......ตอนที่เรียนจบมัธยม   อาจจะยังเด็กนัก  ยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าต้องการอะไรในชีวิต  จิ้มนิ้วเลือกอนาคตตัวเองในหนังสือสอบเข้ามหาวิทยาลัย  บางคนเลือกคณะที่มีคะแนนสูง ๆ เพียงเพราะเขาเรียนเก่ง  บางคนเลือกคณะที่คะแนนต่ำไว้ก่อน  เพราะอาจารย์แนะแนวที่โรงเรียนแนะนำ    ชีวิตทั้งชีวิตต่อจากนั้น  บางคนจะกลายเป็นสิ่งที่ได้เรียนมาแค่สี่ปี  ห้าปี หรือหกปี  ภายในรั้วแคบ ๆ คนเรียนวิศวะฯจบไปเป็นวิศวกร  คนเรียนทันตแพทย์จบไปเป็นหมอฟัน ฯลฯ  ชีวิตเดินไปตามช่องทางที่กำหนดไว้  ทั้ง ๆ ที่บอกไม่ได้ว่าแท้จริงแล้ว   เขารักชีวิตแบบนั้นหรือเปล่า ................

คัดลอก..ส่วนหนึ่งมาจากหนังสือ...อยากให้ลมหนาวหวนมาอีกครั้งหนึ่ง...

เนื่องจากช่วงนี้งานเยอะมากๆ  แทบจะๆไม่มีเวลาท่องอนเตอร์เนทเหมือนอย่างเคย...รวมถึงเยี่ยมเพื่อนตามบล๊อกต่างๆ...   กลับไปที่ห้องก็รู้สึกเบื่อที่จะดูรายการโทรทัศน์  จึงหยิบหนังสือบนชั้นที่ปล่อยทิ้งไว้นานจนฝุ่นจับ  ขึ้นมาปัดฝุ่นดูบ้าง  สายตาสะดุดไปที่หนังสือเล่มนี้...เปิดอ่านทีไรก็ยิ้มได้เสมอ..  ทุกครั้งที่เปิดอ่านทำให้รู้สึกเหมือนตัวเองกำลังเปิดลิ้นชักของโนบิตะ....แล้วนั่งไทม์แมชชีนของโดเรมอน  กลับไปสู่ช่วงเวลาของชีวิตในรั้วมหาลัยอีกครั้ง....หลายคนอาจจะสงสัยว่าทำไม  เราถึงรู้สึกอะไรได้มากขนาดนั้น  สาเหตุหนึ่งอาจเกิดเพราะผู้แต่งหนังสือเล่มนี้เป็นรุ่นพี่ภูมิศาสตร์ของเรานั่นเอง  เรื่องราวที่เค้าเขียนก็เป็นเรื่องใกล้ๆตัวตอนเรียน  ทำให้เราซึมซับบรรยากาศเหล่านั้นได้เป็นอย่างดี...คนที่ไม่เคยอ่านหนังสือเล่มนี้คงยากที่จะเข้าใจความรู้สึกของเรา   นอกจากหนังสือเล่มนี้  พี่เค้ายังมีผลงานอีกมาก  แต่ผลงานที่เป็นที่รู้จักมาๆน่าจะเป็น  เรื่อง กล่องไปรษณีย์สีแดง...  ที่เค้าเอามาทำเป็นหนัง เรื่องเพื่อนสนิท  ..คงจะพอคุ้นกันบ้างนะคะ.... 

 

ชื่อหนังสือ                                      อยากให้ลมหนาวหวนมาอีกครั้งหนึ่ง
โดย	อภิชาติ เพชรลีลา
สำนักพิมพ์	แพรวสำนักพิมพ์
พิมพ์รวมเล่ม	ครั้งแรก : ธันวาคม 2544, 239 หน้า
ราคา	130 บาท
ISBN	974-7521-25-3

"อยากให้ลมหนาวหวนมาอีกครั้ง" คือนวนิยายเรื่องแรกของ อภิชาติ เพชรลีลา หลังจากที่นักเขียน หนุ่มหน้าใหม่คนนี้ เคยคว้ารางวัลชมเชย นายอินทร์อวอร์ด ประจำปี พ.ศ. 2543 จากสารคดีวัยรุ่นกุ๊กกิ๊ก "กล่องไปรษณีย์สีแดง" ที่ได้รับการพิมพ์ซ้ำในเวลาอันรวดเร็ว

"อยากให้ลมหนาวหวนมาอีกครั้ง" คือนิยายชีวิตรักนักศึกษา ฉบับ “อภิชาติ เพชรลีลา” ที่บรรจงแต่งขึ้น เพื่อฉายภาพชีวิต “ลูกช้าง มช.” ที่ต้องทำความคุ้นเคย กับการรับน้องใหม่ (บน) รถไฟ การเป็นเด็กหอ นั่งรถแดง จำยอมกับระบบโซตัสของรุ่นพี่ สดใสเริงรื่นกับ เพื่อนนักศึกษา ที่ต่างวาดลีลาชีวิต ความคิด ความฝัน ที่ไม่ซ้ำแบบกัน ให้เกิดความซ้ำซากจำเจ กุ๊กกิ๊กเก๋ไก๋ ไปกับเรื่องราวความรัก ที่มีทั้งรักเงียบๆ รักโฉ่งฉ่าง รักสลาย รักนิรันดร์ เพลิดเพลินไปกับ การเที่ยวท่องสถานที่สำคัญต่างๆ ในจังหวัด การรับรู้วิถีชีวิต ที่เลือกไม่ได้ของเพื่อนพ้อง การกอบเก็บความรู้สึกดีๆ ที่เข้ามาในชีวิต

อารมณ์ความรู้สึก อันหลายหลากเหล่านี้ ส่งผ่านตัวละครหลัก ที่สวมบทบาทเป็น “เด็กจีออ” ลูกหยาดน้ำฟ้า (ภูมิศาสตร์) ที่ผูกพันกัน จนก่อเกิดมิตรภาพ ที่ไม่มีวันลืมเลือน... เป็นมิตรภาพที่เกิดขึ้น ผ่านลมร้อน ลมฝน และลมหนาวกว่าสี่ปี แต่ฤดูกาลที่พึงจดจำเนิ่นนาน กลายกลับเป็น “ลมหนาว”...เพราะกลิ่นลมหนาว ชวนให้ระลึกคืนวันเก่าๆ ที่ทั้งหอมชื่นใจ อบอุ่น ปลอดโปร่ง สดชื่น เสมือนสัมผัสคุ้นเคยของ เพื่อนเก่า - เพื่อนเล่น ที่แฝงอยู่ในความทรงจำ อันวัยเยาว์ เป็นลมหนาวที่แม้จะวูบวาบ ผ่านมาทักทายแล้วก็จากไป แต่ก็รับรู้ได้ว่า “ลมหนาว ย่อมหวนมาอีกครั้ง” เสมอ

"ความทรงจำอันงดงามของผม ล่องลอยอยู่รอบๆ ตัว ยามได้หวนคำนึงไปหา ความตั้งใจในการเขียน 'อยากให้ลมหนาวหวนมาอีกครั้ง' ก็คือ ผมอยากเก็บเรื่องราว ที่คล้ายลอยเหมือนยองใยกลางอากาศ มารวมไว้ในที่ซึ่งผมมั่นใจว่า ความทรงจำนั้น จะแจ่มแจ้งอยู่เสมอ ไม่ผุกร่อนไปตามกาลเวลา และโรยไปตามหัวใจ ที่กร้านขึ้น เมื่อเราเติบโตขึ้น" อภิชาติ เพชรลีลา .....