พิมพ์หน้านี้
|
มีบางใครค่อนขอดคนกวี เช้าบ่ายเย็นค่ำทีไม่มีสาร ชมยอดหญ้าโยกระบำคือทำงาน หยดหมึกผลาญกระดาษว่าง สร้างอะไร แต่ละถ้อยแต่ละคำย้ำอารมณ์ วรรณศิลป์หุ้มห่มสัญญะใส่ อ่านไพเราะเสนาะหูหาเข้าใจ อุดมการณ์ซ่อนไว้ภัยความคิด แล้วยกตนข่มท่านคนอ่านถ้อย ว่าต่ำด้อยกว่าตนชนอภิสิทธิ์ ด้วยรอยเปื้อนหยาดหมึกอัมฤทธิ์ อภิเษกชีวิตด้วยอักษรา มีบางใครยกตน คนกวี เอาขี้ริ้วสามสีขึ้นคลุมหน้า อคติครอบคลุมคล้ายกะลา ผลงานตนบังตาน่าละอาย |
| << | สิงหาคม 2008 | >> | ||||
| อา | จ | อ | พ | พฤ | ศ | ส |
| 1 | 2 | |||||
| 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 | 9 |
| 10 | 11 | 12 | 13 | 14 | 15 | 16 |
| 17 | 18 | 19 | 20 | 21 | 22 | 23 |
| 24 | 25 | 26 | 27 | 28 | 29 | 30 |
| 31 | ||||||