที่นี้ เขามิได้พึ่งเรา เราต่างหากที่ต้องพึ่งเขา เขามิได้มาขัดจังหวะการทำงานของเรา หากแต่การรับใช้เขา คือวัตถุประสงค์ในงานของเรา เขามิได้เป็นบุคคลภายนอก เขาเป็นส่วนหนึ่งของธุรกิจนี้ทีเดียว ในการรับใช้เขา เรามิได้ช่วยอะไรเขาเลย เขาต่างหากที่เป็นฝ่ายช่วยเหลือเรา โดยให้โอกาสแก่เราที่จะรับใช้เขา” 

โดย มหาตม คานธี (Mahatma Gandhi)

จาก...นักศึกษาฝึกงาน

 ขอบคุณภาพดีดี จาก http://www.212cafe.com/freewebboard/user_board/chomthailand/picture/01317_1.jpg
http://www.vcharkarn.com/uploads/73/73139.jpg