ขณะนี้ที่วงจรชีวิตของผู้เขียนวนเวียนกับการกระทำไม่กี่อย่าง

- เรียน -ทำการบ้าน -ฝึกงาน -จัดการระบบหอพัก เช่น รีดเสื้อ กวาดห้อง

สิ่งๆหนึ่งที่ทำให้ผู้เขียนดีใจและคิดว่าการจากบ้าน(นา)มาลำบากลำบนในเมือง(หลวง)

ทุ่มเททั้งแรงกายแรงใจ (น้ำเน่ามาก) มาเรียนวิชาที่โดนต่อต้านจากบุพการีเป็นการเลือกเรียนที่ถูกต้อง

เพราะการที่ได้ทำงาน ทุกสิ่งทุกอย่างของงานข่าว ที่ทำมาตลอด 5 เดือนแล้ว

**ไม่มีวันไหนที่ไม่อยากไปทำ

**การกระทำทุกครั้งทุกงานทำด้วยความสุขมาก

**ยอมนั่งมอเตอร์ไซค์รับจ้างเพื่อจะได้มาที่ทำงานเร็ว (เกี่ยวกันไหม)

แต่อีกสิ่งหนึ่งที่กระทำแล้วมีความสุข แอบอมยิ้มอยู่ในใจคือ การได้สัมภาษณ์แหล่งข่าว

ใครจะคิดว่าชีวิตนี้จะได้เอาเทปอัดบ้าง ไมค์ของพี่ๆทีวีบ้าง มาจ่อใกล้ปากแหล่งข่าวที่เราเคยเห็นในทีวี ทั้งส.ส.ร. สนช. เป็นต้น

ใครจะคิดว่าได้มานั่งทำข่าวในห้องแถลงข่าวของสภา ที่มีบุคคลเด่นดังโด่เด่มาแถลงข่าวท่ามกลางฉากสีแดง

แต่นี่ถือว่ายังไม่ใช่ที่สุดของที่สุด

เพราะที่สุดนั้นคือก็โทรตามข่าวจากแหล่งข่าว เหอๆๆ

สิ่งนี่คือสิ่งที่อยากทำ และเอาสิ่งที่เรามีที่คนส่วนใหญ่มักจะมองว่าเป็นข้อเสียนำมาใช้ในชีวิตการงานได้อย่างดี(ในระดับหนึ่ง) เพราะการสัมภาษณ์แหล่งข่าวแม้จะเป็นทางโทรศัพท์ก็จะเต็มไปด้วยความพิศวงงงงวยทั้งการรอ การคอย การหลีกเลี่ยงมากมาย แต่เมื่อได้สัมภาษณ์ ผู้เขียนชอบมาก ชอบมากๆ เพราะได้ใช้สมองในการถาม ได้การจับประเด็น ได้การบริหารสมอง สมองคิด มือจด (แม้ยางครั้งจดไปจะอ่านไม่ออก -*-) แต่สิ่งที่ได้คือประสบการณ์ที่ได้ถามแหล่งข่าวระดับใหญ่ ได้งานทื่ตีพิมพ์ (แม้จะไม่มี by line) และได้สิ่งที่ทำแล้วมีความสุข

จงอย่าไม่แปลกใจถ้าเห็นผู้เขียนเสนอตัว คิดประเด็น และความต้องการที่อยากจะโทรตามเช็คแหล่งข่าว

เพราะนั้นคือความชอบและสิ่งที่อยากทำด้วยความสัตย์จริง