เคยไหม...ที่ไปนั่งกินโจ๊กเจ้าอร่อยที่มีอาม่าแก่ๆ เป็นคนตัก...และมีหมวยคนนึง ที่ดูหน้าตาอิดโรย ไร้อารมณ์ เป็นคนช่วยเสิร์ฟ

ฉากเหตุการณ์แบบนี้อาจจะเปลี่ยนเป็นร้าน ก๋วยจั๊บ ก๋วยเตี๋ยว หรืออื่นๆ แต่ถ้าเราสังเกตเราจะเห็นตัวละครตัวหนึ่ง ผู้หญิงจีนวัย 30กว่าๆ ไปจนถึง 50กว่าปีเป็นหนึ่งในฉากนั้นๆ

คุณเคยสังเกตดวงตาของเธอมั้ย...มันแห้งแล้ง...เย็นชา...ตายด้าน

กิจวัตรที่เธอทำ คือเปิดร้าน ทำงานในร้านทุกอย่าง จนปิดร้าน...ไม่มีสังคม

พี่แดง...คือคนบนโลกใบนี้อีกคน..ที่เกิดมาพร้อมกับความเย็นชา กับคำถามที่ว่า คนเราเกิดมาทำไม

ตั้งแต่เกิดมาพี่แดงก็รู้แต่ว่า...เธอไม่มีแม่...ไม่มีพ่อ

เธอเป็นเด็กที่เก็บมาเลี้ยง...เธอมีแต่ "เจ๊" ขายปลา คนที่เลี้ยงเธอมา

เจ๊...คือคนที่พี่แดงพยายามจะทำทุกอย่างให้รักเธอบ้าง

แต่เจ๊ ก็ไม่เคยรักเธอ

ตั้งแต่เล็กจนโตเป็นสาว...เธอก็ช่วยงานอยู่ที่ร้านขายปลา

ไม่ได้เรียนหนังสือ..เพราะไม่มีความจำเป็น

เจ๊สอนให้พี่แดง คิดเลขบวกเลขเป็นก็พอ

พี่แดงไม่ใช่คนที่เรียกว่าสวยได้เลย ด้วยตาที่หยี ปากหนามากและห้อย

พอจะดูได้หน่อยก็คงเป็นผิวที่พอจะขาวบ้าง

พี่แดงไม่มีสังคม..ไม่มีใคร...ไม่มีเพื่อน...ไม่มีความรักแบบหนุ่มสาว

คงอาจจะมีใครทำให้พี่แดงใจเต้นบ้าง...แต่มันก็ผ่านไป..เหมือนทุกวัน

จันทร์ อังคาร พุธ หรือเสาร์-อาทิตย์ ไม่มีความหมายอย่างใด

นอกจากเสาร์-อาทิตย์ คนเดินตลาดเยอะ ขายดี วันจันทร์คนเดินน้อย

เท่านั้น...เท่านั้นเอง

แล้ววันนึงเจ๊ก็ยกทุกอย่างที่มีให้หลานสาว ที่สวยกว่า มีความรู้กว่า พี่แดง

...ยังไงเลือดก็ต้องข้นกว่าน้ำ...

ร้านขายปลาก็เลิกไปเพราะเจ๊เองก็ทำไม่ไหว

พี่แดงในวัย 50 กว่า ด้วยเงินที่พอจะมีเก็บอยู่บ้าง เพราะพี่แดงไม่เคยใช้เงินไปกับอะไร ต้องไปเช่าห้องอยู่คนเดียว..เดียวดาย

....

...

แล้วพี่แดงก็จากไป...เมื่อคืนก่อน

ล่าสุดที่ได้พบเห็น ตาของพี่แดงทำให้ข้าพเจ้าใจหาย

ไม่เคยเห็นตาของใคร ที่ว่างเปล่าขนาดนี้...ชอกช้ำขนาดนี้

พี่แดงหลับไปเฉยๆ

จบแล้วกับชีวิตที่เดียวดาย

ไม่มีค่า...ไม่มีความสำคัญ...บนโลกใบนี้

มันคือเรื่องเวรกรรมหรือไม่ใช่...ไม่รู้

...

คุณอาจจะเคยสบตากับ "พี่แดง" มาบ้าง

เพียงแต่คุณไม่รู้ตัวเท่านั้นเอง...

ปล.ขออุทิศให้แก่ "พี่แดง" หนูเองก็ไม่เคยคุยกับพี่นะ

แต่ข่าวการจากไปของพี่ทำให้หนูใจหาย

ปล.อีกครั้ง

หากใครได้อ่านเรื่องนี้ รบกวนสงบจิตไว้อาลัยให้ "พี่แดง" ด้วย