เมื่อสองปีที่แล้ว ผม อาจจะเคยแอบขำและมองว่าพวกที่ไปดูหนังรอบที่สองในโรงเป็นเรื่องไร้สาระ ติงต๊อง

เมื่อหนึ่งปีที่แล้ว ผม อาจจะเคยเหยียดหยัน ติเตียน พวกที่เอาหนังมาอินกับชีวิตจริง

เมื่อหนึ่งเดือนที่แล้ว ผมอาจจะมองข้อความในพันทิปถึงความพยายามจะจิ้นหนังรักเรื่องหนึ่งให้เป็นหนังวาย

เมื่อหนึ่งอาทิตย์ที่แล้ว ผมก็ไปประสบความจริง และเชื่อว่าหนังหนึ่งเรื่องสามารถทำลายล้างทฤษฎีว่าด้วยหนังของผมไปอย่างเรียกร้อย

หนังเรื่องนั้นชื่อว่า รักแห่งสยาม

คงไม่น่าแปลกใจว่ากว่าที่ผมจะยอมเขียนคอมเมนท์เกี่ยวกับหนังเรื่องนี้ต้องใช้ระยะเวลาในการตกผลึกทางความคิดกว่า 1 สัปดาห์

กับหนึ่งร้อยหกสิบแปดชั่วโมงที่ต้องตระหนักและคำนึงอยู่ในห้วงของการอยู่กับตัวของตัวเองเพื่อให้ได้คำตอบของคำถามในตัวเอง

เวลานั้นก็ทำให้ผมไปดูหนังรักดีดีเรื่องนี้ในโรงอีกหนึ่งรอบ และถือว่าเป็นหนังเรื่องแรกในชีวิตที่ไปดูในโรง 2 รอบ

และเป็นหนังรักที่นำเสนอความรักหลากรูปแบบเหมือน Love actually หนังโคตรรักอันดับหนึ่งในดวงใจ แต่เนื้อหนังมีนัยยะแทบจะตรงกันข้ามกับหนังเรื่องแรกแม้จะอยู่ในธีมของ X- mas เช่นกัน

กับบทพูดที่พบได้จริง เหมือนไม่มีอะไร แต่เต็มไปด้วยความคมพร้อมที่จะกรีดคุณ

กับเรื่องราวที่สะท้อนความเป็น๐จริง๐ในสังคมไทย

แต่สุดท้ายกับหนังที่ทำให้ผมจมปลักอยู่กับความรู้สึกของตนเองเกี่ยวกับสิ่งทีได้เสพจากหนัง

มันช่าง......สิ้นดี

ผมคงไม่สามารถอธิบายความรู้สึกที่มีต่อหนังเรื่องนี้หมดภายในเนื้อที่จำกัด

แต่รู้ไว้ว่าชวนคนที่คุณรัก หรือคนที่รักคุณ (ที่ไม่จำเป็นต้องเป็นแฟน)ไปดูหนังเรื่องนี้

แล้วหนังรักรสขมเรื่องนี้จะทำให้คุณเติมความหวานให้กับบุคคลที่คุณรักรอบกายคุณอย่างแน่นอน

อย่างที่ผมได้ประสบเจอ

ข้อความสุดท้ายที่จะปรากฏในบทความนี้คือคำว่า  “ผมรักแม่นะ .....”