วันนี้ขอลองเขียนเรื่องเบาๆ เล่าสู่กันฟัง เนื่องจากเพิ่งผ่านเทศกาลสงกรานต์มาได้วันเดียวเอง หลายคนอาจยังเดินทางหรือพักผ่อนอยู่ก็ได้ เชิญเลยครับ... 

                   เรื่องที่จะเล่าต่อไปนี้เป็นเรื่องจริงที่เกิดขึ้นร่วมสิบปีมาแล้ว ชื่อของผู้ที่เกี่ยวข้องได้ถูกเปลี่ยนเพื่อความเหมาะสม โปรดใช้วิจารณญาณในการอ่านด้วย...........

                   ผมเป็นคนที่เชื่อเรื่องนรกสวรรค์ แต่มีบางคนในที่ทำงานไม่เชื่อเรื่องเหล่านี้ บ่ายวันหนึ่งขณะที่ว่างงานอยู่  ก็อดไม่ได้ที่จะพูดคุยเรื่องสัพเพเหระ ฆ่าเวลาตามประสาลูกจ้างรับเงินเดือน และเรื่องหนึ่งที่ถูกหยิบยกขึ้นมาคุยกันก็คือ เรื่องนรกสวรรค์

                   มีหลายคนที่เชื่อว่านรกสวรรค์มีจริงเหมือนผม บางคนแบ่งรับแบ่งสู้ไม่กล้าฟันธง แต่มีอยู่คนหนึ่งที่ไม่เชื่อเลย  พี่อ๊อดพูดขึ้นพร้อมหัวเราะอย่างขบขันว่า “นรกสวรรค์มีที่ไหน ไม่เห็นมีใครที่ตายแล้วกลับมาบอกผมเลย.....”

                   ผมก็ไม่อยากจะเถียงกับแก เพราะพูดไปแล้วผมก็พิสูจน์ไม่ได้เหมือนกัน ตกลงได้เวลาเลิกงานพอดี ต่างคนต่างพุ่งออกจากที่ทำงาน เพื่อฝ่าการจราจรอันคับคั่งกลับบ้านเหมือนทุกวัน ไม่ได้ใส่ใจกับเรื่องที่เพิ่งคุยกันสักเท่าไร

                   วันรุ่งขึ้นพี่อ๊อดไม่มาทำงาน ผมกับเพื่อนร่วมงานคนอื่นบ่นพร้อมหัวเราะ “สงสัยติดงานนอกอีกแล้ว..อิอิ” จวบจนหลังเที่ยงเกือบจะบ่ายโมง แกถึงโผล่มาที่ทำงาน

                   ใบหน้าของพี่อ๊อดที่เคยแดงกล่ำ มีน้ำมีนวล เพราะได้เครื่องดื่มที่มีส่วนผสมของแอลกอฮอล์เป็นยาบำรุงประจำ ทว่าวันนี้มันกลับขาวซีด ไร้ชีวิตชีวา เส้นผมที่เคยดกดำ กลับขาวโพลนไปทั้งศีรษะ แววตาที่เคยเต็มเปี่ยมไปด้วยความมั่นใจ กลับเต็มไปด้วยความหวาดกลัว

                   เว่อไปๆ....เอาใหม่ ถือว่าย่อหน้าข้างบนเป็นเพียงจินตนาการของผมเท่านั้น อิอิ แต่ความจริงก็คือ แกรีบเดินหน้าตื่นๆเข้ามาหาผมแล้วบอกว่า “เมื่อคืนผมเจอผี....”

                   “หา....จริงเหรอพี่” เสียงทุกคนในห้องแทบจะพูดพร้อมกัน  แกเริ่มเล่าว่า เมื่อเช้านี้ตอนประมาณตีสี่ แกปวดฉี่กำลังจะลุกจากที่นอน แต่แล้วแกก็ต้องผงะเมื่อมองไปที่ประตูห้อง

                   แสงไฟจากถนนที่สาดผ่านมุ้งลวดของหน้าต่างห้องนอนเข้ามา ทำให้แกเห็นภาพที่ทำให้ขนหัวลุกจนร้องไม่ออก  สิ่งที่อยู่ห่างไปไม่ถึงสามเมตร คือร่างของหญิงชราที่นุ่งผ้าถุงกับเสื้อคอกระเช้า สายตาแกค่อยๆไต่สูงขึ้น แต่เมื่อผ่านคอของหญิงชราขึ้นไป กลับไม่มีหัวอยู่บนนั้น !!!

                   แกผงะพร้อมดึงผ้าห่มขึ้นคลุมหน้า สวดมนต์ทุกบทเท่าที่จำได้ พอได้สติก็เขย่าตัวเมียของแกที่นอนหลับอยู่ “ผิๆๆ...ผี ตื่นเร็วๆ”  แต่กว่าเมียแกจะลืมตาขึ้นมาได้ ก็ไม่เห็นร่างของหญิงชราดังกล่าวแล้ว

                   เช้าวันนั้นแกเลยต้องไปพึ่งคนทรงแถวบ้าน ซึ่งได้ความว่า ผีที่มาหาแกเมื่อเช้ามืด เป็นวิญญาณที่สิงอยู่ในต้นตะเคียน ที่แกตัดกิ่งก้านทิ้งเพื่อขยายครัวหลังบ้านเมื่อไม่นานมานี้ และวิญญาณยังบอกคนทรงว่า จะไม่ยอมอโหสิกรรมให้แกอีกด้วย แม้ว่าแกจะทำสังฆทานอุทิศส่วนกุศลให้แล้วก็ตาม

                   เรื่องที่เล่ามาทั้งหมด น่าจะเป็นอุทาหรณ์สำหรับท่านที่ไม่เชื่อเรื่องพวกนี้ เพราะไม่แน่ว่าวันไหน ผีจะมาปรากฏตัวให้ท่านเห็นอย่างพี่อ๊อดของผมก็ได้....ขออย่าได้วางใจผีเลย