วันที่ อังคาร กันยายน 2558

พิมพ์หน้านี้  |  ดูบล๊อกอื่นๆ ที่ OKnation

 

แกรู้มั้ย 4 เดือนแรก หม๊ะไม่เคยผ่อนเขาเลย แม้แต่บาทเดียว


เหตุเกิด เมื่อ ปี 2528 (ตอนอยู่  ม 6) เมื่อเจ้หวา สอนเรื่อง บุญคุณ จากคนคนหนึ่ง เมื่อ 10 ปีก่อน ”บุญคุณของอาซ้อร้านแกรนด์ ปัตตานี” ที่ไม่มีวันลืม

วันหนึ่ง ตอนอยู่ ม ปลาย หม๊ะ จะซื้อมอเตอร์ไซร์ คันใหม่ให้ผม หม๊ะ เลยไล่ ให้ผม ไปเลือกที่ ร้านแกรนด์ ปัตตานี ผมไม่ค่อยดีใจหรอก เพราะถ้าอยากได้อะไร แล้วหม๊ะให้ได้ ผมก็ได้ทุกครั้ง แต่ ข้องใจ มากกว่า ว่า

“ทำไมอะไรอะไรในบ้าน ก็ต้องเป็นของที่ซื้อจาก ร้านแกรนด์ ปัตตานี เท่านั้น”. ตั้งแต่เด็กจนโตมา จำได้ว่า พัดลมทุกตัวในร้านอาหารหรือในห้องนอน…. ก็ของร้านแกรนด์  วิทยุเสตอริโอของใหม่ (ขายแพงมาก) ก็ของร้านแกรนด์  มอเตอร์ไซร์ คันที่สองของป้า กับคันแรกของโกเหมี่ยน…. ก็ของร้านแกรนด์

แล้วตอนนี้ มอเตอร์ไซร์คันใหม่ของผม ก็กำลังจะเป็นของร้านแกรนด์ ปัตตานีอีก ชีวิตนี้ มีแต่ สินค้า ร้านแกรนด์ ปัตตานี

ผมเลย ถามหม๊ะ แบบตลก ๆ ว่า

“เจ้หวา ถามหน่อยดิ๊ ปัตตานี มันไม่มีร้านอื่นแล้วเหรอ มีแต่ ร้านแกรนด์ ร้านเดียวใช่มั้ย ไกลก็ไกล แพงก็แพง แต่ไม่สิทธิ์ไปซื้อร้านอื่นเลย ถามหน่อย มันมีอะไรหนักหนา เจ๊หวากับร้านแกรนด์นี่  ทำไมต้องเกรงใจร้านแกรนด์ขนาดนั้น (ถามกวน ๆ) เสียงที่ออกจากปากเจ้หวา คือ

ถ้าแกอยากรู้มาก  หม๊ะจะทบทวนความจำให้แกฟัง แกจำได้มั้ย

สมัยแกเล็ก ๆ กับ โกเหมี่ยน ตอนที่เรายากจนมาก ๆ หม๊ะ อาบน้ำให้แกกับโกเหมี่ยน สะอาด ๆ ทาแป้งหอม ๆ ใส่ชุดนอน แล้วพอใกล้ ๆ ทุ่มหนึ่ง แกกับโกเหมี่ยนก็แอบหนีออกจากบ้านวิ่งหายกันไปครึ่งชั่วโมง กลับมากางเกงนอน ตูดเลอเทอะหมดเลยทั้งสองคน หม๊ะก็ ตีแกสองคน โมโหเพราะอาบน้ำแล้ว ยังไปเล่นให้เลอะอีก หม๊ะทำงานเหนื่อยแกก็ยังซนมากให้หม๊ะเหนื่อยขึ้นอีก แต่แกสองคนก็ยอมโดนตี โดยไม่เล่าอะไรให้หม๊ะฟัง (ตอนนั้นพี่ชายบอกผมว่า อย่าบอกหม๊ะว่า เราหนีมาดูการ์ตูน กาโม่ ที่ร้านน้ำชา บอกว่า เรามาเล่นกัน  ไม่งั้นเราจะอดดูน๊ะ แต่ต้องยอมโดนตีน๊ะ ผมก็โอเค ก็มันอยากดู กาโม่ เลยต้องโกหก (นั่นเป็นเหตุผลหนึ่ง ที่ส่วนตัวผม แล้ว ผมเกลียด การโกหก ที่สุด เพราะต้องโกหกแม่) จนครั้งสุดท้ายที่เราไปดูกาโม่กลับมา แล้วเข้าบ้าน เตรียมตูด รอไม้เรียว แต่กลับต้องแปลกใจที่ พอก้าวเข้าบ้าน แทนที่เราจะโดนตี

หม๊ะกลับเข้ามากอดเราสองคน ด้วยน้ำตานองหน้า แล้วพูดว่า เดี๋ยวหม๊ะอาบน้ำให้ใหม่น๊าาาา แล้วหน่งสองคนไปนอนน๊ะลูกกกกก

เราสองคนไม่รู้อะไร ก็อมยิ้มแล้วรีบจะไปนอนหลังอาบน้ำเสร็จ (วันนี้ หม๊ะแปลกเว้ยใจดี ไม่ตี รอดเว้ย)

ผมเพิ่งรู้ตอนนี้เองว่า วันนั้น วันสุดท้ายที่เราได้หนีออกไปดูการ์ตูนกาโม่ที่ร้านน้ำชาแล้วกลับมา ผมกับพี่ชายไม่โดนตี ก็เพราะ วันนั้น หม๊ะสงสัยว่าสองพี่น้องไปทำอะไร

หม๊ะจึงให้คนรู้จักช่วยสะกดรอยตามเราสองคนไปว่า แอบไปเล่นที่ไหน ทำไมกางเกงถึงสกปรกกลับมาแบบนี้ แต่สิ่งที่ได้รับรายงานข่าวกลับมา ทำให้หม๊ะถึงกับ...น้ำตาไหล กอดเราแน่น ไม่ตีแถมอาบน้ำให้อย่างดี ก็เพราะ ภาพ ที่ คนที่สะกดรอยตามไป กลับมาเล่าให้หม๊ะฟัง เป็นดังนี้

“อัยหยา เจ้หวาเอ้ย สงสารลูกบ่าวเจ้หวาจับใจ วิ่งไปขอดูการ์ตูนกาโม่ ที่ร้านน้ำชานั้น เขาก็ไม่ให้นั่งเก้าอี้ ให้นั่งลงกับพื้น ทั้งที่เก้าอี้ก็ว่าง แถมยังเอาขาวางบนเก้าอี้กลมปลายเท้าก็อยู่แถว ๆ หัวลูกชายเจ้หวา  ลูกเจ้หวาก็นั่งที่พื้นหน้าเก้าอี้  เงยหน้าดูทีวี ให้นั่งพื้นไม่พอ เขายังเอาเท้ามาแกล้งเขี่ยหัวเล่นอีก เด็กมันก็ทนน๊ะ กลัวอดดูการ์ตูน ฮาโล้ย สงสารลูกบ่าวเจ้หวาจัง” แล้วหม๊ะก็รู้ความจริงทั้งหมดก่อนที่เราจะกลับถึงบ้าน

หลังจากไม่โดนตี อาบน้ำเสร็จ หม๊ะก็จะพาเข้านอน แต่ก่อนนอน หม๊ะสัมภาษณ์เราสองคนว่า เหตุการณ์ที่หม๊ะให้คนช่วยสะกดลอยตามเราไปนั้น เป็นอย่างนั้นจริง ๆ มั้ย เราสองคนตกใจมาก แล้วก็บอกหม๊ะว่า เป็นอย่างนั้นจริง ๆ หม๊ะเองก็ถามเราว่า

“แล้วทำไม ถึงต้องทนให้เขาทำอย่างนั้น ทำไมไม่กลับบ้าน” ด้วยความเป็นเด็ก เราก็ตอบไปว่า “ก็หน่ง กลัวอดดูการ์ตูนกาโม่อ๊ะหม๊ะ.

หม๊ะน้ำตาไหล แล้วบอกว่า รีบนอน พรุ่งนี้ ต้องไปโรงเรียนอีก (คำว่า หน่ง ในภาษาไหลหลำ ใช้แทนตัวลูกเวลาคุยกับแม่ หรือจะแปลว่า หนู ก็ได้)

พออีกวัน ตอนเย็น เรากลับมาจากโรงเรียน หม๊ะบอกว่า ” รีบอาบน้ำ กินข้าวแล้วขึ้นไปข้างบน วันนี้ห้ามออกไปเด็ดขาด” ผมกับพี่ชาย ก็เศร้า เพราะ…วันนี้ อดดู การ์โม แน่ ๆ เรา แต่พอเดินขึ้นไปข้างบน 

“ทีวี ฮิตาชิ ขาวดำ มีขาตั้ง 4 ขา ตั้งตระหง่านอยู่ตรงนั้น (อึ้ง….ไปเลยครับ)

”ผมดีใจมาก รีบวิ่งลงไปหาหม๊ะ พร้อมตะโกนถามเสียงดังว่า “หม๊ะ หม๊ะ หม๊ะ ทีวีของใครมาอยู่ในบ้านเรา  ทีวีของใครหม๊ะ ทีวีของใครหม๊ะ”

หม๊ะ บอกว่า ก็ของหน่งสองคนไงลูกกกกก หน่งรีบอาบน้ำแล้วไปชวนเพื่อน ๆ ให้มาดู การโม่ กัน ต้องมีน้ำใจกับเพื่อนที่เขาไม่มีทีวีน๊ะลูก ไปชวนเขามาดูที่บ้านเรา

“แล้วหม๊ะไม่ว่าเหรอ” ถามตามประสาเด็ก

หม๊ะไม่ตอบได้แต่ อมยิ้ม  ผมจำรอยยิ้มที่มีความสุขมาก ๆ ของหม๊ะในวันนั้น ได้แม่น พอ ๆ กับรอยน้ำตาแห่งความเศร้าที่หม๊ะกำลังอาบน้ำให้ผมเมื่อคืนนี้

กลับมาสู่ฉากนี้  ฉากที่ ผมถามหม๊ะ แบบตลก ๆ ว่า

“เจ้หวา ถามหน่อยดิ๊ ปัตตานี มันมีแต่ร้านแกรนด์ ร้านเดียวหรือไง  ไกลก็ไกล  แพงก็แพง แต่ไม่สิทธิ์ไปซื้อร้านอื่นเลย ถามหน่อย มันมีอะไรหนักหนา เจ๊หวา ทำไมต้องเกรงใจร้านแกรนด์ขนาดนั้น” คำตอบ คือ ถ้าแกอยากรู้ หม๊ะจะทบทวนความจำให้แกฟัง แกจำได้มั้ย…………..

วันที่ แกมีทีวีดูกาโม่ครั้งแรกในคืนวันนั้นตอนเด็ก ๆ แกถามว่า หม๊ะเอาทีวีมาจากไหน แต่หม๊ะไม่ตอบแก เพราะแกยังเด็กมาก แต่วันนี้ แกถาม คำถามว่า ทำไม ต้องซื้อทุกอย่างจากร้านแกรนด์ ปัตตานีเท่านั้น ก็เพราะ บ่ายวันนั้น วันที่หม๊ะไปเอาทีวีมาให้แกโดยที่ไม่มีเงินแม้แต่บาทเดียว หม๊ะทำไงรู้มั้ย

หม๊ะชวนป๊านั่งสามล้อไปที่ร้านแกรนด์ ตอนบ่าย ๆ บอกว่า จะไปเอาทีวีมาให้ลูก ป๊าก็บอกว่า “หม๊ะจะบ้าเหรอ ตังไม่มีสักบาท แล้วก็ไม่รู้จักใครในร้านแกรนด์สักคน จะไปเอาทีวีเขามา ใครจะบ้าให้ของแพง ๆ ไม่ไปด้วยหรอก อายคน” หม๊ะเลยไปคนเดียว นั่งสามล้อไปลงที่ร้านแกรนด์ แล้วเดินเข้าไปถามด้วยประโยคประวัติศาสตร์ (ที่หม๊ะถ่ายทอดให้ฟัง แล้วก็ผมจำแม่นมาจนถึงวันนี้ว่า)

เจ้หวา พูด “ฉันมาหา เจ้าของร้านแกรนด์ อาซ้อร้านแกรนด์ อยู่มั้ย” อาซ้อร้านแกรนด์ ตอบว่า “ฉันนี่แหละ เจ้าของร้าน” เจ้หวา พูด  “ฉันเป็นเมียโกบู๊ ที่เป็นลูกชายอาอึ้ม เป็นสะใภ้โรงแรมไท้ฮั้ว หน้าวัดตานี” อาซ้อร้านแกรนด์ ตอบว่า “อ๋อ รู้จัก อาอึ้ม” เจ้หวา พูด

“ฉันเจ้หวา ฉันจน ฉันไม่มีเงินสักบาท แต่ฉันจะมาเอาทีวีไปให้ลูกชายสองคนดูวันนี้ อาซ้อจะให้ผ่อนเดือนเท่าไหร่ กี่เดือน อาซ้อก็ว่ามา แต่ตอนนี้ ฉันไม่มีเงินสักบาทจะซื้อทีวี อาซ้อจะให้ฉันมั้ย”

แล้วหม๊ะกับอาซ้อร้านแกรนด์ที่เพิ่งพบกันครั้งแรก ก็ได้นั่งคุยกันสักพัก สุดท้ายทีวีก็มาที่บ้านผมตามที่เห็น

ผมถามหม๊ะว่า แล้วไง ก็ซื้อขายปกติ ไม่เห็นมีอะไรแปลกประหลาด หม๊ะเลยตอบว่า แกรู้มั้ย อาซ้อ ร้านแกรนด์ พูดว่า ยังไง “เจ้หวา จะเอาเครื่องไหน ก็เลือกเอาตามใจ เดี๋ยวให้เด็กไปส่งที่บ้าน เงินมีเมื่อไหร่ก็ค่อยมาจ่าย”

หม๊ะ ยังสารภาพกับผมอีกว่า “แกรู้มั้ย 4 เดือนแรก หม๊ะไม่เคยผ่อนเขาเลย แม้แต่บาทเดียว เขาเจอหม๊ะ ก็ไม่เคยทวงตังเลยแม้แต่ครั้งเดียวเหมือนกัน”

ผมเพิ่งเข้าใจเดี๋ยวนี้เองว่า สิบ ๆ ปีที่ผ่านมา ทำไมของในบ้านทุกชิ้น จึงต้องมาจากร้านแกรนด์ ปัตตานี ด้วยวลีเด็ดขาด ของเจ้หวา ที่ว่า “ถ้าของร้านแกรนด์ไม่มี ถึงจะไปซื้อร้านอื่นได้ หากของมีที่ร้านแกรนด์ ห้ามซื้อที่อื่นเด็ดขาดไม่ว่าจะถูกกว่าก็ตาม” 555 คำประกาศิต เจ้หวา

พอคุยกันจบ หม๊ะก็บอกว่า “จะเอามอเตอร์ไซร์ ไม่ใช่เหรอ ก็ไปเอาซิ เดี๋ยวหม๊ะค่อยไปจ่ายตังค์ แล้วอย่าไปพูดมากน๊ะว่า ของเขาแพง อย่าปากเสียล๊ะ ขับรถดี ๆ ด้วย อย่าขับเร็วน๊ะ”

555 วันนั้น นอกจากผมจะได้ ยามาฮ่า 80 ซีซี ป้ายแดงคันใหม่แล้ว ผมยังได้เรียนรู้เรื่อง บุญคุณ ที่หม๊ะสอนให้ดู ด้วยกระกระทำ ตลอดสิบกว่าปีที่ผ่านมา ที่ผมสงสัยมาตลอด กับการต้องถูกบังคับให้ซื้อของแต่ร้าน แกรนด์ ปัตตานี เท่านั้น ตอนนี้เข้าใจแล้วว่า ทำไมต้องเป็นอย่างนั้น

“มันไม่ใช่ เรื่องตัวเลข หรือ ราคาของที่เราซื้อแพงกว่าที่อื่น แต่มัน คือ เรื่องของ บุญคุณ ร้านแกรนด์ ที่ หม๊ะบอกว่า ทดแทนกันไม่หมด แม้เราจะซื้อของร้านแกรนด์ไปอีกนานแค่ไหนก็ตาม เพราะไม่ใช่  จำนวนเงินค่าทีวี ที่เขาให้เราเอามาฟรี ๆ โดยที่ไม่มีเงินติดตัวสักบาทเดียว และ ไม่เคยผ่อนเลยในช่วง 4 เดือนแรก แต่มัน คือ

วิธีการ ที่เขา ปฏิบัติกับเรา ในวันที่เรายากจนที่สุดต่างหาก เมื่อ 40 ปีก่อน ที่ทำให้เราต้องจดจำบุญคุณครั้งนี้ไปอีกนานแสนนาน

ขอบคุณ ร้าน แกรนด์ ปัตตานี

สำหรับ ทีวี ขาวดำ ฮิตาชิ เครื่องแรก ในชีวิตของผม แบบจนสุด ๆ แต่ยังมีโอกาสได้ดู ทีวีป้ายแดงเหมือนกับคนอื่นเขา เพราะ คุณมีน้ำใจ ให้กับ ครอบครัวของเรา

ขอบคุณ อาซ้อ ร้านแกรนด์ ปัตตานี สำหรับสิ่ง ดี ๆ ที่มอบให้ เมื่อ 40 ปีก่อน ด้วยความเคารพเป็นอย่างสูงครับ

www.youtrainmetry.com    www.jpsamui.com

โดย youtrainmetry

 

กลับไปที่ www.oknation.net