มีหลายคนถามกันมามากเหลือเกินว่า "เกรียงไกร เตชะโม่ง" อดีตวายร้ายผู้โจรกรรมเครื่องเพชรของกษัตริย์ไฟซาล แห่งซาอุดิอาระเบีย ทำอย่างไรจึงนำเครื่องเพชรเป็นจำนวนมากผ่านเข้ามาในประเทศไทยได้

          คงเป็นเรื่องเล็กน้อยเท่านั้น สำหรับนักโจรกรรมมือหนึ่งแห่งดินแดนทะเลทรายแน่นอน ขนาดทหาร-ตำรวจประจำพระราชวังไฟซาลมากมายเป็นกอง ยังใช้ความสามารถผ่านออกมาได้ แล้วทำไมแค่"ศุลกากร"เมืองไทย จะผ่านเข้ามาไม่ได้

            "เกรียงไกร"ย้อนอดีตให้ฟังว่า หลังจากนำเครื่องเพชรบรรจุกล่องปะปนกับสัมภาระอื่นๆ เรียบร้อยแล้ว จึงทะยอยออกมาจากพระราชวัง มุ่งหน้ามายังสนามบิน แต่สัมภาระที่นำติดตัวมานั้น มีน้ำหนักเกินกว่าที่จะนำติดตัวขึ้นเครื่องบินมาได้ จึงต้องเสียค่าสัภาระเพิ่มเติม แต่เขาจำไม่ได้ว่าต้องเสียเงินเมเท่าไร

            ไม่กี่ชั่วโมงบินลัดฟ้ามาถึงสนามบินดอนเมือง คราวนี้เริ่มมีปัญหาอยู่บ้าง เขาจึงคิดว่าจะดำเนินการอย่างไรดี จึงจะผ่านมาตรการตรวจตราของศุลกากรไทยได้

             "เกรียงไกร"จึงเริ่มไปเจรจากับเจ้าหน้าศุลกากรระดับล่างที่ทำหน้าตรวจตราคนหนึ่งว่า จะขอนำสัมภาระที่เกินน้ำหนักเข้ามาภายในประเทศเราได้อย่างไร

          เขาได้บอกกับ เจ้าหน้าที่ศุลกากรคนนั้นว่า ข้างในนั้นบรรจุเครื่องไม้เครื่องมือทำมาหากินในประเทศซาอุฯ แต่เพื่อตัวความรำคราญและเรื่องมาก เขาจึง มอบสิ่งตอบแทนให้เจ้าหน้าที่ผู้นั้น เป็นจำนวนมูลค่าเท่าไรนั้น จำไม่ได้

            ทำให้ศุลกากรคนนั้น ทำการตรวจเป็นพิธี เพียงแค่เปิดกล่องดูด้านบนเท่านั้น ไม่ได้ตรวจตราลงลึกไปถึงภายในกล่อง จึงทำให้รอดการถูกจับกุมได้

           ประการสำคัญที่รอดสายตาศุลกากรได้นั้น "เกรียงไกร" บอกว่า ส่วนหนึ่งอาจเป็นเพราะการแต่งกายเหมือนคนงานก่อสร้างที่ไปหากินขุดทองในดินแดนทะเลทราย จนทำให้รายได้เข้าประเทศไทยมากมาย จึงทำให้ไม่ได้มีการเข้มงวดตรวจสอบสัมภาระอะไรกันมากมายเท่าไรนัก

           สำหรับความเป็นอยู่ของ"เกรียงไกร" ในปัจจุบันนี้ ต้องเรียกว่า ค่อนข้างยากจน บางวันก็มีรายได้จากการรับจ้างปีนต้นไม้ ให้กับชาวบ้าน หรือถ้ามีเพื่อนบ้านมาจ้างไปทำอะไรก็ไป ทำให้บางวันมีรายได้ประมาณ 200 บาท หรือบางวันก็ไม่มีรายได้อะไรเลย

            ด้วยวัยถึง 52 ปีแล้ว จะไปรับจ้างปีต้นไม้บ่อยๆ ก็เป็นงานที่เสี่ยงเกินไป

            ส่วนการรับจ้างที่ทำให้เขามีรายได้มากที่สุดนั้น "เกรียงไกร" บอกว่า หลายได้ซื้อรถไถนาเอาไว้ 1 คัน เมื่อมีชาวบ้านต้องการไถนา ก็จะขับรถคันนี้ออกไปรับจ้าง โดยควักเงินเติมน้ำมันเอง และแบ่งรายได้กันคนละครึ่ง ทำให้เกิดรายได้วันหนึ่งๆ ประมาณเกือบพันบาท แต่งานไถนา-ไร่ นั้นไม่ได้มีทุกวัน

             หลายคนเข้าใจว่า "เกรียงไกร" น่าจะอมเครื่องเพชรเอาไว้บ้าง หากใครได้ไปเห็นชีวิตความเป็นจริงแล้ว การใช้ชีวิตของเขานั้น ดูแล้วไม่ได้ร่ำรวยอะไรมากนัก ตามประสาชาวบ้านเรียกว่า "พอกินพอใช้" ซึ่งไม่ได้แตกต่างอะไรกับชีวิตความเป็นอยู่ของชาวบ้านในย่านนั้น และสิ่งสำคัญที่สุด เส้นทางชีวิตเขาตอนนี้ ต้องมาเป็นหนี้สินหลายหมื่นบาท

           เมื่อถามไป ถามมา ดันถูก"เกรียงไกร"ถามย้อนมาว่า "คุณมีเงินบ้างหรือเปล่า ผมอยากขอยืมสัก 3 แสน เพื่อมาใช้หนี้และเอาไว้มาใช้ทำมาหากินหน่อย หากผมยังอมเครื่องเพชรเอาไว้ ผมคงไม่อยู่ในหมู่บ้านนี้แน่ ผมคงย้ายไปอยู่ที่อื่นแล้ว"

           นี่แหละ..!! นักโจรกรรม แม้จะได้รับโทษไปแล้ว เส้นทางชีวิตเขายังไม่พ้นทุกข์กันอีก
              
  ------   ในตอนต่อไป จะเล่าฟังถึง"อาถรรพ์เพชรซาอุฯ" ที่เกิดขึ้นกับ "เกรียงไกร" หากไม่มีเรื่องนี้เกิดขึ้นเขายอมรับ ความเป็นอยู่ของครอบครัวเขาน่าจะดีกว่านี้    ----