พิมพ์หน้านี้
![]() กวีปกรณ์ เดิมอดีตดึกดำบรรพชาติ กว่าเป็นปราชญ์เปรื่องคิดวิจิตรศรีสานสังคมลดอำนาจวาดเสรี ทุกกรรมมีกฏกรอบกติกา ว่าด้วยเรื่อง "ควรพูด-ไม่ควรพูด" เรื่องที่ลับเอามารูดไว้เบื้องหน้า กลายเรื่องใหม่น่าสังสรรค์จำนรรจา ด้วยเรื่อง "เพศ" มากค่าหรือน่าอาย การจำแนก ชายหญิง อิงความหยาบ จากรูปลักษณ์จึงทราบสื่อความหมาย เห็นมี "จู๋" ยื่นหน้าเขาว่าชาย หากหดหายให้เรียก "จิ๋ม" จัดหญิงเป็น ด้วยจำแนกแยกหยาบมาตราบช้า เพราะความรู้มีมาแค่เพียงเห็น อีกถูกจัดให้ลี้ลับหลีกวรรคเว้น เรื่องสังคมจึงเด่นด้วยเพศชาย คงเป็นเพราะเห็นได้ด้วยรูปลักษณ์ ยื่นหน้านำหน้านักกลายมักง่าย จัดจำแนกกรอบอำนาจวาดวางกาย ด้วยกำยำจึงข่มขายขึ้นควบคุม หญิงจึงจัดเป็นหญิงเพียงสิ่งของ ใช้สนอง จงเสนอ เผยอหลุม ให้ขึ้นขี่ปี้เล่นจำกัดกุม ภรรยา-สินค้าคุ้มค่าเงิน โลกหมุนเร็วกว่าที่เห็นและเป็นอยู่ กรอบความรู้ใช่ดูด้วยผิวเผิน ลองเหลียวมองเรื่องเพศอย่าผ่านเมิน 'โลกหลากเพศ' เหลือเกินจงเชิญชม เพราะทุกคนต่างจำแนกตนแตกต่าง อัตลักษณ์จัดวางไว้สร้างสม ฉันเลือกเพศเองได้ไร้ระทม ตามแต่รสนิยมไม่ข่มใคร โลกยิ่งใหญ่กว้างกว่าดวงตาเห็น เรื่องเพศยิ่งลับเล้นเกินเห็นได้ อีกความคิดคนกว้างเกินเข้าใจ เขาเธอนั้นจักเป็นใครให้เขาเป็น เกย์กะเทยทอมดี้มีอีกมาก โลกหลายหลากเพศสภาพตราบมองเห็น ใช่โรคร้ายเลวริยำสุดลำเค็ญ หากมิได้คร่าเข่น-เขาเป็นคน เพราะโลกกว้างแต่ใจนั้นกว้างกว่า อคติคือโรคาที่พร่าหม่น ปิดบอดบังดวงตาพามืดมน บีบหัวใจแคบจนจางน้ำใจ |
| << | เมษายน 2008 | >> | ||||
| อา | จ | อ | พ | พฤ | ศ | ส |
| 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | ||
| 6 | 7 | 8 | 9 | 10 | 11 | 12 |
| 13 | 14 | 15 | 16 | 17 | 18 | 19 |
| 20 | 21 | 22 | 23 | 24 | 25 | 26 |
| 27 | 28 | 29 | 30 | |||