ประมาณปลายเดือนที่แล้วสิงหาคม ผมได้ไปทำรายการโทรทัศน์รายการหนึ่งที่สตูดิโอช่อง 3 หนองแขม เป็นรายการแข่งขันกันทำอาหาร  ประเภทสนุกสนาน  ในรายการจะมีการเชิญ ดาราอาวุโสในการชิมอาหารมาเป็นกรรมการตัดสินว่าใครจะทำอาหารได้อร่อยที่สุด  ก็จะได้มีโอกาสเปิดป้ายได้เงินรางวัล  ในระหว่างที่รอการบันทึกเทปอยู่นั้น หลังจากรับประทานอาหารเย็นเสร็จเรียบร้อยแล้ว  จู่ ๆ ดาราอาวุโสผู้รับเชิญมาเป็นกรรมการตัดสิน  ก็เกิดมีอาการหนาวสั่น จนสะท้านไปทั้งตัว  จากสั่นเล็ก ๆ  ก็กลายเป็นสั่นมาก ๆ  จนต้องนำส่งโรงพยาบาล  เคราะห์ดีที่ ร.พ.ศรีวิชัย อยู่ติดกับสตูดิโอ ช่อง 3  ระหว่างเดินทาง ดาราท่านนั้นก็มีอาการสั่นรุนแรงยิ่งขึ้น  จนผมตกใจ  เมื่อถึง ร.พ.รีบนำตัวเข้าห้องฉุกเฉินด่วน  อาการยังคงสั่นจนได้ยินเสียงฟันกระทบกันอย่างดัง  คุณหมอตรวจดูอาการ   แล้วสันนิษฐานว่าอาจจะเป็นไข้มาเลเรีย ถามคนไข้ว่าไปป่ามาหรือเปล่า คนไข้ก็บอกว่าเปล่า ไปแต่ทะเลมา   หมอจึงเจาะเลือดเอาไปตรวจดูหาเชื้อไข้มาเลเรีย   ระหว่างรอผลการตรวจเลือด อาการสั่นก็ค่อย ๆ หายไปทีละเล็กทีละน้อย  จนกลายเป็นปกติ  เมื่อหมอได้ผลตรวจเลือดมา  ปรากฏว่าไม่ได้เป็นอะไรเลย  แต่อาการสั่นอย่างรุนแรงนั้นเกิดขึ้นได้อย่างไร  คุณหมอสรุปได้ว่า  คนไข้พักผ่อนน้อยมาก ไม่เพียงพอ  หลังจากนั้นดาราอาวุโสท่านนั้นก็กลับไปอัดบันทึกเทปรายการจนจบ   และเผยความในใจออกมาว่า  วินาทีนั้นกลัวความตายมาก เหมือนอยู่แค่เอื้อม  ถ้าสั่นจนเส้นโลหิตในสมองแตก  ก็คงจะตายไปได้อย่างง่ายดาย

เหตุการณ์ในครั้งนี้  ทำให้ผมนึกถึงสิ่งหนึ่ง ที่ว่าจะทำ  แต่จนรอดจนรอดก็ไม่ได้ทำเสียที มัวแต่ผลัดวันประกันพรุ่งอยู่ร่ำไป  ผมหวังว่าเมื่อผมหมดลมหายใจจากโลกนี้ไปแล้ว ผมอยากอุทิศร่างกายเพื่อการศึกษาแพทย์  วันรุ่งขึ้นผมรีบไป ร.พ.จุฬา ฯ ทันที  และหาข้อมูลสอบถามรายละเอียดเกี่ยวกับการอุทิศร่างกาย  จนผมได้ดำเนินการสำเร็จเรียบร้อยสมดังความตั้งใจไว้แล้ว 

ผมอยากเชิญชวนท่านผ้มีความประสงค์จะอุทิศร่างกายเมื่อถึงแก่กรรมไปแล้ว  ขอเชิญติดต่อได้ที่ ศาลาทินทัต ร.พ.จุฬา   หมายเลขโทรศัพท์  02-256-4628   เพราะบางท่านอาจจะมีความประสงค์เช่นเดียวกับผม  ได้ไม่ทราบจะติดต่อได้อย่างไร  และขออนุโมทนาบุญแด่ทุก ๆ ท่านด้วย