เมื่อไม่นานมานี้ได้มีโอกาสอ่านหนังสือเรื่อง “เดินสู่อิสรภาพ” ของ อ.ประมวล เพ็งจันทร์ ที่เพื่อนสนิทผู้เป็นกัลยาณมิตรได้ให้ยืมมา  แม้หนังสือจะหนาถึงห้าร้อยหน้าเศษ แต่ก็อ่านได้อย่างเพลิดเพลินจนหมดเล่มไปอย่างไม่รู้ตัว นับเป็นหนังสือที่นำความสุขมาให้ขณะที่อ่านทุกๆหน้าก็ว่าได้ ใครที่ยังไม่ได้อ่านก็อย่ารอช้า เพราะหนังสือดีๆที่อ่านสนุกได้สาระไม่ได้มีมาบ่อยๆ

                   สิ่งหนึ่งที่ได้จาการอ่านหนังสือเล่มนี้ก็คือ ได้เห็นถึงอานุภาพแห่งสันโดษ ที่นำมาซึ่งความสุขสงบใจอย่างที่เงินหรืออำนาจใดๆในโลกนี้ไม่อาจนำมาให้ได้  เชื่อว่าทุกท่านที่ได้อ่านหนังสือเล่มนี้แล้ว คงรู้สึกได้ถึงอานุภาพดังกล่าวที่ถ่ายทอดผ่านทุกตัวอักษรของ อ.ประมวล

                   ความสันโดษ หรือ ความพอใจในสิ่งที่ตนมีอยู่นั้น สามารถนำมาซึ่งความสุข เพราะเมื่อรู้จักพอ ย่อมไม่ทะยานอยาก ไม่ดิ้นรนจนเกินพอดี  และไม่ต้องผิดหวังเมื่อไม่ได้ดังใจ

                   นอกจากนี้ สันโดษยังสามารถขจัดความหวาดกลัวในชีวิตของเราออกไปได้อีกด้วย เพราะเมื่อไม่อยากไม่หวังแล้ว ก็ไม่ต้องกลัวความผิดหวัง หรือกลัวความทุกข์ยากลำบากในชีวิต เนื่องจากว่าแค่ได้มีชีวิตอยู่เพื่อทำความดีก็เพียงพอแล้ว

                   ความสุข ความสงบ (จากโลภะ โทสะ และโมหะ) ของอ.ประมวล ท่ามกลางความร้อน ความเหนื่อยยาก ความหิวโหยขณะที่เดินทาง เป็นประจักษ์พยานอย่างดีถึงอานุภาพแห่งสันโดษ ที่แม้ท่านจะไม่มีเงิน ไม่มีเพื่อน ไม่มีที่พัก มีแต่ตัวเปล่าๆ แต่ด้วยจิตใจที่สุขสงบขึ้นในทุกวันเวลาที่ย่างก้าวไป สิ่งต่างๆที่ต้องประสบระหว่างทาง ไม่ว่าดีหรือร้าย ก็มิอาจเป็นอุปสรรคอีกต่อไปในการก้าวเดิน หรือแม้แต่ในชีวิตก็อาจเป็นได้

□ บางส่วนของคำที่สะดุดใจจากหนังสือ “เดินสู่อิสรภาพ”

“...ความรู้เป็นสมบัติร่วมกันของมวลมนุษย์ชาติ ไม่ควรนำไปซื้อขาย แลกเปลี่ยนกันด้วยเงินตรา แต่ควรสืบทอด มอบให้กันด้วยจิตคารวะ...”

“...แม้มีทรัพย์สินเครื่องมือเครื่องใช้มากขึ้น หากแต่ความรู้สึกมั่นคงปลอดภัยหาได้เพิ่มมากขึ้นไม่  ทั้งนี้ก็เพราะความมั่นคงปลอดภัยไม่ได้ขึ้นอยู่กับปริมาณของเครื่องอุปโภคบริโภคที่เรามีอยู่ หากแต่ขึ้นอยู่กับจิตใจของเราเอง...”

“...ถ้าผมใช้เงินซื้ออาหารมื้อนี้ อาหารเหล่านี้ก็เป็นเพียงแค่อาหารแก้หิวในขณะเดินทาง แต่เพราะอาหารเหล่านี้มาวางอยู่ต่อหน้าผมด้วยเมตตาธรรมและการุณยธรรมของมิตร จึงทำให้อาหารเหล่านี้มีความหมายและคุณค่าต่อผมมาก...”