โฮมสเตย์ติดปีก

             ถ้าวัดตามมาตรฐานความใหญ่โตโอ่โถงแล้วล่ะก็...ไม่มีมุมไหนสอบผ่าน แต่ถ้าหากวัดกันที่ความร่มรื่น อบอุ่น สุขกายสบายใจ บ้านชั้นเดียวหลังเล็กๆ ที่ได้รับการขนานนามจากบรรดาเพื่อนบ้านว่าป่าดงดิบหลังนี้ได้มอบให้กับสมาชิกภายใต้ชายคาเดียวกันอย่างเต็มเปี่ยม

             สมาชิกในบ้านมีมากมายหลากหลายเผ่าพันธุ์ไล่กันมาตั้งแต่ นกน้อยนานาชนิด เหล่าแมลงนานาพันธุ์ ผีเสื้อหลากสีสัน กบ เขียด คางคก อึ่งอ่าง เจ้าเพื่อนตัวแสบอย่างเจ้าหนูจอมแทะ หมุนเวียนกันมาเป็นประจำตามฤดูกาล

            ในบรรดาเพื่อนๆเหล่านี้ นก เป็นเพื่อนที่ค่อนข้างสนิทสนมคุ้นเคยกันอย่างมาก มักจะแวะเวียนมาพูดคุยทักทายกันอยู่เป็นประจำ   มีทั้งขาจรที่เช้ามาเย็นไปและขาจรที่นานๆเข้าก็สนิทสนมกลมกลืนกลายเป็นสมาชิกถาวรไปในที่สุด มาทำความรู้จักเพื่อนๆของฉันกันดีกว่า

             อีแพรดแถบอกดำ(Pied Fantail) นับเป็นสมาชิกรุ่นแรกที่มาคบหาสมาคมกันจนตอนนี้ก็ได้กรีนการ์ดมาลงหลักปักฐานออกลูกออกหลานไม่ยอมไปไหนนับได้เป็นรุ่นที่5แล้ว แต่ก็ยังคงความเป็นนักร้องเสียงเอกอยู่ในสายเลือด ถ้าอารมณ์ดีๆล่ะก็ร้องเพลงให้ฟังได้ทั้งวัน แต่ถ้าอยู่ในช่วงที่กำลังมีเจ้าตัวเล็กล่ะก็...เสียงงี้แข็งเชียว อย่าได้เดินเข้าไปใกล้รังของเจ้าหล่อนเชียวนะ แม่จะบินโฉบให้หลบวูบวาบๆ ใครจะไปรู้ล่ะ...รังของเจ้าหล่อนก็หายากหาเย็นซะเหลือเกิน เพราะจะกลมกลืนไปกับกิ่งไม้ ลักษณะคล้ายถ้วยชาใบเล็กๆ

            ชื่ออีแพรดน่าจะมาจากเสียงแพร่ดๆของเจ้าหล่อนน่ะเอง เวลาที่ไม่ร้องเพลงหรือเวลาที่เยื้องย่างอยู่บนพื้นดิน ดู...ดูมาดเจ้าหล่อนสิ ยอดนางแบบยังต้องชิดซ้ายตกเวทีไปเลย ไม่รู้ว่าเป็นญาติกับนกยูงหรือเปล่านะหางถึงได้รำแพนอยู่ตลอดเวลา แต่อย่าให้เห็นผีเสื้อนะ...มาดนางแบบหายไปทันที พุ่งปร๊าด...เรียบร้อย อาหารโปรดเลยล่ะ   

            ตอนนี้สังเกตเห็นเจ้าตัวเล็ก2พี่น้องออกมาป้วนเปี้ยนอยู่เป็นประจำ กำลังซนเชียวล่ะ เด็กเล็กๆไม่ว่าคนหรือสัตว์ก็น่ารักทั้งนั้น ฉันภาวนาให้มีชีวิตรอดปากเหยี่ยวปากกาเติบโตสร้างเสียงแพร่ดๆให้ได้ฟังกันต่อๆไป   

สมาชิกรุ่นไล่ๆกันกับเจ้าอีแพรดน่าจะเป็นเจ้าปรอดหน้านวล(Yellow-vented Bulbul) ฉันเรียกพวกเขาว่าโซโล ด้วยจุดเด่นของแถบดำที่คาดผ่านดวงตาทำให้ดูเหมือนหน้ากากดำของวีรบุรุษแส้ดำที่ฉันโปรดปราน และเพราะรูปร่างหน้าตาและเสียงร้องที่ค่อนข้างดังจึงทำให้มักจะตกเป็นเป้าหมายของพวกคนใจทราม จนต้องอพยพเข้ามาพึ่งพิงลงหลักปักฐานสืบทอดลูกหลานจนปัจจุบันนับเป็นรุ่นที่3แล้ว แต่ไม่ว่าจะกี่รุ่น รูปร่างหน้าตา ความซ่าส์ก็ยังคงเดิม

             วันนี้ มาแปลก พาเจ้าปรอดหัวโขน(Red-whiskered Bulbul) มาเล่นน้ำกันอย่างสนุกสนาน เจ้าปรอดหน้านวลพยายามทำตัวเป็นเจ้าบ้านลงเล่นเป็นตัวอย่าง ก่อนที่จะส่งเสียงเจี๊ยวจ๊าวเรียกเพื่อนใหม่สายพันธุ์เดียวกันให้ลงมาสนุกร่วมกัน แปลกใจที่ว่าวันนี้ไม่เห็นคู่ควงคนเดิมของหล่อน กลับควงคู่มากับละอ่อนหน้าใหม่ ดูๆแล้วน่าจะเป็นหนุ่มน้อยที่หลุดมาจากกรงขังพลัดหลงมา เพราะไม่เคยเห็นหน้าค่าตากันมาก่อน    

             เจ้าปรอดหัวโขนค่อยๆโดดลงมาเกาะขอบอ่าง สอดส่ายสายตาอย่างระมัดระวังมาปะทะสายตานักถ้ำมองอย่างฉันพอดี ก็เลยตกใจบินกลับไปเกาะบนกิ่งไม้ตามเดิม แต่สาวเจ้าก็ปลุกปลอบใจให้กลับลงมาใหม่ ไม่ต้องกลัวจ๊ะ...

            ในที่สุดเจ้าหนุ่มก็ทนเสียงเว้าวอนของสาวเจ้าไม่ไหว จึงโดดลงมาตามคำเชิญชวนดำผุดดำว่ายกันอย่างสนุกสนานโดยไม่สนใจใยดีกับนักถ้ำมองอย่างฉัน พอหนำใจกันแล้วก็พากันบินขึ้นไปเกาะกิ่งมะม่วงเม้าท์กันอย่างสนุกสนานพร้อมๆกับพองตัวสลัดขนไปมา ก่อนที่จะพากันบินจากไป

            แม้สระว่ายน้ำจำเป็นนี้ จะไม่เคยได้ยลโฉมดอกบัวเลยสักครั้ง แต่มันก็กลายเป็นที่พักพิงคลายร้อนของเพื่อนๆได้อย่างวิเศษ

            ซ่าส์สุดต้องยกให้เจ้าปรอดสวน(Streak-eared Bulbul) แต่ก็ค่อนข้างไว้ตัวนะ ไม่มาอาบน้ำกลางแจ้งให้ปะเจิดปะเจ้อหรอก โน่นแน่ะ...แอบไปยึดอ่างน้ำในห้องน้ำ อาบไปส่องกระจกชมโฉมเป็นที่เพลิดเพลิน เสียงงี้ดังลั่น

            ไอ้อาบไปเมาท์ไปน่ะไม่ว่าหรอก แต่ไอ้อาบไปแอบเติมปุ๋ยลงในน้ำนี่สิ...ไม่ค่อยจะดีเท่าไหร่ ให้ผู้ที่อาบตามหลังต้องตักเททิ้งอยู่เป็นประจำ นานๆเข้าก็ปล่อยเลยตามเลยคิดซะว่า เจ้าเพื่อนตัวน้อยคงจะรักเราเลยไปเสาะหาสมุนไพรมาบำรุงผิวให้ชุ่มชื่นมีน้ำมีนวลก็แล้วกัน

             เจ้าปรอดสวนนับเป็นจอมโวยวายมือวางอันดับหนึ่งประจำบ้าน โดยเฉพาะเวลาหิวล่ะก็...เสียงงี้มาก่อนเลย ยังไม่ทันสว่างก็จะมาชุมนุมส่งเสียงหนวกหูปลุกให้ฉันนำกล้วยสุกมาให้

            "ตื่นซะที...พ่อคนขี้เซา ฉันหิวแล้วนะ"

             บางทีฉันก็แกล้งทำเป็นนอนเฉยๆ เจ้าพวกจอมซ่าส์ก็ยังไม่หยุด คราวนี้เข้ามาเคาะ(จิก)กระจกเลยล่ะ รัวเป็นชุดจนทนไม่ไหวต้องลุกขึ้นไปจัดการให้ ค่อยเงียบเสียงลงได้

             จี๊ดๆๆๆๆๆ เสียงร้องของอะไรบางอย่างสร้างความสนใจจนต้องกวาดตาค้นหาเจ้าของเสียง ตอนแรกคิดว่าน่าจะเป็นหนูร้อง กวาดตาค้นหาไปเรื่อยๆก็เห็นภาพของเจ้านกกระจิบธรรมดา(Common Tailorbird)กำลังกระโดดไปมาสาละวนกับการหาหนอนมาป้อนให้กับเจ้าตัวต้นเสียง นั่นไง...ด้วยขนาดตัวที่มีขนาดใหญ่โตกว่าเจ้ากระจิบสัก3เท่า จะว่าเป็นลูกกระจิบยักษ์ก็ไม่น่าจะใช่ เพราะลวดลายสีน้ำตาลเข้มที่พาดผ่านลำตัวสีน้ำตาลอ่อนๆ ดูๆแล้วน่าจะเป็นลูกของนกอีวาบตั๊กแตน

(Plaintive Cuckoo) มากกว่า ไม่รู้ว่าแอบมาไข่ทิ้งไว้ตั้งแต่เมื่อไหร่ ไอ้นิสัยแบบนี้ดูๆไปก็คล้ายกับเจ้านกกาเหว่าที่ชอบไข่ให้แม่กาฟัก ไม่ต้องแปลกใจไปหรอกนะเพราะว่าพวกเขาเป็นสายพันธุ์เดียวกัน

(CUCKOO) และก็ไม่ใช่แต่แม่กาเท่านั้นที่หลงรักคิดว่าลูกในอุทร เจ้ากระจิบก็เหมือนกัน เจ้าหล่อนคงจะภูมิใจที่มีลูกตัวโตเป็นยักษ์ปักหลั่นแบบนี้ เห็นตั้งอกตั้งใจหาหนอนมาป้อนให้อย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย เจ้ายักษ์ก็ดูท่าจะไม่ยอมอิ่มง่ายๆ พอได้หนอนเข้าปาก เงียบเสียงไปได้สัก2วินาทีก็เริ่มร้องต่อ

             ดูแล้วคุณแม่ตัวน้อยคงต้องเหนื่อยอีกนานกว่าเจ้านี่จะโต เพราะนี่ก็เกือบครึ่งวันแล้ว เสียงร้องของเจ้าชูชกก็ยังไม่เงียบสักที

            เพื่อนรุ่นมินิที่อยากจะแนะนำให้รู้จัก ที่สะดุดตาด้วยแถบสีแดงแปร๊ดที่พาดผ่านจากหัวตลอดลำตัวดำขลับ เขามาพร้อมกับเสียงติ๊กติ๊ก....ดังเกินตัว เค้าล่ะ เจ้าสีชมพูสวน(Scarlet-backed Flowerpecker) แตกต่างจากเจ้าสาวที่ปรากฏกายด้วยสีเขียวอมเหลืองตลอดลำตัวไม่โดดเด่นเหมือนเจ้าหนุ่ม แต่คู่นี้ดูรักกันดีนะ ผลิตเจ้าตัวน้อยออกมาให้เห็นตลอด แต่ต้องทนเมื่อยคอกันหน่อยนะเพราะเจ้าพวกนี้ค่อนข้างจะไฮโซ โน่นแน่ะ...หัวสูง อยู่แต่บนยอดไม้ไม่ค่อยลงมาข้างล่าง ตัวก็เล็ก กว่าจะหาเจอเล่นเอาเมื่อย แต่ก็ประทับใจทุกครั้งที่ได้เจอกัน

             "วี๊ด...วี๊ด วี๊ด...."

             เสียงหวานๆลอยมาไกลๆคล้ายตัดพ้อ โธ่...ไม่ลืมอยู่แล้วจ๊ะ เจ้านกกางเขนบ้าน(Oriental Magpie-Robin) นับเป็นเพื่อนที่ค่อนข้างสนิทสนมรักใคร่เป็นพิเศษ เพราะมักจะถูกพวกคนใจทรามรังแกอยู่ตลอดเวลา ไม่เข้าใจเหมือนกันว่าใจคอทำด้วยอะไรจึงจ้องทำร้ายตอนที่บินออกไปจากบ้าน อาจจะเป็นเพราะความที่คุ้นเคยกับคน ไม่ทันระวังตัว เลยต้องตกเป็นเหยื่อของไอ้พวกกินไม่เลือกพวกนี้ จริงๆแล้วสีสันก็ไม่ได้สะดุดตา มีเพียงขาวกับดำเท่านั้น แต่สำหรับฉันมันเป็นความเรียบง่ายที่มีเสน่ห์และลงตัวอย่างที่สุด ประกอบกับกิริยาที่ชอบกระโดดโลดเต้นไปมาผสานเสียงหวานใสด้วยแล้ว กลายเป็นความน่ารักที่มองเท่าไหร่ก็ไม่เคยเบื่อ เช้าๆอากาศดีๆล่ะก็...เตรียมตัวฟังเพลงได้

             "วี๊ด...วิ้ว วี๊ด..." "วีด วี๊ด วิ้ว ตู้ วิ้ว วี๊ด..."

            พยายามถ่ายทอดความไพเราะสดใสของน้ำเสียงยังไงก็ไม่เท่ากับเสียงที่ได้ยิน เนื่องจากค่อนข้างคุ้นเคยบางทีฉันก็ผิวปากโต้ตอบกันไปมา แต่อย่าให้ตกใจหรือเกิดความรู้สึกไม่ปลอดภัยเชียวนะ แซก...แซ่ก เสียงเปลี่ยนไปเลยล่ะ ก่อนที่จะรีบบินหายไปทันที

            แหม...อดฟังเลยเรา

             เจ้าควาย เพื่อนสี่ขาตัวเดียวของบ้าน ธรรมดาก็มักจะเป็นมิตรที่ดีกับบรรดาเพื่อนผู้มีปีก เพราะส่วนใหญ่ก็ไม่เคยสร้างความรำคาญใจให้เลย ยกเว้นครอบครัวเจ้านกเขาชวา(Zebra Dove) คู่อริหนึ่งเดียว เจอกันเมื่อไหร่...สมรภูมิย่อยๆก็จะบังเกิดขึ้นอย่างไม่มีทางหลีกเลี่ยง ระหว่างทหารราบผู้มีเสียงเห่าและสายตาดุดันเป็นอาวุธหลัก กับฝูงบินนกเขาไฟที่มีความว่องไวเป็นอาวุธผลัดกันเข้าจู่โจมยึดสมรภูมิชามข้าวเป็นระยะๆ พอเจ้าควายเผลอทีไร ฝูงบินก็จะเข้าโจมตีข้าวคลุกปลากระป๋อง คลังเสบียงอันโอชะ เจ้าควายก็กระโจนไล่แต่อย่าหวังว่าจะทันเลย โน่น...บนกิ่งไม้โน่น แน่จริงตามมาสิเจ้าควาย สลับกันอยู่อย่างนี้จนเสบียงร่อยหรอนั่นล่ะ สงครามประจำวันจึงสงบลง

             เมื่อไม่นานมานี้ฝูงบินมีโอกาสต้อนรับสมาชิกใหม่ เป็นนักบินรุ่นเยาว์2ตัว ขนยังงอกไม่ทั่วเลย ตางี้ใสแป๋วเลย...น่ารักมาก ฉันชอบแอบมองวงขอบตาสีฟ้าอ่อนที่คล้ายกับอายด์แชโดว์บนรูปหน้าอันโฉบเฉี่ยวทันสมัยของWorking girl ที่มีให้เห็นกันเกลื่อนเมือง แต่ขอโทษนะ...แต่งแต้มยังไงตาก็หวานสู้เพื่อนฉันไม่ได้หรอก งามตามธรรมชาติ เวลาเพื่อนๆเหล่านี้มาเยี่ยมเยือนทีไร ก็มักจะหอบเอาความห่วงใยมาทิ้งไว้ให้ฉันเสมอ    

เจ้านกเขาชวา...เจ้าคงไม่รู้หรอกว่าพวกเจ้าก็เป็นหนึ่งในรายการอาหารป่าเหมารวมไปถึงพี่น้องตระกูลนกเขาทุกชนิด และด้วยเสียงร้อง ลูกคอเก้าชั้น ผสมกับเป็นพวกที่เชื่อคนง่าย จึงถูกนกต่อหลอกล่อให้เสียเชิงและเสียชีวิตในเวลาต่อมา มาทีไรต้องคอยเช็คจำนวนอยู่เสมอ ไอ้จะห้ามไม่ให้มาก็คงไม่ได้ เจ้าควายคงจะเหงาแย่...

            เจ้าเพื่อนผู้มีปีกที่ได้แนะนำให้รู้จักเหล่านี้ก็เป็นเพียงแค่ส่วนหนึ่งเท่านั้น ยังมีเพื่อนๆหลากหลายเผ่าพันธุ์ที่พยายามเสนอตัวแนะนำให้รู้จัก ไม่ว่าจะเป็นเจ้าหางแหว่ง กระรอกผู้โดดเดี่ยว ครอบครัวเจ้าหนูจอมขโมย รวมถึงแมลงนานาชนิด

             ภายใต้อาณาเขตความหมายของคำว่าบ้านของเรานั้น จริงๆแล้วมันยังมีที่ว่างอยู่อีกมาก คิดกันเล่นๆ บางทีอาณาเขตของคำว่าบ้านของเรานั้น อาจจะเป็นบ้านของเพื่อนๆต่างเผ่าพันธุ์มาก่อนก็ได้

            เอาเป็นว่าแบ่งๆกันอยู่ แบ่งปันความรู้สึกของคำว่าบ้านร่วมกัน คงไม่เป็นความเดือดร้อนอะไรนักหนา จริงมั๊ย

....................................