เทศกาลนักเขียน กวี ดนตรี ศิลปะ และห้องสมุด

วันเสาร์ที่ 23 กุมภาพันธ์ที่ผ่านมา

เกิดอาการเซ็งจิตอย่างแรง

วันนั้น ตั้งใจจะไปดูเทศกาลนักเขียน กวี ดนตรี ศิลปะ และห้องสมุด ที่สวนลุมพินี

นานแล้ว ที่ไม่ได้ไปงานแบบนี้ เพราะสุขภาพไม่ดี และชีวิตไม่ต้องการทำอะไรนอกจากอ่านหนังสือ เขียนหนังสือ ดูหนัง ฟังเพลง เล่นกะหมา อยู่กับบ้าน แต่แล้ว...เพื่อนรักอันมีนามว่าเจ้าเพชร เกิดหื่นกระหายออกปากชวนไปงานนี้ ตอนแรก ไม่รู้ชื่องานหรอก เพราะเพชรไม่ได้บอกอะไรมากมายไปกว่า เสาร์นี้(นั้น) ไปดูดนตรีในสวนกันนะ เออ...ดนตรีในสวน...ชื่อน่าอภิรมย์ เลยตกปากรับคำไป อยากไปสูดอากาศในสวน และอยากฟังเพลงสดๆ ในบรรยากาศที่ผ่อนคลายแบบนั้นพอดี ผมแหกขี้ตาตื่นแต่มืด ตั้งใจจะไปถึงที่นั่นสัก 10 โมงเช้า ทว่าการเดินทางออกจากบ้านที่ค่อนข้างลำบาก ทำให้ไปถึงที่นั่นราวๆ บ่าย เพชรบอกว่า เอารถไปจอดที่จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัยดีกว่า เกรงว่า หากไปจอดที่สวนลุม นอกจากจะไม่ปลอดภัย อาจจะหาที่จอดไม่ได้ ผมเลยเชื่อฟังเพื่อน เมื่อจอดรถในมหาวิทยาลับเสร็จเรียบร้อยแล้ว ผมกับเพชรก็เดินไปสวนลุม แดดร้อนโคตร...แต่เพราะคำว่าดนตรีในสวน มันทำให้เรารู้สึกกระปี้กระเปร่าได้อย่างประหลาด ทว่า...เมื่อเดินไปถึงประตูด้านหน้าสวนลุม ให้ตายเถอะกีกี้ เสาร์นั้น สวนลุมปิด ป้ายไม่ใหญ่ แต่อ่านได้ชัดเจน ถัดจากประกาศฉบับนั้น เป็นแผนกระดาษใบเล็กๆ เขียนไว้ว่า เทศกาลนักเขียน กวี ดนตรี ศิลปะ และห้องสมุด ขอเลื่อนไปจัดที่ซอยพระนาง วันเสาร์หน้า กรั่กๆๆๆๆ จะบร้าตาย ความร้อนที่ทำท่าจะมลาย กลับกลายเป็นลมบ้าหมู ทำไมถึงเป็นเช่นนี้ หันไปเล่นงานเพชรยกใหญ่ โทษฐานไม่เช็คข่าวให้ดี แต่เพชรยืนยันอย่างหนักแน่นว่า เขาได้ข่าวนี้ จากบล็อกเพื่อนบ้าน เมื่อสามวันที่แล้วนี้เอง

ผมกลับมาบ้านด้วยความผิดหวัง ด้วยความอยากรู้ว่า มันงานอะไรกันแน่ และทำไมถึงได้เลื่อนโดยฉับพลันทันด่วนขนาดนี้ ปรากฏว่า มันเป็นงานนักเขียน กวี ดนตรี ศิลปะ และห้องสมุด อึ่ม!!! ชื่องานดูอลังการดีเนอะ แถมให้ความรู้สึกเครียดนิดๆ อีกต่างหาก (555) ผมอ่านรายละเอียดแล้ว มีหลายรายการที่น่าสนใจ เห็นชื่อศิริวรณ์กับพจนาถที่จะมาเป็นแขกในงานนี้ก็ยิ่งสน เพราะสองคนนี้ เขียนบทกวีได้โดนใจข้าพเจ้ายิ่งนัก รายละเอียดบอกว่า จะจัดงานอีกครั้งที่ซอยพระนางในวันเสาร์หน้า ซอยพระนางไหนฟระ  รายละเอียด แผนที่ หรือข้อมูลที่มันชัดเจนกว่านี้ก็ไม่มีบอก มีแต่เบอร์โทรแปะๆ ไว้ ทำให้เริ่มท้อ 5555 แต่เอาเถอะ ถ้าเพชรมันอยากไป ก็ให้มันค้นหาข้อมูลเอาเองก็แล้วกัน แล้วก็ไม่ผิดหวัง คงอยากไปจนตัวสั่น ข้อมูลมันถึงได้หลั่งมาเร็วนัก เพียงแค่หลังจากที่เราออกปากว่าอยากทราบรายละเอียดโดยด่วน(ไม่อย่างนั้นไม่ไปเป็นเพื่อนนะเฟ้ยยยย)

ผมไปถึงงานเทศกาลนักเขียน กวี ดนตรี ศิลปะ และห้องสมุด ในวันเสาร์ที่ผ่านมาตอนช่วงค่ำๆ ขณะนั้น หมี่เป็ด (มนตรี ศรียงค์)  กำลังอ่านบทกวีอย่างบ้าคลั่ง น้ำเสียงเขากราดเกรี้ยวราวคลื่นซึนามิพัดเข้าไปในสภาบร้าๆ ของทั่นผู้นำประหลาดๆ ในประเทศนี้ หมี่เป็ดเป็นกวีซีไรต์ที่ดูเป็นวัยรุ่นตอนปลายมั่กมาก 5555 ดูไกลๆ ท่าทางเขาจริงจังกับชีวิตนัก บทกวีของเขานุ่มลึกแต่โหดเหี้ยม 555 ผมเพิ่งเจอเขาเป็นครั้งแรก พี่มัช(เพื่อนผู้พี่ที่รู้จักผ่านกันทางบล็อก)เป็นคนกระชากตัวท่านมนตรีมาแนะนำเป็นทางการในวันนั้น เมื่ออยู่ใกล้ ถึงได้รู้ว่า พี่หมี่ยิ้มเก่ง พูดเก่ง ไม่แพ้บทวีที่พี่เขียนเลยสักนิด อิอิ

ถัดจากการอ่านบทกวีของกวีชื่อดังอย่างหมี่เป็ดแล้ว ศิริวรณ์ แก้วกาญจน์ และปุถุชน ยังได้ขนบทกวีของตัวเองขึ้นมาอ่านอีกคนละบทสองบท ท่าทางของท่านทั้งสอง ไม่ได้แพ้พี่หมี่ฯ เลยซักคน อิอิ ปุถุชนดูร้อนแรงเหมือนสีเสื้อที่เขาสวมใส่ ได้ใจผมไปมากโข กวีใส่เสื้อสีแดง ถือว่าเป็นภาพของกวีในเจอเนอเรชั่นยุคนี้เจงๆ 555 ปกติ...เมื่อหลายปีล่วงมาแล้ว ผมมักจะเห็นกวีใส่เสื้อสีขรึมๆ สะพายย่าม จนเกิดนึกยามความเป็นกวีขึ้นในใจอย่างเงียบๆ ว่า กวีต้องเข้มขรึม ทั้งบทกวีที่เขียน ใบหน้าของเจ้าของบทกวี และเสื้อผ้าอาภรณ์ที่เขาสวมใส่ จนทำให้เกิดคำถามตามมาว่า ถ้าคนที่ใส่อาร์มานี่ มีกระเป๋ากุชชี่ถือ เข้ามาในงานแบบนี้ เขาจะเป็นกวีได้ไหม...คืนนั้น ปุถุชนทำให้ผมกระจ่าง

อิอิ สำหรับศิริวรณ์นั้น ในคำคืนนั้น เขาดูโดดเด่นด้วยผมที่ยาว(แต่ไม่สลวย555+) เสียงของเขาเพราะ บทกวีของเขาเศร้า เศร้าจนผมรู้สึกหนาวในใจ ผมอินกับบทกวีชิ้นที่เขาอ่านมั่กมาก ยิ่งตอนที่ได้พจนาถ พจนาพิทักษ์ (เจ้าของเพลงคนค้นฅน-ชื่อเพลงนี้ทำให้นึกถึงภาพตำรวจค้นตัวผู้ต้องหายังไงไม่รู้ 5555) มาเกากีต้าร์คลอ โหย....ได้บรรยากาศสุดๆ

จบจากการอ่านบทกวี มีคอนเสิร์ตเล็กๆ ของกุดจี่ (นักร้องเสียงธรรมดาที่ชอบแอบอ้างว่าตัวเองหล่อ(ลากไส้) มาพร้อมกับบทเพลงจี้ๆ น่ารักๆ ฟังสบาย แอบใส่ความลามกาง วันเสาร์หน้ากระดาษใบเล็กๆ เขียนไว้ว่าเดินไปถึงประตูด้านหน้าสวนลุม ให้ตายเถอะกีกี้ วันนี้สวนลุมปิด้ว ผลงไปในบทเพลงนิดๆ เรียกเสียงกรี๊ดจากน้องๆ ได้ดีทีเดียว จบจากการแสดงของนักร้องหื่นๆ อารมณ์ดีแล้ว เป็นคิวการแสดงสดของพี่เอก

พจนาถ พจนาพิทักษ์ ที่เปิดเวทีด้วยเพลง คนค้นฅน ตามด้วย ปีนภู กลับบ้าน(เพลงนี้กวีหมี่เป็ดขอ) พี่เอกเป็นคนร้องเพลงเพราะ และได้อารมณ์มากๆ เพลงของพี่เอกเขียนด้วยภาษาที่สละสลวย สวยไม่ต่างจากบทกวี เอ...หรือเป็นบทกวีนั่นแหละ แต่เอามาใส่ทำนอง อิอิ ผมอยากให้พี่เอกร้องเพลง ฝากหวัง กับแมลงปอ ซึ่งเป็นเพลงโปรด แต่ไม่กล้า เพราะกลัวว่าจะไปรบกวนเวลาศิลปินท่านอื่นๆ คืนนั้น ถึงพี่เอกจะร้องเพลงไม่กี่เพลง แต่มันก็ทำให้ความเซ็งเมื่อวันเสาร์ที่แล้ววูบหาย

ศิลปินท่านสุดท้าย ที่มาแจมในเทศกาลนี้ ได้แก่ พิบูลศักดิ์ ละครพลกับมาชารี ขับกล่อมคนฟังด้วยบทเพลงหวานกระจาย สมแล้วที่เป็นเจ้าชายโรแมนติก ผมฟังเพลงของพี่ปอนทีไร มันยังคงหวิวๆ ไหวๆ ยังไงไม่รู้ โดยเฉพาะเสียงร้องที่นุ่มๆ อ้อนๆ แบบนั้น มันทำให้ขนลุกได้ 555+

แม้เสาร์ที่ผ่านมา ผมไม่ได้ไปดูหนังที่ทางห้องสมุดจัดฉาย พลาดรายการดีๆ ไปหลายรายการ แต่เย็นย่ำนั้น มันก็ทำให้ผมกับเจ้าเพชรมีความสุขได้

เทศกาลนี้...ยังคงมีทุกเสาร์ แต่จะจัดสลับกัน ระหว่างห้องสมุดที่ซอยพระนาง กับห้องสมุดที่สวนลุมพินี งานแบบนี้ ถ้าใครอยากไป ก็เสิร์ชหารายละเอียดเอาเอง 555 เพราะถ้ารักกันจริง หาไม่ยากหรอก อิอิ

ขอบคุณสำหรับงานดีๆ นักกวีเท่ๆ (น่าจะมีกวีสาวๆ มาบ้างเนอะ) และดนตรีเพราะๆ ที่มาทำให้ประเทศนี้มีสีสัน แม้การอ่านบทกวีจะเป็นเรื่องใหม่ในสังคมไทย และมีคนให้ความสนใจน้อย แต่อย่าเพิ่งท้อนะครับ สู้ต่อไป เหมือนเหล่าไอ้มดแดงสู้กับเหล่าร้ายในโทรทัศน์ อิอิ

แม้บทกวีจะไม่สามารถทำให้นักการเมืองชั่วๆ หลายคน ร้องไห้ด้วยความซาบซึ้ง ไม่สามารถทำให้ผู้ร้าย โจร อันธพาลอ่านแล้วขาดใจตายได้ แต่บทกวีก็ทำให้คนตัวเล็กๆ (อ้วนกลม) คนนี้ มีความสุข (ถามจริงๆ เถอะ ถ้าในโลกนี้เหลือผมคนเดียวที่อ่านบทกวี ท่านยังจะยินดีเขียนอยู่ไหม อิอิ)

ขอบคุณโลกนี้ที่มีนักจัดกิจกรรมดีๆ นักกวีเท่ๆ อีกทั้งนักร้อง นักดนตรีที่เจ๋งโคตร เพราะพวกเขาเหล่านี้ ทำให้โลกน่าอยู่ แล้วพบกันใหม่วันเสาร์หน้าที่สวนลุมพินีนะครับ บ๊ายบาย