วันที่ จันทร์ สิงหาคม 2551

พิมพ์หน้านี้  |  ดูบล๊อกอื่นๆ ที่ OKnation

 

เรียงความพระคุณของแม่ในวัยเด็ก...วันนี้ฉันหวนรำลึกถึงพระคุณแม่


สมัยที่เป็นเด็กประถม.....นานมากแล้ว

กิจกรรมหนึ่งที่เราได้เคยเข้าร่วมซึ่งเป็นกิจกรรมของสำนักงานประถมศึกษาจังหวัด ก็คือการประกวดความสามารถทางด้านภาษาไทย ของเด็ก ๆ ในแต่ละโรงเรียนในกลุ่มโรงเรียนเขตตำบล อำเภอ และจังหวัด

ตัวเราไม่ใช่เด็กที่มีความโดดเด่นทางด้านใด ด้านหนึ่ง เรียนอยู่อันดับต้น ๆ ของห้องก้อจริง แต่ไม่เก่งจัด รำไม่สวย กีฬาไม่ได้เรื่อง และแทบไม่เคยมีครูท่านใดคิดว่าเราจะสามารถเขียนเรียงความได้

เราเคยชนะเลิศการประกวดเขียนเรียงความระดับประถมศึกษาตอนต้น  และอีกครั้งในระดับประถมศึกษาตอนปลาย ในเรื่องเดียวกัน คือ เรื่อง "พระคุณของแม่"

เหตุการณ์ครั้งนี้นนับเป็นประวัติศาสตร์ที่ดีงาม และสำคัญมากในชีวิตของเรา และนำมาซึ่งความภาคภูมิใจของแม่อย่างใหญ่หลวงทีเดียว (อาจดูเวอร์...แต่แม่ดีใจกว่าเราอีกแน่ะ)

จำได้ว่าตอนนั้น เราไม่ได้เป็นตัวแทนที่เข้าร่วมการแข่งขันหรอก พอดีเพื่อนที่เป็นตัวแทนป่วย คุณครูก้อเลยส่งเราไปแทน ซึ่งไม่ได้คาดหว้งใด ๆ ว่าเราจะได้รับรางวัลอะไรกับเขา

คุณครู...ไม่เคยรู้หรอกว่า เราเป็นคนชอบอ่านหนังสือ หลากหลายเกินวัย อ่านหนังสือของป๋าบ้าง ของพี่สาวบ้าง ของพี่ชายบ้าง เราก้อเลยได้มีความรู้จากด้านอื่นนอกจากหนังสือเรียน ได้รู้จักการเรียบเรียงประโยคให้มันสวยงาม การใช้คำสละสลวย

วันที่ทำการแข่งขัน เราต้องเดินทางไปแข่งขันนอกโรงเรียน เริ่มจากระดับกลุ่มโรงเรียนก่อน

เราสามารถเลือกเรื่องที่จะเขียนได้  ซึ่งเราเลือกเรื่องพระคุณของแม่เพราะเรารู้สึกว่ามันเป็นเรื่องใกล้ตัว แล้วตอนนั้นก้อใกล้ถึงวันแม่แล้วด้วย

ผลการประกวด เราชนะเลิศระดับกลุ่ม เป็นที่กังขาของบรรดาคุณครู และเพื่อนฝูงมาก ยกเว้นแม่...แม่บอกว่าเราได้เชื้อพ่อมา...พ่อเราชอบเขียน เค้าเขียนหนังสือลงนิตยสารด้วยนะ...

การแข่งขันในระดับอำเภอ และจังหวัด เราก้อสามารถผ่านมาได้...ด้วยเรื่องราวเดียวกัน

หลังจากเราชนะเลิศในระดับจังหวัด เราได้เป็นตัวแทนกล่าวถึงพระคุณของแม่  ในวันแม่ ณ หอประชุมโรงเรียน และบนศาลาวัด ...ตื่นเต้นสุด ๆ อ่านไปร้องไห้ไป  แม่เราน่ะ ตาบวมเป็นนกกระปูดเลย

ยิ่งตอนเราเอาพวงมาลัยเข้าไปกราบท่านแล้ว ท่านยังไม่หยุดร้องไห้  กอดเราแน่นเลย

แม่...ของเราเป็นครูค่ะ  เป็นครูสอนเด็กประถม แต่ไม่เคยได้สอนเราหรอก เพราะเราไม่อยากเรียนกะแม่ อายเพื่อนค่ะ (จริง ๆคงเป็นความรู้สึกเขินมากกว่า)

แม่...เป็นคนดุ  จริงจัง ไม่ค่อยกอดลูก แต่ก้อรับรู้ได้ถึงความอบอุ่น

ถ้าแม่โกรธ...แม่จะลงโทษพวกเรา...แบบโหด  ตีเจ็บมั่ก ๆ ค่ะ

ทุกวันนี้ ...แม่ไม่อยู่ให้กอดแล้ว...แต่เรายังระลึกถึงพระคุณแม่เสมอ

แม่จ๋า...หนูรักแม่นะ

โดย ตะวัน..ที่ปลายฟ้า

 

กลับไปที่ www.oknation.net