วันที่ พฤหัสบดี มิถุนายน 2550

พิมพ์หน้านี้  |  ดูบล๊อกอื่นๆ ที่ OKnation

 

เด็กรถ...ขอปี้นักศึกษาสาวบนรถ!!!...เป็นคุณคิดอย่างไร?


เด็กรถ...ขอปี้นักศึกษาสาวบนรถ!!!...เด้กรถหื่นหรือว่าสาวๆแต่งชุดยั่ว??

เหตุการณ์นี้ไม่ได้เกิดขึ้นที่เมืองไทย..แต่เป็นต่างประเทศ...อยู่ในเหตการณ์พอดี

ชุดที่ยั่วยวนอาจเป็นสาเหตุดังกล่าว

ภาพด้านบนไม่เกี่ยวกับเรื่องที่จะเล่า

จรจากลาแล้ว...เวียงจันทน์(วันที่ 4)

      หลังจากเมื่อคืนหลับใหลอย่างสบาย สาเหตุอันเนื่องมาจากความเหนื่อยล้า พอรู้สึกตัวก็รับทำธุระส่วนตัว กินเข้าปลา โดยมุ่งหวังเป้าหมายข้างหน้าคือ เวียงเพื่อต่อรถไปหลวงพระบาง บักอ่อนสหายรักก็ไม่ทำให้ผิดหวัง อาสาขับรถเครื่องมาส่งถนนใหญ่ ให้ผมนั่งรถโกลาวเข้าเมืองเพื่อไปขนส่งในเวียง เพื่อซื้อในตั๋วเมืองหลวงต่อไป

กำลังก่อสร้างสนามกีสำหรับซีเกมส์ "เวียงจันทน์ 2009" ทั้งตัดไม้และเผาถ่านไปพร้อมกัน

สู่ตัวเมืองเวียงจันทน์อีกครั้ง

มีรถมอเตอร์ไซค์ตำรวจ....แห่มาส่งอลังการมาก(ไม่รู้ไปส่งใครเป็น 30-40 คัน)


     นั่งรถประมาณชั่วโมงครึ่งจากบ้านบักอ่อนมาถึงขนส่งสายใต้แต่รถที่จะไปเมืองหลวงนั้นอยู่ที่สายเหนือ จริงๆมีรถประจำทาง แต่กลัวจะเสียเวลาเลยนั่งรถสองตุ๊ก (ตุ๊ก ตุ๊ก) เพื่อให้กินเวลาน้อยลง
สองตุ๊ก ไปใสเจ้า ๆๆ

แบบว่า..ทูอินวัน!!!


ผม พี่ไปส่งผมที่สายเหนือคิดเท่าไหร่
สองตุ๊ก 200 บาท
ผม โห พี่ใกล้นิดเดียว ร้อยห้าสิบ โอเค ไหมครับ
สองตุ๊ก โอเค
ผมไม่เสียเวลายกกระเป๋าขึ้นรถและรถสองตุ๊ก ก็ออกเดินทางโดยมีข้อแม้ว่าคนขับจะอาสาพาไปดูสถานที่สำคัญและเล่าประวัติให้ฟังอย่างละเอียด คนขับแกก็ขับเข้าเมืองและพาไปดูสถานที่ที่เป็นทางผ่านไปขนส่งสายเหนือเรื่อยเปื่อย เช่น โรงละคร ค่ายทหาร โรงพยาบาล แต่ที่น่าสังเกต คือว่า เวลารถแกเบรกทีไร เสียงดัง เอี๊ยดๆๆๆ! ดังมาก แรกๆก็ไม่ใส่ใจนานๆเข้าเลยถาม
ผม พี่ขับรถได้วันละกี่บาท
สองตุ๊ก 600-700 บาท ตามมื้อ

พี่ตุ้กๆ คนที่ทำให้ผมเสียรู้และได้รู้


ผม แล้วทำไมพี่ไม่ยอมซ่อมเบรกรถให้มันดีบ้างละผู้โดยสารจะได้ประทับใจ
สองตุ๊ก มันบ่อดีตรงไหน รถเฮา?
ผม เบรครถไงพี่ เบรคทีไรเสียงดัง เหมือน่าเบรกไม่อยู่
สองตุ๊ก หัวเราะ แฮะๆๆ พร้อมตอบแบบมีหลักการ “ที่มันเสียงดังบ่อแม่นเบรกมันเสีย ตั้งใจให้มันเป็น เพราะว่าคนอื่นจะได้รู้ว่าเฮาเบรค ใช้แทนกริ่งหรือแตรไปในตัวเลย”
ผมงงอยู่พักหนึ่งและสังเกตดูรถตุ๊กๆ ทุกคันมันเป็นอย่างนี้หมด ก็อดขำไม่ได้ “โอ นี่มันภูมิปัญญาลาวที่ดีไม่น้อย ใช้เสียงเบรกเป็นเสียงแตร แน่นอนจริงๆ ประเภท ทูอินวัน ไม่รู้ผู้โดยสารท่านอื่นจะประทับใจอย่างผมหรือเปล่าน้อ 

 
     พักใหญ่ๆก็ถึงขนส่งสายเหนือ พร้องเสียงเบรค เอี๊ยดๆๆๆๆ รถสภาพปานกลางที่มีคนนั่งอยู่ 5-6 คน ติดเครื่อง มีป้ายติดข้างรถว่า เวียงจันทน์-หลวงพระบาง น่าจะเป็น ป.3หรือ ป.4 ดูจากสภาพ เก่าๆอย่างนี้เหมาะแล้ว จะได้ดูวิวทิวทัศน์ข้างทางนานๆ(คิดในใจ)
สองตุ๊ก ฮอดแล่ว ขึ้นคันนี้แหละ ขึ้นรถก่อนค่อยจ่ายเงินเด้อ
ผม ขอบคุณครับ พร้อมควักตังค์ให้ 200 บาท
สองตุ๊ก “ขอบใจ” แต่แกก็ไม่ยอมทอนเงิน
ผม เงินทอนผมหละ ไหนว่า 150 บาท  
สองตุ๊ก  200 บ่อแม่นบ่อ


สถานีขนส่งใจกลางเมืองเวียงจันทน์

ผม ไหนว่า โอเค ที่ 150 บาท
สองตุ๊ก โอเค อยู่ แต่ว่าเฮาบ่อได้รับบาก 
ผม ฮ้วย! สรุปแล้วคือ โอเค แต่บ่อตกลง ตั๋วนี่ 

      รู้สึกขำตัวเองเล็กๆ เสียรู้ สองตุ๊ก แต่ก็ถือว่าไม่เสียหายเพราะระหว่างทางพี่เขาก็เป็นไกด์คนพาเที่ยวสถานที่ต่างๆ อย่างดี แล้วขึ้นไปนั่งบนรถบัสที่จะไปเมืองหลวง โดยเพื่อนร่วมทางมีทั้งฝรั่ง มะม่วง มะเขือ ไทย เวียด และลาวเจ้าภาพ โดยมากจะเป็นลาวเทิง เพราะผมฟังเขาพูดแล้วแปลไม่ออกเลย ที่สังเกตได้ชัดๆ คือ คนลาวคนหนึ่งขนสำภาระคนละไม่ต่ำกว่าครึ่งตันได้ ทั้ง อาหาร จักรยาน จักรยานยนต์ เสื้อผ้า เต็มรถไปหมด ที่ให้นั่ง 3 คน บางคนก็นอนเหยียดเสมือนว่านี่คือสวรรค์วิมานชั้นฟ้า นี่มันรถโดยสารหรือโรงแรมนี่? ก็ว่ากันไป สักพักก็มี ไม่นานนักก็มีเงินมาเก็บเงินค่าโดยสาร และรถโดยสารค่อยๆเคลื่อนตัวออกจากขนส่ง โดยมีเป้าหมายเดียวกันคือขึ้นเหนือสู่ หลวงพระบาง


    รถเคลื่อนตัวไปเรื่อยๆ สังเกตเห็นนั่งข้างๆผม เป็นนักศึกษาลาวที่ไปเรียนที่เมืองหลวง สักพักสิ่งที่ไม่คาดคิดก็บังเกิดขึ้น เด็กรถเดินตรงมาที่สาวๆและพูดเสียงดังฟังชัด!!!

เด็กรถ...ขอปี้นักศึกษาสาวบนรถ!!!...


เด็กรถ ขอปี้แหน่!!!!
ขอปี้แหน่!!!! มันเล่นมาขอปี้นักศึกษาสาวๆก่อนเลย

         อะไรกันวะนี่ กลางวันแสกๆ จะขอปี้สาวบนรถเลยหรือ บ้านป่าเมืองเถื่อนขนาดนี้เลยหรือพี่น้องลาวของผมเถื่อนขนาดนี้เลย! บ้านเราที่เคยเห็นก็มีลวนลามสาวๆบนรถตู้หรือรถประจำทางแต่ก็ไม่ได้ขอปี้กันปะเจิดปะเจ้อขนาดนี้นี่หว่า ผมยอมไม่ได้แน่ๆต้องปกป้อง ถ้าหากมีการลงมือปี้จริงๆ จังหวะที่คิดวุ่นๆเรื่องปี้ สาวๆก็ให้เงินแก่เด็กรถอย่างดุษฎี ผมเริ่มตั้งหลัก ไม่นานนักก็ถึงคิวผม
เด็กรถ อ้ายๆ ขอปี้แหน่!!!!
ผม บ่อให้เด้อ
เด็กรถ ไม่ให้ปี้ ก็เอาเงินมา
ผม เสียเงินดีกว่าเสียปี้ว๊ะ!! (คิดในใจ) ไม่ต้องปี้เท่าไหร่
เด็กรถ ร้อยพันกีบ พร้อมยื่นตั๋วรถให้ 1 ใบ
ผม จำได้ว่ามีเงินอยู่ประมาณล้านกว่าๆ เนื่องจากตื่นเต้นด้วย เลยค่อยๆล้วงให้เด็กรถนับเอา เพราะตื่นเต้นกับการขอปี้อยู่
เด็กรถ เด็กรถนับทวนได้ ร้อยพันกีบแล้วคืนที่เหลือให้ แล้วพูด ขอบใจ
เบาะถัดไป เป็นฝรั่งคู่หนึ่ง ดองหรือยังก็ไม่รู้
เด็กรถ ปี้ๆๆ
ฝรั่ง  หัวเราะ แฮ่ๆๆ เพราะเขาไม่รู้เรื่อง What is pee?
     เด็กรถท่าไม่ดีเลยไปเรียกลูกพี่มา น่าจะเป็นผู้ใหญ่รถนะ เพราะดูอายุอานามพอสมควร สำหรับเด็กรถที่ผมว่าอายุไม่มากน่าจะประมาณ 18-19
ผู้ใหญ่รถ Ticket please 
ฝรั่ง Oh! Ticket O.K., a moment

     ฝรั่งก็ล้วงหาตั๋วรถในกระเป๋าที่ซื้อไว้ แล้วยื่นตั๋วให้ ผมเริ่มตั้งสติได้และสมองอันไม่ฉลาดนักของผมก็ประมวลผลว่าปี้ที่ว่าน่าจะเป็นตั๋วรถโดยสาร และหยับตั๋วที่ได้มาอ่านดูก็เขียนว่าปี้จริงๆ เอาหละคนไม่รู้ย่อมไม่ผิด หลังจากผมตึงเครียดเรื่องปี้อยู่นานสักพัก ไอ้เจ้าเด็กคนเดิมเดินมาพร้อมแจกลูกอมคนละ 5 ก้อน พร้อมรอยยิ้ม ทำให้มีรอยยิ้มและเสียงปรบมือให้ ทุกๆอย่างก็เริ่มเป็นมิตรยิ่งขึ้น(ผมเลยลืมเรื่องปี้ไปเลย เอาละกาลครั้งหนึ่งเคยโดนขอปี้!!!!)   


      ไม่นานนักเมื่อรถวิ่งออกจากกำแพงนคร เริ่มขึ้นเขาสูงชัน ผู้คนดูตื่นเต้นมากๆๆ เพราะถนนลดเลี้ยวเคี้ยวคดมากๆ แต่ดูเจ้าถิ่นแล้วเฉยๆ แต่เราๆผู้ไปเยี่ยมหยิบกล้องมาถ่ายกันซะอึกทึกครึกโครม (หารู้ไม่ว่ามันเป็นเพียงการเริ่มต้น เพราะว่ายิ่งเดินทางไปเรื่อยๆภูเขายิ่งสูงมากๆและสวยมากๆ ถึงเวลานั้นเริ่มขี้เกียจถ่ายรูปแล้วซิ)
สองข้างทางก็มีบ้านประปราย อยู่กันแบบเรียบง่าย เหมือนตอนที่ผมยังเด็กนั่นแหละ มีทั้งงานกินดอง งานบวช บางหมู่บ้านมีงานก็เห็นคนสนุกสนาน ตั้งวงกันกินเหล้าเมากันไม่เว้นผู้ชายแม่ยิง พอดีบ้านที่มางานนั้นมีคนนั่งในรถที่มาด้วยกันลงพอดี รถเลยจอด และข้างทางมีวงเหล้า(แต่กินเบียร์) มีสาวๆประมาณ3-4 คน ผิวขาว หน้าแดงเชียว คงเพราะเมานิดๆ


สาวๆ อ้ายหมวกดำ
ผมก็มิได้สนใจ เพราะโดยปกติจะนิ่งอยู่แล้ว
สาวๆ อ้ายหมวกดำๆๆ
หลายๆครั้งเข้าเริ่มมองดูหนุ่มๆที่อยู่บนรถใครสวมหมวกบ้าง มี 2-3 คน แต่หมวกแดงบ้างหมวกขาวบ้าง หมวกดำก็มีแต่เป็นผู้หญิง เริ่มรู้สึกตัวแล้วว่าหมวกดำและเป็นผู้ชาย และผมก็มองไปดูกลุ่มสาวๆ กลุ่มนั้นเขาเรียกผมนี่หน่า
สาวๆ อ้ายหมวกดำ อ้ายไปใส
ผม ไปเที่ยวหลวงพระบาง
ทันใดนั้นสิ่งที่ไม่คาดคิดก็เกิดขึ้นเมื่อสาวๆยื่นแก้วเบียร์มาให้
สาวๆ สบายดีอ้าย กินเบียร์นำกัน งานกินดองหมู่


     ผมไม่รู้จะปฏิเสธยังไงเหมือนกัน เพราะว่าแต่ละคนจ้องเขม็งมาที่เรา ด้วยความหวังว่า เรายกแล้วเขาจะได้เอาแก้วคืนหรือเปล่าก็ไม่รู้ ผมเลยยกทีเดียวหมดแก้ว ช่วงนั้นเริ่มก็เริ่มเคลื่อนตัวออกค่อยๆ
ผม  สบายดี ขอบใจ ไปแล้วเด้อ!! (เบียร์ลาวอยู่คู่สังคมลาวจริงๆ)


      ผมยื่นแก้วคืนสาวๆลาวโบกมือให้พร้อมรอยยิ้มพิมพ์ใจ ทำเอาผมอยากลงรถไปร่วมวงเสียให้ได้ แต่ไม่ทันแล้ว เพราะรถได้วิ่งออกมาแล้ว สักพักนึกถึงคำที่สาวน้อยเคยบอกว่า คนลาวเทิง มีของเยอะ หมายถึงมนต์ดำประมาณนี้ อย่าเที่ยวไปกินอะไรของคนแปลกหน้า แต่ไม่ทันแล้ว ซดไปเต็มแก้ว ของไม่แน่ใจ แต่เท่าที่รู้มึนๆพอสมควร (ฤทธิ์เบียร์นั่นเอง) อย่าไปคิดมาก มันเป็นน้ำใจของเจ้าภาพ ยิ้มเข้าไว้

ไม่รู้ทำยังไง...คนลาวเทิงลูกดกดีแท้ร่วม 10 (รอรับพ่อ)


      การเดินทางที่เคี้ยวคดสุดพรรณนา แต่น้ำใจของเพื่อนร่วมทางที่ไม่คดเคี้ยวเหมือนเส้นทาง วิถีเรียบง่าย สไตล์ลาวเทิง ทำเอาผมอิจฉา อยากมาอยู่กับเขาเสียให้ได้ ประมาณบ่าย 3 รถถึงวังเวียงรถจอดพักกินข้าว ฝรั่งและนักท่องเที่ยวลงที่นี่เยอะมาก แต่ผมยังไม่ลงจะมาแวะขากลับดีกว่า วิวทิวทัศน์ที่วังเวียงสวยงามอย่าบอกใครเชียว

วิถีชาวบ้านริมทางแถวๆวังเวียง (วิวสวยๆ ทำไมผมไม่ถ่ายรูปเยอะๆวะเนี่ย)

     ผมลงไปกินเฝอร้อนๆถ้วยหนึ่งแล้วกลับมาขึ้นรถ สักพักรถออกเดินทาง ลัดเลาะไปตามเขาเรื่อยๆ นานๆจะมีรถสวนมาทีหนึ่ง มารู้ตัวอีกทีถึงสถานีขนส่งเมืองหลวงพระบาง เวลาประมาณ 4 ทุ่มกว่า แผนการก็ไม่มี รถตุ๊กๆ ก็ไม่มีทำไงดี บังเอิญวันนั้นมีงานกินดองที่โรงแรมตรงข้างกับขนส่งเสียงร้องเพลงเจี้ยวจ้าว เลยยืนฟังและตั้งหลักก่อนเดินทางต่อไปกับบรรยากาศที่มืดมิด หนาวเหน็บ คนอื่นเขามีรถมารับ เราซิตัวคนเดียว จะไปต่อยังไงดีนี่???

ถึงหลวงพระบางซะมืด...แล้วจะไปนอนไหนดี??

วิวเมืองหลวงพระบาง(ชิมลาง)


วิวเมืองหลวงพระบาง(ชิมลาง)

   เรื่องราวดีๆบนรถและริมทางเยอะแยะ...เสียดายไม่ใช่มือกล้องมืออาชีพเลยไม่ได้ถ่ยมาให้ดู (ทำไม่ไม่ถ่ายวะ???)

โดย หนุ่มน้ำยืน

 

กลับไปที่ www.oknation.net