ตลอดเวลาสิบกว่าวันที่ผ่านมา มีสิ่งหนึ่งที่ผิดปกติวุ่นวายในวงการเมืองของเราค่อนข้างมาก นักการเมืองจำนวนมากที่เป็นนักการเมืองเก่าและนักคอร์รัปชันในวงการเมืองหลายท่านต่างเดินชนกันขวักไขว่และวิ่งกันวุ่นวายเพื่อพบปะตกลงกันว่า ใครและพรรคใดจะใช้ชื่ออะไร และจะรวมกันอย่างไร ใครจะต้องเป็นหัวหน้าพรรคทั้งพรรคเก่าและพรรคใหม่ทุกคนเต็มไปด้วยท่าทีอันภาคภูมิใจที่พร้อมจะเสนอหน้า และบอกกล่าวแก่ประชาชนว่าในการเลือกตั้งครั้งหน้าเขาจะทำอะไรกันต่อไป?
       
        ทุกคนทุกพรรคจะพูดถึงความกระหายที่จะรับใช้ประเทศชาติประชาชนของตนเองอย่างเต็มปากเต็มคำ โดยที่ตัวเองไม่รู้ว่าประเทศชาติคืออะไรและอยู่ที่ไหน รู้แต่เพียงว่าจะมีการเลือกตั้งและขอให้ประชาชนยินดีในการเลือกตั้งที่จะมาถึงเท่านั้นก็หมดเรื่อง
       
        ซึ่งถ้าจะว่ากันไปแล้วก็ไม่มีอะไรแปลกใหม่สำหรับนักการเมืองไทยส่วนมากเกือบทุกพรรคทุกคนพฤติกรรมอันยิ่งใหญ่ทางการเมืองของเขาจะมีเพียงเท่านี้
       
        การพูดของทุกคนจะเน้นไปที่การโกหกหลอกลวงและดื้อด้าน
       
        แต่มีบางสิ่งบางอย่างที่นักการเมืองพวกนี้จะไม่พูดถึงอย่างน้อยก็ 2 เรื่องที่เป็นเรื่องทำลายประเทศชาติและบ้านเมืองคือ (1) เรื่องการคอร์รัปชันของนักการเมืองและข้าราชการ (2) การทุ่มเทความโง่เขลา และความรู้เท่าไม่ถึงการณ์ของบ้านเมืองที่เกิดจากคอร์รัปชันที่พยายามปิดบังซ่อนเร้นไว้โดยวิธีการต่างๆ ของนักการเมืองแม้แต่การเลือกตั้งที่จะจัดทำกันขึ้นก็จะต้องปล่อยให้ประชาชนโง่อยู่ต่อไป
       
        ความจริง 2 ประการนี้ นักการเมืองทุกพรรคจะงดเว้นอย่างเด็ดขาดที่จะพูดถึง เพราะการคอร์รัปชันนั้นเป็นอาชีพและหน้าที่ทั้งทางตรงและทางอ้อมที่จะเข้าไปร่วมกันทำ
       
        เมืองไทยนั้นจะแก้ปัญหาอะไรไม่ได้ ถ้าตราบใดที่การคอร์รัปชันยังไม่ได้ล้มเลิกไปเสียอย่างเด็ดขาดแล้ว ปัญหาทุกปัญหาที่มีอยู่ในประเทศไทยจะไม่มีทางแก้ได้

“ที่สุดก็คือว่าเป็นนักการเมืองไทยจะเป็นนักการเมืองที่หมดโอกาสจะทำอะไรในบ้านเมืองได้นอกจากการคอร์รัปชันทุกรูปแบบที่ทำให้บ้านเมืองฉิบหายไม่จบไม่สิ้นกันอยู่ทุกวันนี้จนต้องถึงกับปฏิวัติกันครั้งแล้วครั้งเล่า และทุกคนก็รู้กันแต่เพียงว่าเมื่อมีอำนาจขึ้นมาแล้ว หน้าที่ที่จะต้องทำเพื่อบ้านเมืองและเพื่อประชาชนก็คือการคอร์รัปชันประการเดียวเท่านั้น”