หลายครั้งที่เธอมองไปยังเตียงข้างๆแล้วรู้สึกเหงา

เงาของใครบางคนไม่เคยเลือนหายไปจากห้องๆนี้

...ตู้เสื้อผ้าที่ว่างลงไปครึ่งหนึ่ง

...แปรงสีฟันที่หายไป

...ข้าวของมากมายที่เคยทำให้ห้องเล็กๆดูแคบไปถนัดใจแต่มันก็เปี่ยมไปด้วยชีวิตชีวา

...เสียงหัวเราะและเรื่องเล่าไม่รู้จบที่เคยนอนคุยกัน

...คือใครบางคนที่เคยไปกินข้าวเย็นด้วยกัน

...ใครที่เคยไปเดินเล่นด้วยกัน

...ที่เคยชวนกันไปออกกำลังกายด้วยกันทุกเย็น

...ที่ชวนกันไปหาของอร่อยๆกินด้วยกันทุกคืน

...ใครบางคนที่เป็นอีกหนึ่งลมหายใจที่ใช้เวลาร่วมกันมา

...กับความทรงจำที่มีทั้งดีและร้าย

...ทั้งเคยทะเลาะกัน เคยโต้เถียงกัน ทำสงครามเย็นใส่กัน

...แต่อย่างไรก็ตาม เธอและใครบางคนก็เคยกอดกัน เคยซับน้ำตาให้กัน เคยให้กำลังใจกัน

เธอจึงรู้สึกเหงานักเมื่อใครคนนั้นหายไป

...เธอเคว้งคว้างและเข้าใจว่าความเดียวดายเป็นอย่างไรในวันที่ใครคนนั้นเดินออกไปจากห้องและไม่เคยหวนกลับมา

มันเป็นเวลา 2 ปีที่ทำให้เธอเปลี่ยนไป มันทำให้เธอเรียนรู้ที่จะใช้ชีวิตร่วมกับใครอีกคน และสุดท้าย มันก็ทำให้เธอเรียนรู้ที่จะใช้ชีวิตอยู่คนเดียวภายในห้องที่มีแต่ความทรงจำ

"คิดถึงเหมียวนะ"

เป็นประโยคที่ฉันไม่เคยจะพูดออกไป เพราะตั้งแต่วันที่เหมียวเดินออกจากห้องไป ก็คล้ายกับเส้นทางในชีวิตของเราสองคนนั้นได้แยกไปคนละทางอย่างถาวร

เราเข้ากันไม่ได้ ทั้งอุปนิสัย ตารางการใช้ชีวิต และวิถีชีวิตที่เราเลือก

ทุกครั้งที่ฉันกลับมาถึงห้อง เหมียวก็จะหลับไปแล้ว และเมื่อฉันตื่นขึ้นมา เหมียวก็ออกไปแล้ว

ฉันทำกิจกรรมเยอะ ขณะที่เหมียวเป็นเด็กเรียน

เราต่างกันสุดขั้ว

แต่อย่างไรก็ตาม 2 ปีที่เราเป็นรูมเมทกัน มันก็มีความหมายกับฉันมาก

เมื่อเหมียวย้ายออก ฉันจึงไม่คิดที่จะหารูมเมทคนใหม่มาแชร์ห้องและความทรงจำในห้องร่วมกันอีก

อาจเป็นเพราะฉันเข็ดที่จะต้องพบกับความรู้สึกเจ็บแปลบ ในวันที่เปิดประตูห้องแล้วพบว่าพื้นที่ครึ่งหนึ่งของห้องนั้นว่างเปล่า

2 ปีให้หลังในชีวิตการเรียนมหาวิทยาลัยของฉัน ฉันจึงเลือกที่จะเติมเต็มความว่างในห้องด้วยตนเอง ...มันรกรุงรัง แต่ก็ดีกว่าการเสี่ยงให้มันว่างอีกครั้งหากฉันมีรูมเมทคนใหม่

ฟังดูช่างเปราะบางนัก หากฉันไม่ต้องการที่จะเหงาอีกแล้ว...

*** *** ***

ว่างเปล่า

ความเหงาเข้ามาใกล้

เมื่อเธอนั้นหายไป

อย่างไรก็ไม่เหมือนเคย

คิดถึง

ความทรงจำที่ผ่านเลย

ความผูกพันที่คุ้นเคย

ความชาเฉยที่คุ้นชิน

หวังไว้

ว่าเธอคงโบยบิน

สำเร็จในทุกช่วงชีวิน

...

จากฉัน

ผู้ไม่เคยชินเมื่อเธอหายไป