เมื่อไม่นานมานี้ราคาข้าวเปลือกสูงถึงหลักหมื่นบาท "ดี๊ ด๊า"ไปตามๆ กัน คิดว่า ผลประโยชน์ไปตกอยู่กับชาวนา นายมิ่งขวัญ แสงสุวรรณ รัฐมนตรีว่าการกระทรวงพาณิชย์ เพิ่งตื่นจนรู้ว่า ราคาที่สูงขึ้นนั้น มีชาวนาได้รับประโยชน์จำนวนน้อยมาก เพราะข้าวเปลือกนั้น ไปอยู่ที่ "พ่อค้าคนกลาง-โรงสี"กันหมดแล้ว จึงกอบโกยผลประโยชน์กันได้อย่างเต็มที่

               จนกระทั่งเมื่อไม่กี่วันที่ผ่านมา จึงแก้กลยุทธกันใหม่ ให้มีการรับจำนำข้าวในราคาเกวียนละ 14,000 บาท หากรัฐบาลดำเนินการได้อย่างที่กำหนดนโยบายเอาไว้ ชาวนาเชื่อว่า "เกิดผลดี"แน่นอน

              นายณรงค์ สุขมี ชาวนาคนหนึ่งใน อ.พิชัย จ.อุตรดิตถ์ ได้อธิบายถึงรายละเอียดเปรียบเทียบค่าใช้จ่ายของชาวนา ที่ต้องเสียค่าใช้จ่ายจำนวนมาก ไม่คุ้มกับการทำนาในแต่ละครั้งเลย และหากขายข้าวได้ต่ำกว่า 10,000 บาท มีแต่จะ"รอวันตาย" ค่าใช้จ่ายที่สูญเสียไป ไม่สมดุลกับผลผลิตข้าวเปลือกที่ขายได้

             จากการเปิดใจชาวนาผู้นี้ พบว่า ในการทำนาแต่ละครั้งนั้น หากคำนวนจากการทำนา 10 ไร่ พบว่ามีค่าใช้จ่ายดังต่อไปนี้

              1.น้ำมัน   12,300  บาท

               2.ปั่นดิน  2,500  บาท

               3.ปุ๋ย  12,500  บาท

               4.ยาฆ่าหญ้า 625 บาท

                5.ยาฆ่าหญ้าบวก 350 บาท

                6.ยาฆ่าแมลง 1,400  บาท

                7.พ่นยา  400 บาท

                8.เกี่ยวข้าว 4,500 บาท

                9.บรรทุกข้าวไปขาย 1,600 บาท

                10.เช่านา  20,000  บาท

                  รวมค่าใช้จ่ายทั้งหมด  56,175 บาท

                นายณรงค์ บอกว่า การทำนา 10 ไร่นั้นผลผลิตที่จะได้อยู่ประมาณ 7-8 เกวียนเท่านั้น หากขายข้าวได้เกวียนละ 14,000 บาท ชาวนานนั้นจะมีรายได้ประมาณ 98,000-120,000 บาท แต่ในความเป็นจริงแล้ว ชาวนาจะถูกพ่อค้าคนกลาง หรือเจ้าของโรงสีเอาเปรียบสารพัดรูปแบบ โดยจะขายข้าวได้ประมาณ 8,500 บาท หรือดีที่สุดประมาณ 12,000 บาทเท่านั้น

               พ่อค้า-โรงสีข้าว จะนำ"ความชื้น"ในเมล็ดข้าว มาอ้างเป็นเรื่องหลัก เพื่อกดราคาให้ต่ำลง หลังจากนั้นจะอ้างว่า "วัสดุปะปน"เป็นจำนวนมาก เช่น ดอกหญ้า หลังจากนั่นพ่อค้าคนกลางหรือโรงสีจะบอกว่า ให้ราคาเท่านี้ขายหรือไม่ หากต้องการขายเกวียนละ 14,000 บาท ก็ให้บรรทุกไปขายให้กับรัฐบาลเองก็แล้วกัน

              ภาวะจำยอมต้องเร่งขายข้าวเปลือกของชาวนามี 2 ประการคือ "ลานตากข้าว" ชาวนาไม่มีสถานที่ตากข้าวเป็นของตนเอง เพื่อแก้ปัญหาความชื้น และอีกประการหนึ่ง "ภาวะหนี้สิน" ชาวนา เป็นหนี้จำนวนมาก การทำนาแต่ละครั้งต้องไปกู้เงินอื่นมา เมื่อถึงกำหนดจะต้องเร่งรีบจ่ายหนี้ มิฉะนั้นแล้ว จะต้องจ่ายดอกเบี้ยร้อย 3 ต่อเดือนหนักมากขึ้นอีก

               ทั้งหมดเป็นความทุกใจของชาวนา ที่รัฐบาลยังแก้กันไม่ถูกจุด ไม่รู้ปัญหาที่แท้จริง เมื่อแก้ปัญหาไปแล้วก็คิดว่า "เกาไม่ถูกที่คัน" ทำให้ผลประโยชน์ไปตกอยู่กับ"นายทุน"กันหมด ชาวนายังเดือดร้อนยเช่นเคย

     +++++++++++++++++