ไม่แน่นะ คนที่หลงอ่าน Entry ฉันอาจเป็น...เธอ

เมื่อไรที่ฉันตามหาเธอพอจะเป็นหลักประกันได้ไหมว่า   “เธอยังตามหาฉันอยู่เช่นกันและเธอยังไม่ล้มเลิกความตั้งใจหรือแม้ฉันเองก็ไม่ละความพยายาม”

เพียงแต่ว่าเวลานี้ฉันเลือกที่จะนั่งพักที่ศาลาริมทาง บางครั้งก็กลัวเหมือนกันนะว่า   “เมื่อฉันตัดสินใจนั่งพัก  เธออาจจะถูกใจใครอีกคนที่รอเธอเช่นฉัน  อย่างที่ฉันรอคอยจะรู้จักและเรียนรู้ที่จะรักเพียงเมื่อได้พบเธอ” 

ว่าไป ไม่มีความแน่นอนเลยนะว่า    “เธอจะรอพบฉัน”

หรือฉันจะหาเธอพบก่อนที่เธอจะมีไมตรีกับคนที่รอคอยเธอเหมือนฉัน

หรือเธอจะหาฉันพบก่อนที่ฉันจะมีไมตรีกับคนที่รอคอยฉันเหมือนเธอ

แล้วที่ฉันคิดไปเนี้ย เธอมีตัวตนจริง? หรือว่าฉันอาจจะรอเธอเพียงคนเดียวโดยที่ความจริงอาจไม่มีเธอเลยตั้งแต่ต้นก็เป็นได้

หรือว่า    “เธอก็คิดเช่นเดียวกับฉัน  กลับไม่รอฉันแล้วตัดสินใจตามหาคนที่ไม่ใช่ฉัน”

ทั้ง ๆ ที่เธอกับฉันก็เลือกที่จะเสี่ยงคิดตรงกันว่า   “สักวันคงต้องได้เจอ สักวันคงต้องได้เจอ สักวัน สักวัน...”

ฉันว่า   “ใจฉันเองอาจจะไม่ซื่อสัตย์ต่อการรอคอยที่เธอก็เลือกที่จะรอคอยเช่นฉัน” เป็นการรอคอยที่ฝันว่า   “วันหนึ่งเราจะได้เจอกัน”

แต่สักวัน ฉันและเธอก็อาจคิดว่า  “เมื่อเราต่างเริ่มเบื่อและล้าที่จะรอคอยมัน เธอและฉันอาจจะไม่คิดรอคอยกันและกันอีกต่อไป”

ท้ายที่สุดนั้นก็เท่ากับว่า    “เราก็ไม่ได้เจอกันอยู่ดี” 

แล้วพอจะสรุปได้หรือยังว่า    “ความฝันของฉันเป็นความฝันที่ไม่มีวันเป็นจริงหรือฉันฝันในสิ่งที่เป็นไปไม่ได้”

แต่ก็นะ ขอฉันได้ฝันแบบนี้เถอะ

เพราะฉันยังคิดอยู่เสมอว่า    “ไม่แน่นะในอดีตชาติ  หากเราเคยทำบุญมาด้วยกัน เธออาจจะเป็นคู่แท้ของฉันและฉันอาจจะเป็นเพื่อนตายของเธอ”      แต่ทว่าเราอาจจะพบกันช้ากว่าคู่อื่นที่อายุไล่เลี่ยกับฉันและเธอ ก็เป็นได้

และก็ไม่แน่อีกนะ คู่ของเราอาจจะรักกันมั่นคงมากกว่าคู่ที่เจอกันก่อนฉันและเธอแล้วก็บอกรักกันเพียงไม่กี่วันที่ได้พบ  

นั่นนะ ฉันว่า     “พวกเขาบอกรักกันง่ายเกินไป”

เพราะอย่างนั้นฉันจึงเชื่อว่า     “ถ้าเธอกับฉันได้พบกัน เราจะดูแลกันและกันไปจนความตายมาพรากใครคนหนึ่งซึ่งนั่นอาจจะเป็นฉันหรือเธอก็ได้”

และที่ฉันเชื่อเช่นนั้นก็เพราะ ขณะนั้นเธอกับฉันอาจเหลือเวลาอยู่ด้วยกันน้อยกว่าเวลาทั้งชีวิตที่เราทั้งคู่รอคอยมาก็ได้

หลังม่านสีฟ้า
11 ตุลาคม 2551
วันที่ฉันฝัน