เรื่องนี้ เป็นเรื่องตลกบนโต๊ะอาหารที่ผมนั่งกินกับหลานชาย ตอนนี้เขาอยู่ป.2เอง ก็คุยกันไปไม่มีประเด็นอะไรเป็นพิเศษ

จนเขาพูดขึ้นมาว่า

"เฮียรู้ปะ ที่โรงเรียนเขาสอนอะไร"

"ก็สอนวิชาโน่นวิชานี่ไง" ผมตอบแบบไม่ได้คิดอะไร

"เปล่า โรงเรียนเขาสอนให้เด็กเป็นใบ้ต่างหาก" หลานตอบสวนมาทันที

ผมก็อดขำไม่ได้ ขำที่เด็กเขาเข้าใจคิดนะ การห้ามเด็กคุยมันเปรียบเหมือนว่าสอนให้เป็นใบ้ ผมก็ถามต่อ

"เขาสอนยังไงเนี่ย ให้เป็นใบ้ได้"

"ก็เขาห้ามพูดเลย ต้องเงียบตลอดทำแต่งานๆๆ มีแต่งานให้ทำ จะพูดได้ก็ตอนซื้อขนม พอตอนกินข้าวนะ โห ขอพูดให้มันดังๆเลย เป็นเวลาที่ไม่มีใครว่าได้"

ผมฟังไปก็ขำไปแต่ก็อดคิดไม่ได้ว่า อื้มเด็กมันคิดออกมาตรงๆเนอะ แต่มันก็สะท้อนอะไรหลายอย่างในเรื่องการเรียนการสอนของโรงเรียนในบ้านเรา

"เนี่ยถ้าจะพูดนะ ต้องหันไปกระซิบข้างๆหูตลอดเลย แล้วบางทีก็ไม่ได้คุย แต่ก็มาหาว่าเราคุย โคตรอยากเถียงเลยว่าไม่ได้คุยสักหน่อย" (นั่น...แม้อยากจะเถียงแต่ก็ยังรู้ว่า ไม่ควรจะเถียงครู ยังมีสัมมาคารวะอยู่)

พวกเราโตมากับการถูกสอนให้เงียบให้สงบปากสงบคำมาตลอด ตั้งแต่เด็กเราจะพูดคุยในห้องเรียนไม่ได้เลย ถ้าห้ามเพราะครูพูดครูสอนอยู่ โอเค นั่นต้องสอนให้รู้ว่าตอนไหนพูดคุยได้ ตอนไหนต้องเงียบฟังต้องให้ความเคารพคนที่กำลังพูดอยู่หน้าห้อง

แต่ไม่รู้สอนไปอีท่าไหนกลายเป็นว่า โตขึ้นมาเด็กไทยกลายเป็นพวกไม่กล้าพูดไม่กล้าแสดงความคิดเห็นไม่กล้าส่งเสียงเรียกร้องหรือประกาศในสิ่งที่ตัวเองคิด หรือกล้าพูดเมื่อมีโอกาสให้พูด

สังเกตุดูสิ เด็กไทยเก่งนักเวลาเพื่อนออกไปพูดหน้าห้องตัวเองนั่งอยู่ที่โต๊ะ เดี๋ยวก็ขำ เดี๋ยวก็แซว เดี๋ยวก็พูดแทรกพูดกวนขึ้นมา แต่พอให้ซักถามหลังเพื่อนพูดจบ กลับเงียบ หรือเวลาตัวเองต้องออกไปพูดหน้าห้องบ้างกลายเป็นอีกคนไปเลย ขาดความมั่นใจ ไม่กล้าพูดเสียงดังแบบตอนที่นั่งอยู่ที่โต๊ะ

กลายเป็นเรียนรู้จนเป็นนิสัยแบบผิดๆ ว่ามีอะไรเงียบไว้ก่อน หุบปากไว้เถอะ จะโทษเด็กไม่ได้ เพราะเด็กเขาเรียนรู้จากคนสอน จริงไหม

อย่าตอนที่ผมเป็นนักเรียนแล้วผมเป็นคนที่กล้าแสดงความคิดเห็น ผมก็จะกลายเป็นคนพูดประจำห้องไปเลย เพื่อนทุกคนก็จะมอบตำแหน่งโฆษกประจำห้องให้ เวลาเขาบอกให้ถามทุกคนก็จะรอให้เราถาม เวลาครูบอกให้พูดก็จะให้เราออกไปพูด เป็นตัวแทนห้องไปเลย ทุกคนพร้อมจะยกตำแหน่งหัวหน้าห้องให้ทันที ผมเลยเป็นมัน 3 ปีซ้อนซะเลย (จนม.6 ผมบอกว่าผมพอแล้ว เบื่อแล้ว ให้โอกาสคนอื่นเป็นบ้าง ผมขอเป็นที่ปรึกษาแทน นั่น รู้จักขยับฐานะ อิอิ)

ก็เก็บเอามาเล่าขำๆ แต่แอบมีประเด็นให้คิดกันอยู่ด้วยเล็กน้อย(เอ๊ะ ... หรือจริงๆมันไม่ใช่เรื่องเล็กๆเลย)ครับ