ทุกครั้งที่ข้าพเจ้าออกเดินทางไปทำกิจในที่ต่างๆ โดยต้องนั่งรถยนต์ไปตามท้องถนน ในเขตกรุงเทพมหานคร ข้าพเจ้าได้พบเห็นการแสดงออกถึงความเห็นแก่ตัวของผู้คนอยู่บ่อยครั้ง

 จนก่อให้เกิดอาการสะดุดในระหว่างการเดินทางหลายครั้งและหลายคนแสดงความเห็นแก่ตัวอย่างแก่กล้าน่ารังเกียจ กระทั่งข้าพเจ้าเองเคยเกือบจะถอดใจอยู่หลายหนที่จะไม่ออกเดินทางไปไหนมาไหนในเวลาที่คนโดยทั่วไปใช้ถนนกันมาก จะหาเวลาเดินทางไปในเวลาที่คนส่วนใหญ่เขาไม่ค่อยยื้อแย่งแข่งขันกันไปมา เช่น เวลาดึกสงัดจนถึงเช้ามืด

 แต่ในความเป็นจริงของวิถีแห่งการงานที่เกี่ยวข้องกับสังคม ข้าพเจ้ามิอาจทำเช่นนั้นได้โดยสะดวก เท่าที่พอทำได้ทุกวันนี้ก็คือ พยายามออกเดินทางให้น้อยที่สุดเท่าที่จะน้อยได้ เพื่อมิต้องเพิ่มปริมาณรถยนต์บนท้องถนนให้มากไปกว่านี้

 นึกไปถึงหลวงปู่พุทธทาส ในช่วงหนึ่งของชีวิต ท่านไม่ออกเดินทางไปไหนเลย พำนักอยู่แต่ในสวนโมกข์เท่านั้น ท่านจึงมีความสงบนิ่งมากพอที่จะสร้างผลประโยชน์ทางปัญญาแก่มหาชน และในปัจจุบัน ได้ทราบว่าท่านเจ้าคุณพระมหาประยุทธ์ ปยุตโต (พระพรหมคุณาภรณ์) ก็ดำรงชีพเยี่ยงนั้น แม้จะเป็นด้วยเหตุผลด้านสุขภาพ แต่ก็ช่วยให้ท่านทำงานหนังสือได้มากขึ้นเกินคาด

 ขอท่านทั้งหลายมีจุดมุ่งหมายของชีวิตไปสู่การลด ละ เลิกเดินทางโดยรถยนต์ แม้การเลิกโดยสิ้นเชิงนั้นจะเป็นไปได้ยากหรือแทบเป็นไปไม่ได้เลยก็ตาม การกำหนดมาตรการทางสังคมให้มีวันหยุดใช้รถยนต์ส่วนตัวสักหนึ่งวันในสัปดาห์ (car free day) ตามที่อารยประเทศได้กระทำก็จะดีแท้

 การจะทำได้เช่นนั้นจะต้องเกิดจากการสร้างสำนึกรวมกันว่า การลด ละ เลิกการใช้รถยนต์ส่วนตัว คือการลดกระแสแห่งการเบียดเบียนชีวิตส่วนรวม ช่วยทำให้โลกนี้น่าอยู่ยิ่งขึ้น เพราะจำนวนรถยนต์ที่ต้องยื้อแย่ง ยัดเยียดบนท้องถนนลดน้อยลง เป็นการประหยัดชีวิตของคนจำนวนไม่น้อยที่ต้องสังเวยไปกับอุบัติเหตุบนท้องถนน ด้วยว่าทุกวันนี้ท้องถนนได้กลายเป็นแดนประหาร โดยพวกเราทุกคนที่ขับขี่รถยนต์มีส่วนเป็นเพชฌฆาต ดูเป็นเรื่องสาหัสสากรรจ์ไม่น้อย

ท่านจันทร์

www.prajan.com