ชาวพุทธผู้เรียนรู้สัจจะว่า "ความทุกข์ เป็นสิ่งจริงแท้" จะไม่รู้สึก "เสียศูนย์" ไปกับความ "สูญเสีย" ที่เกิดขึ้นจากภัยพิบัติทางธรรมชาติ ทั้งในประเทศ รวมถึงในโลกของเรา    

ศาสนาพุทธสอนให้ยอมรับว่า ความทุกข์เป็นความจริงอันประเสริฐ (ทุกขอริยสัจ) พระพุทธเจ้าไม่เคยสอนว่า ความสุขเป็นสิ่งจริงแท้ จุดหมายแห่งพุทธธรรมคือความพ้นทุกข์ ไม่ใช่แปลว่า ไม่มีความทุกข์ แต่หมายถึงการรักษาจิตให้ผ่องแผ้ว ขณะแหวกว่ายอยู่กลางทะเลทุกข์  ยอมรับ มิใช่ ยอมจำนน

พุทธศาสนายังสอนให้เข้าไปจัดการแก้ไขสาเหตุของความทุกข์ให้ถูกจุด เหตุการณ์วิปริตแปรปรวนจากภัยธรรมชาตินั้น นอกจากเป็นไปตามกฎแห่งไตรลักษณ์แล้ว ยังโยงใยไปถึงนิสัยและสันดานเห็นแก่ตัวของมนุษย์ ที่เป็นสัตว์โลก อาศัยโลกพักแรมชั่วคราว แต่เป็นสัตว์เนรคุณ กินบนเรือน ขี้รดบนหลังคา ตัดไม้ทำลายป่า ครอบครองธรรมชาติที่มีอายุยาวนานเป็นของส่วนตัวชั่วคราว

 เราต้องยอมรับอย่างตรงไปตรงมาว่า การสร้างเมืองให้ท่วมท้นด้วยถนนหนทาง เพื่อความสะดวกในการไปมาหาสู่กัน เป็นการสร้างสิ่งที่เราเรียกกันเองว่า ความเจริญบนพื้นฐานของการทำลายธรรมชาติและสิ่งแวดล้อม  อิฐ หิน ปูน ทราย ทั้งหลายทั้งปวงถูกปล้นมาจากภูเขา สายน้ำลำธาร และป่าไม้นานาพรรณ ธรรมชาติที่เกื้อกูลต่อสรรพชีวิตถูกแย่งชิงกรรมสิทธิ์มาเป็นของมนุษย์แต่เพียงพวกเดียวเท่านั้น และมนุษย์ก็มือเติบในการตักตวง อันเนื่องมาจากความเห็นแก่ตัวของมนุษย์เอง 

คนที่ทำลายธรรมชาติตัวจริงก็คือ เราทุกคนที่ใช้ชีวิตผิดธรรมชาติ พยายามสร้างวัตถุอำนวยความสุขและความสะดวกสบาย เป็นฉนวนกั้นมิให้ชีวิตกลมกลืนกับธรรมชาติ แสง สี เสียง ที่ปรุงแต่งอย่างสุดโต่ง ทำให้เราแต่ละคนมิอาจสัมผัสแสง สี เสียง ที่แท้จริงของธรรมชาติ  ภัยพิบัติทางธรรมชาติ จึงมิใช่เป็นภัยพิบัติจากธรรมชาติ แต่เป็นภัยพิบัติที่เกิดจากการผิดธรรมชาติ ทรยศต่อธรรมชาติ เนรคุณต่อธรรมชาติ
 
ภัยธรรมชาติไม่ใช่เรื่องดี ไม่มีใครอยากให้เกิด แต่เมื่อเกิดขึ้นแล้วก็ควรหาประโยชน์จากทุกข์โทษเหล่านั้นให้จงได้ อย่างน้อยก็น่าจะสร้างสำนึกให้กับสัตว์โลกประเภทเดียวกับเราว่า เราเป็นเพียงผู้มาอาศัยโลก เรามิได้เป็นเจ้าของ โลกนี้อยู่ภายใต้เงื่อนไขของความเปลี่ยนแปร ไม่แน่นอน ไม่จีรังยั่งยืนยาวนาน มีเกิดขึ้น ตั้งอยู่ ดับไป เป็นธรรมดาสามัญ   

ท่านจันทร์
www.prajan.com