อกุศลกรรมบถ ๑๐ หมายถึง ทางชีวิตที่ไม่ควรดำเนิน ๑๐ ทางนั้น เป็นเรื่องที่เกี่ยวกับทางกาย ๓  -ทางใจ ๓ -ทางวาจา ๔ นั่นแปลว่าเรื่องที่เกี่ยวข้องกับทางวาจาหรือเรื่องคำพูดนั้น มีคะแนนนำเป็นอันดับหนึ่ง

ผู้ฉลาดท่านหนึ่งกล่าวไว้ว่า “นักพูดที่ดีนั้น ต้องรู้เรื่องที่ไม่ควรพูด ให้มากกว่ารู้เรื่องควรพูด” เพราะถ้าไม่รู้เรื่องไม่ควรพูด ก็จะพูดในเรื่องที่ไม่ควรพูดออกไป ก่อให้เกิด “โอษฐภัย” แก่ผู้พูดและคนที่เกี่ยวข้อง

นักปราชญ์จีนโบราณกล่าวไว้ว่า “โรค เข้าทางปาก  ภัย ออกจากปาก” สมควรระวังปากด้วยสติและปัญญาทั้งขาเข้าและขาออก

นักการเมืองในรัฐบาลชุดนี้ มีหัวหน้าคณะเป็นนักโต้วาทะประวาที มีชื่อเสียงและมีชื่อเสียเกี่ยวกับการใช้ปากมิใช่น้อย แม้เมื่อขึ้นเป็นเบอร์หนึ่งของทำเนียบ ก็ยังคงใช้ปากแบบเปล่าเปลืองเหมือนที่เคยใช้มาแล้ว

นายกรัฐมนตรีคนนี้มีความอุตสาหะในการทำงานใช้ปาก จนถึงกับเคยไปสอบใบผู้ประกาศจากกรมประชาสัมพันธ์ เพื่อให้ถูกต้องตามกฎหมายในการดำเนินรายการผ่านสื่อวิทยุและโทรทัศน์ นับเป็นเรื่องดี และเขาก็ทำได้ดีในเรื่องการออกเสียงภาษาไทยในสื่อสาธารณะ เขาได้คะแนนสูงมากในเรื่องภาษาไทย แต่ทว่าได้คะแนนต่ำมากในเรื่องภาษาใจ

เมื่อนายกฯพูดจาอะไรออกมาในแต่ละครั้ง มักเอาใจไปไว้ที่ปาก แทนที่จะเอาปากไปไว้ที่ใจ เขาคิดอย่างไรก็อนุมัติให้ปากพูดไปตามใจที่คิด ไม่คำนึงว่าจะเดือดร้อนคนอื่นหรือไม่ เขาจึงเป็นคนพูดมาก โดยต้องพูดครั้งที่สองเพื่อซ่อมคำพูดครั้งที่หนึ่ง พูดครั้งที่สามเพื่อพูดซ่อมคำพูดครั้งที่สอง และต้องพูดครั้งต่อๆไปอีกไม่มีที่สิ้นสุดหยุดหย่อน

ดังนิทานเล่าว่า ชายคนหนึ่งขุดหลุมในบริเวณบ้านขึ้นหลุมหนึ่ง เกิดปัญหาขึ้นว่าจะเอาดินที่ขุดขึ้นมาได้นั้นไว้ที่ไหน เขาจึงขุดหลุมที่สองเพื่อให้เป็นหลุมใส่ดินจากหลุมที่หนึ่ง ขุดหลุมที่สามเพื่อใช้ใส่ดินจากหลุมที่สอง และต้องขุดต่อไปจนหมดบริเวณบ้านก็ยังแก้ปัญหาไม่ได้เลย

รัฐมนตรีผู้มีจริตอิตถีคนหนึ่งก็มีปัญหาจากคำพูดของตนเอง จนไม่แน่ใจว่าวันที่ลงพิมพ์ข้อเขียนนี้เขาจะพ้นสภาพจากตำแหน่งรัฐมนตรีแล้วหรือยัง ด้วยเหตุแห่งโอษฐภัยที่เขาได้สร้างขึ้นเมื่อปีก่อน และยังคงก่อเรื่องเคืองขุ่นให้ผู้คนด้วยการใช้คำพูดตามอารมณ์ในกาลต่อมาอีกหลายวาระ เป็นปลาหมออีกตัวหนึ่งที่จะต้องตายเพราะปาก

รัฐมนตรีที่มีความเป็นชายแต่เพียงร่างผู้นั้น เมื่อครั้งเขาทำงานสื่อมวลชน ใช้ปากเผยแพร่ข้อมูลข่าวสารสาธารณะ ได้รับความนิยมมาก ด้วยความเก่ง ความรู้ ความสามารถของเขานั่นเอง ต่อมาเมื่อเขาต้องพูดไปตามอารมณ์ มิได้พูดไปตามประเด็นข่าว ความนิยมในตัวเขาก็ลดลง กล่าวคือ เขาเป็นนักข่าวที่ดี แต่เขาเป็นนักพูดที่เลว อาจเป็นเพราะขาดความใส่ใจในการเว้นขาด “วจีทุจริต ๔ ประการ” คือ พูดปด พูดส่อเสียด พูดคำหยาบ พูดเพ้อเจ้อ

ธรรมชาติให้หูมาสองหู แต่ทำหน้าที่ฟังเพียงอย่างเดียว ให้ปากมาหนึ่งปาก แต่ต้องทำสองหน้าที่ จึงมีภาษิตส่งท้ายว่า

“สองหู หนึ่งปาก แปลว่า ฟังมาก พูดน้อย”

"ท่านจันทร์"

WWW.PRAJAN.COM