ต่อมาฉันก็ได้ดูซีรีส์เกาหลีอีกเรื่องหนึ่ง เป็นเรื่องเกี่ยวกับร้านกาแฟ ชื่อเรื่อง Coffee Prince (ฮั่นแน่ กำลังฮิตเลย) ในเรื่องพระเอกจะต้องปรับปรุงร้านกาแฟของบริษัทในมียอดขายที่ดีขึ้น นางเอกซึ่งเป็นเด็กเสิร์ฟที่ร้านก็มีความใฝ่ฝันอยากเป็น บาริสต้า (Birista)    มาจากภาษาอิตาลี ซึ่งแปลว่า ผู้เชี่ยวชาญในการชงกาแฟ (คำนี้ฉันก็รู้จากละครเรื่องนี้เหมือนกัน) ทั้งเรื่องจึงมีการให้ความสำคัญกับกระบวนการทำกาแฟ ตั้งแต่การคั่วเมล็ดกาแฟนานาชนิด จนถึงการชงกาแฟและแต่งฟองนมใส่ในถ้วยใบสวยพร้อมเสิร์ฟ ทำให้ฉันรู้สึกเหมือนได้รู้ถึงรสชาติและความหอมจากกาแฟจริงๆ  ละครเรื่องนี้จึงให้ความรู้สึกประทับใจ(ไม่ใช่เพราะ พระเอกหล่อหรอกนะ) เนื่องจากแสดงถึงความน่าลิ้มรสของกาแฟออกมาได้อย่างไม่มีที่ติ

สำหรับฉันซีรีส์เกาหลีสองเรื่องนี้สามารถถ่ายทอดรายละเอียดความน่ากินของอาหารออกมาได้อย่างน่าชื่นชม ทำให้ฉันต้องย้อนกลับมามองละครไทยบ้านเรา ถึงแม้มันจะไม่ใช่ความผิดของละครไทยที่ไม่ค่อยจะใส่ใจในรายละเอียดและความสมจริงที่มีผลต่อความรู้สึก มากเท่าเนื้อหาเรื่องราวชิงรักหักสวาทแย่งสมบัติ ซึ่งอาจจะพูดได้ว่าเป็นโครงเรื่องที่มีมาแต่โบราณอยู่แล้วของละครไทย แต่มันก็ทำให้เกิดข้อเปรียบเทียบที่เห็นได้อย่างชัดเจนถึงการใส่ใจในรายละเอียด จริงอยู่แม้เมืองไทยจะไม่ค่อยมีละครที่มีเรื่องอาหารเข้ามาเกี่ยวข้องมากนัก แต่เราก็เห็นกันไม่ใช่หรือว่า  ละครที่พระเอก นางเอก มีอาชีพเป็นพ่อครัวหรือแม่ครัว แต่เมื่อทำออกมาจริงๆ กลับไม่ค่อยรู้สึกว่าอาหารพวกนี้น่ากิน หรือรับรู้ว่าตัวละครทำอาหารเก่งจริงๆ อาจจะเป็นเพราะละครไทยมองข้ามรายละเอียดเล็กน้อยแต่สำคัญพวกนี้ไป ฉันก็ได้ไม่ได้หมายถึงแค่รายละเอียดในส่วนนี้เท่านั้น แต่ยังรวมในเรื่องอื่นๆด้วย เช่น ตัวละครจะนอนอยู่แล้วแต่ยังแต่งหน้าจัดเหมือนกำลังจะไปออกงาน หรือแสดงเป็นคนยากจนแต่ผมยังทำไฮไลท์ สีผมตัวละครเดี๋ยวสีอ่อนเดี๋ยวสีเข้ม เปลี่ยนไปแบบที่คนดูรู้สึกได้ทันที มันขาดความสมจริง   ดูแล้วมันขัดตาเคืองใจชอบกล ด้วยเหตุนี้ทำให้     ซีรีส์เกาหลีจึงได้รับความนิยมอย่างมากในประเทศไทย เรียกได้ว่าเป็นทางเลือกใหม่ที่แตกต่างจากทางเลือกเก่าๆเช่นละครไทยที่เหมือนแกงถุงสำเร็จรูปตามตลาด เหมือนเดิม ไม่แปลกใหม่ รับรู้รสชาติอย่างเคยชิน และที่สำคัญไม่ได้ใส่ใจในรายละเอียด ไม่เห็นจะน่ากินตรงไหน!