ดูเพิ่มเติมที่            http://learners.in.th/blog/prince-in-dream/69242

คำพิพากษาฎีกาที่ 3977/2547 บริษัทไทยประกันภัย  จำกัด (มหาชน)     โจทก์

บริษัทนิปปอน คาร์โก้ แอร์ไลน์ส จำกัด    จำเลย

บริษัทคาลวินไคสน์ คอสเมติดส์อินเตอร์เนชั่นแนล  จำกัด  ผู้ขาย  ได้ว่าจ้างให้ตัวแทนของจำเลยที่ 1 ขนส่งน้ำหอมจำนวน  237  กล่อง  น้ำหนัก  1,173  กิโลกรัม  จากประเทศสหรัฐอเมริกา เพื่อส่งมอบให้บริษัทคิงเพาเวอร์ดิวตี้ฟรี  จำกัด ที่กรุงเทพมหานคร  ประเทศไทย สินค้าดังกล่าวบริษัทคิงเพาเวอร์ดิวตี้ฟรี  จำกัด ผู้รับตราส่งได้เอาประกันภัยไว้แก่โจทก์  ตัวแทนของจำเลยที่ 1 ได้ตรวจสอบสินค้าและเรียกเก็บค่าระวางแล้ว จึงออกใบตราส่งทางอากาศ (ใบรับของทางอากาศ) ชนิดเฮาส์แอร์เวย์บิล (House  Air  Waybill)  ให้แก่ผู้ส่งสินค้าตามใบรับขนทางอากาศ จากนั้น ตัวแทนของจำเลยที่ 1 ได้นำสินค้าดังกล่าวไปส่งมอบให้แก่จำเลยที่ 1 และได้นำสินค้าดังกล่าวขนส่งรวมกับสินค้าประเภทอื่นโดยสายการบินของจำเลยที่ 1 เมื่อสินค้าดังกล่าวมาถึงประเทศไทย จำเลยที่ 2 เป็นผู้ขนถ่ายสินค้าดังกล่าวลงจากเครื่องบินเข้าเก็บในคลังสินค้าของจำเลยที่ 2 ต่อมาผู้เอาประกันภัยได้ไปขอรับสินค้า พบว่าสินค้าได้รับความเสียหาย และสูญหายไปบางส่วน คิดเป็นค่าเสียหายจำนวน 5,771.20 ดอลลาร์สหรัฐ และหีบห่อที่บรรจุสินค้ามีร่องรอยถูกแกะ และมีการผนึกหีบห่อใหม่ สินค้าบางกล่องได้รับความเสียหาย เนื่องจากถูกกระแทก  สินค้าดังกล่าวได้รับความเสียหายและสูญหายขณะอยู่ในความดูแลของจำเลยทั้งสอง  ผู้เอาประกันภัยได้เรียกร้องค่าเสียหายจากโจทก์ในฐานะผู้รับประกันภัย โจทก์จึงได้ชดใช้ค่าเสียหายให้ผู้เอาประกันภัย จากนั้นโจทก์จึงเป็นผู้รับช่วงสิทธิของผู้เอาประกันภัยมาฟ้องเรียกค่าเสียหายเอาจากจำเลยทั้งสองได้ ศาลพิพากษา ให้จำเลยที่ 2 ชำระเงินจำนวน 935,793.94 บาท พร้อมดอกเบี้ยโดยให้จำเลยที่ 1 ร่วมรับผิดด้วยในจำนวนเงินตามที่จำกัดความรับผิด              

                           วิเคราะห์ฎีกามีประเด็นที่น่าสนใจอยู่หลายประเด็นดังนี้   1. ความรับผิดของจำเลยที่ 1 นั้นจะต้องรับผิดหรือไม่                      

จากข้อเท็จจริงในฎีกานั้น จำเลยที่ 2 ได้จัดการขนถ่ายสินค้านั้นลงจากเครื่องบินของจำเลยที่  1  แล้วนำเข้าเก็บรักษาในคลังสินค้า  ตัวแทนผู้ขายเป็นผู้ไปรับสินค้าที่ขนส่งดังกล่าวมาจากคลังสินค้าของจำเลยที่  2    มาไว้ที่คลังสินค้าของบริษัทคิงเพาเวอร์ดิวตี้ฟรี  จำกัด  และจึงได้มีการสำรวจสินค้านั้น  พบว่ามีสินค้าได้รับความเสียหาย จึงได้ทำรายงานการสำรวจไว้  เห็นว่า แม้โจทก์จะทำเป็นรายงานการตรวจรับสินค้าจากคลังสินค้าของจำเลยที่  2   ระบุว่ากล่องเสียหาย ส่วนรายงานการสำรวจความเสียหาย ที่มีข้อความระบุถึงการรับมอบสินค้า จากคลังสินค้าโดยไม่อิดเอื้อนนั้น เนื่องจากไม่มีหมายเหตุในเอกสารว่าสินค้าได้รับความเสียหาย  หากมีการระบุหมายเหตุไว้ก็จะไม่รับสินค้า  ซึ่งก็มีเหตุผลให้รับฟังได้ว่าขณะรับสินค้าดังกล่าวมาจากคลังสินค้าของจำเลยที่  2  ไม่ปรากฏความเสียหายของสินค้าที่สามารถเห็นได้  ไม่ได้หมายความว่าสินค้านั้นไม่มีความเสียหาย   เห็นว่า  ข้อเท็จจริงได้ความว่า  ขณะที่พนักงานของบริษัทจำเลยที่  2  จะขนถ่ายสินค้าน้ำหอมตามคำฟ้องจากเครื่องบินของจำเลยที่  1  เพื่อเข้าเก็บในคลังสินค้าของจำเลยที่  2  สินค้าดังกล่าวมีความผิดปกติ แต่ไม่สามารถมองเห็นความเสียหายภายในกล่องได้  และขณะที่พนักงานของบริษัทคิงเพาเวอร์ดิวตี้ฟรี  จำกัด  ผู้รับตราส่งมารับสินค้านั้นไปจากคลังสินค้าของจำเลยที่  2  ก็พบความผิดปกติว่าสภาพเสียหาย     และเมื่อข้อเท็จจริงได้ความว่า  ผู้ขายได้นำสินค้านั้นจำนวน 3 ห่อใหญ่ วางบนแคร่ไม้จำนวน 3 แคร่(skid)มาส่งให้แก่บริษัทเอสคอร์ตฟอร์เวิร์ดดิ้ง จำกัด เพื่อดำเนินการขนส่งโดยเครื่องบินของจำเลยที่ 1 โดยบริษัทเอสคอร์ตฟอร์เวิร์ดดิ้ง จำกัด ได้ออกใบรับขนทางอากาศ (Air  Waybill) ในฐานะตัวแทนของจำเลยที่ 1 และได้รับสินค้าน้ำหอมตามคำฟ้องทั้งหมดไว้จากผู้ขาย  และมีสินค้าเสียหายในระหว่างที่สินค้านั้นอยู่ในความดูแลของ บริษัทเอสคอร์ตฟอร์เวิร์ดดิ้ง จำกัด และทั้งข้อเท็จจริงจากฎีกาได้ความว่า จำเลยที่ 1 ได้ขนส่งสินค้าดังกล่าวจากประเทศสหรัฐอเมริกามาให้แก่ บริษัทคิงเพาเวอร์ดิวตี้ฟรี  จำกัด  ผู้ซื้อในประเทศไทยโดยใช้เครื่องบินหลายทอด  เหตุผลเชื่อได้ว่าสินค้าที่ขนส่งดังกล่าวได้รับความเสียหายและสูญหายขึ้นในระหว่างการขนส่งของจำเลยที่ 1 จึงต้องรับผิดในความเสียหายและสูญหายของสินค้านั้น      

                          ในประเด็นที่ 2 นั้น จำเลยที่1 จะต้องรับผิดจำนวนเท่าไร และจะอ้างข้อจำกัดความรับผิดตามใบรับขนทางอากาศได้หรือไม่ 

                          ในใบรับขนของทางอากาศซึ่งเป็นหลักฐานแห่งสัญญารับขนของทางอากาศระหว่างผู้ส่งกับจำเลยที่ 1 ผู้ขนส่ง ว่าให้การขนส่งนี้อยู่ภายใต้เงื่อนไขของสัญญา ซึ่งมีข้อหนึ่งระบุว่า “เว้นแต่จะได้ระบุเป็นอย่างอื่น.....ให้ความรับผิดของผู้ขนส่งมีจำนวนไม่เกิน 20 ดอลลาร์สหรัฐหรือจำนวนที่มีมูลค่าเท่ากัน ต่อน้ำหนักของสินค้า 1 กิโลกรัม สำหรับสินค้าที่ขนส่งซึ่งได้สูญหายหรือได้รับความเสียหายหรือส่งมอบล่าช้าเว้นแต่ผู้ส่งจะได้แจ้งมูลค่าของสินค้าที่สูงกว่านั้นเอาไว้  และได้ชำระค่าธรรมเนียมเพิ่มไว้แล้ว”  ในใบรับขนของทางอากาศนี้มีบริษัทตัวแทนของบริษัทผู้ส่งสินค้าลงลายมือชื่อไว้  ทั้งปรากฏว่าผู้ส่งสินค้าน้ำหอมมิได้แจ้งมูลค่าของสินค้าไว้ในใบรับขนทางอากาศนั้นแต่อย่างใด  ดังนั้นแสดงให้เห็นว่าผู้ส่งสินค้าน้ำหอมดังกล่าวได้แสดงเจตนาตกลงด้วยชัดแจ้งในข้อจำกัดความรับผิดของจำเลยที่ 1     จำเลยที่ 1จึงอ้างข้อจำกัดความรับผิดได้   จึงรับผิดไม่เกินข้อจำกัดความรับผิด

                               ประเด็นที่ 3  จำเลยที่ 2 จะต้องต่อโจทก์ตามคำฟ้องหรือไม่

                                ข้อเท็จจริงรับฟังได้ว่า จำเลยที่ 2 ได้จัดการขนถ่ายสินค้าที่จำเลยที่ 1 ขนส่งทั้งหมดลงจากเครื่องบินของจำเลยที่ 1 แล้วจำเลยที่ 2 นำสินค้าเข้าเก็บรักษาในคลังสินค้าของจำเลยที่ 2 แสดงว่าสินค้าทั้งหมดอยู่ในสภาพปกติและครบถ้วน จำเลยที่ 2 จึงยอมออกใบรับเงินค่าธรรมเนียมการเก็บรักษาสินค้า  ซึ่งระบุน้ำหนักของสินค้าที่รับฝากไว้ว่ามีน้ำหนักจำนวน 971 กิโลกรัม  ซึ่งตรงกับน้ำหนักของสินค้าตามที่ระบุไว้ในใบรับขนทางอากาศ  ดังนั้นข้อเท็จจริงรับฟังไม่ได้ว่าสินค้าที่รับฝากไว้ไม่ได้สูญหายไปในระหว่างที่อยู่ในความดูแลของจำเลยที่ 2  เมื่อจำเลยที่ 2 อยู่ในฐานะผู้รับฝากทรัพย์และทรัพย์ที่ฝากสูญหายจำเลยที่ 2 ก็ต้องใช้ราคาทรัพย์ที่สูญหาย

                            ประเด็นที่ 4  ในส่วนของจำเลยที่ 2 ขาดอายุความตามประมวลกฎหมายแพ่งพาณิชย์ มาตรา 671 หรือไม่ และจำเลยที่ 2 จะต้องรับผิดต่อโจทก์ตามคำฟ้องโจทก์หรือไม่                                                                                        

ตามคำฟ้องของโจทก์  เห็นได้ว่าโจทก์เรียกให้จำเลยที่ 2  ซึ่งขนถ่ายสินค้าที่จำเลยที่ 1 ขนส่งทั้งหมดลงจากเครื่องบินของจำเลยที่ 1 แล้วนำสินค้าเก็บรักษาไว้ในคลังสินค้าของจำเลยที่ 2 ให้ใช้ราคาทรัพย์ที่สูญหายไป  หาใช่เป็นการเรียกค่าสินไหมทดแทนเกี่ยวแก่การฝากทรัพย์ตามมาตรา 671 แห่งประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ อันทำให้พ้นเวลาหกเดือนนับแต่วันที่การรับฝากสิ้นสุดลง  กล่าวคือวันที่ผู้รับตราส่งรับค่าธรรมเนียมเพิ่มไว้แล้ว” ไม่   กรณีดังกล่าวไม่มีกฎหมายบัญญัติอายุความไว้โดยเฉพาะจึงมีอายุความ 10 ปี ตามประมวลกฎมายแพ่งและพาณิชย์มาตรา 193/30 ดังนั้น คดีโจทก์จึงไม่ขาดอายุความ        

ที่มา :      http://www.ecap-poject.org 

http://www.geocities.com/ipitlaw_research/deeka/deeka-it/it-deeka_2547/itdika-2547. htm